«Δεν ήταν έρωτας, ήταν η διαστροφή ενός ναρκισσιστή»: Η σκληρή αλήθεια μιας ψυχολόγου πίσω από ένα έγκλημα πάθους
Η ελληνική κοινωνία παρακολουθεί παγωμένη τις καταιγιστικές αποκαλύψεις γύρω από τη στυγερή δολοφονία της 43χρονης Ελευθερίας Γιακουμάκη στην Κρήτη. Πρόκειται για ένα έγκλημα που δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες, καθώς οι λεπτομέρειες που έρχονται στο φως συνθέτουν το προφίλ ενός ανθρώπου που λειτούργησε με απόλυτη κυνικότητα και μεθοδικότητα. Το ερώτημα που πλανάται στα χείλη όλων, «μα γιατί το έκανε;», βρίσκει την απάντησή του όχι σε κάποιο ξαφνικό πάθος, αλλά σε μια βαθιά ριζωμένη ψυχοπαθολογία που συχνά κρύβεται πίσω από το προσωπείο του «ερωτευμένου» συντρόφου.
Το προσωπείο του «βρασμού ψυχής» και η ανατομία της βίας
Συχνά, μπροστά στο αποτρόπαιο θέαμα μιας δολοφονίας, η πρώτη αντίδραση είναι να αποδοθεί η πράξη σε μια στιγμή παραφροσύνης ή στον νομικό όρο «εν βρασμώ ψυχής». Ωστόσο, η ψυχολογική προσέγγιση αποκαλύπτει ένα πολύ μεγαλύτερο βάθος. Ένας δολοφόνος σπάνια δρα χωρίς ιστορικό. Στην πραγματικότητα, υπάρχει σχεδόν πάντα μια διαδρομή βίαιης συμπεριφοράς που προηγείται της τελικής πράξης, η οποία εκδηλώνεται λεκτικά, συναισθηματικά ή ψυχολογικά. Δεν πρόκειται για ένα μεμονωμένο ξέσπασμα, αλλά για μια κατ’ εξακολούθηση κακοποίηση που απλώς κορυφώνεται με την αφαίρεση της ζωής.
Διαβάστε επίσης: «Δεν ήθελε να πεθάνει, ήθελε να σταματήσει ο πόνος»: Η συγκλονιστική αποκάλυψη για τη 17χρονη στον Ισθμό που πρέπει να διαβάσει κάθε γονιός!
Ο δράστης στην περίπτωση της Κρήτης, ένας 39χρονος που φαίνεται να είχε σχεδιάσει το «ραντεβού του θανάτου» σε ένα παρεκκλήσι, ενσαρκώνει αυτή ακριβώς τη σκοτεινή μεθοδικότητα. Η δολοφονία συνέβη σε λιγότερο από ένα λεπτό, γεγονός που δείχνει έναν άνθρωπο αποφασισμένο και απόλυτα συνειδητοποιημένο για την πράξη του. Η μετέπειτα προσπάθειά του να μεταφέρει τη σορό στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου της γυναίκας και να την εγκαταλείψει σε χωράφι, επιβεβαιώνει την πλήρη έλλειψη ενσυναίσθησης και τον κυνισμό του.
VIRAL
Ο ναρκισσισμός ως κινητήρια δύναμη του εγκλήματος
Η ψυχολογική ανάλυση δείχνει ότι τέτοιοι δράστες πάσχουν από μια παθολογική ανάγκη ελέγχου. Είναι οι άνθρωποι που ζηλεύουν παθολογικά, που είναι καχύποπτοι και πιστεύουν ότι όλοι συνωμοτούν εναντίον τους. Διακατέχονται από εκδικητικότητα και μια παρορμητικότητα που συνοδεύεται από συναισθηματική αναλγησία. Δεν ενδιαφέρονται για το πώς αισθάνεται η σύντροφός τους, αλλά μόνο για το πώς θα ικανοποιήσουν τη δική τους μεγαλομανία.
Ενώ επιφανειακά ο δολοφόνος μπορεί να δείχνει υπέρμετρη αυτοπεποίθηση και αλαζονεία, στο βάθος κρύβεται μια αίσθηση μειονεξίας που τον τρώει. Φοβάται όχι απλώς μήπως χάσει τη γυναίκα, αλλά μήπως εκείνη τον εγκαταλείψει για κάποιον «καλύτερο». Αυτή η αμφισβήτηση του «εγώ» του είναι που τον οδηγεί σε ακόμα πιο έντονες και παράλογες συμπεριφορές, καθώς προσπαθεί να επιβληθεί μέσω του φόβου και της απομόνωσης.
Η παγίδα του «παθιασμένου έρωτα» και η κοινωνική παρερμηνεία
Ένα από τα πιο επικίνδυνα στοιχεία σε αυτές τις υποθέσεις είναι ο τρόπος με τον οποίο η κοινωνία —και μερικές φορές το ίδιο το θύμα— μεταφράζει την κακοποιητική συμπεριφορά. Πολλοί θεωρούν ότι η ακραία ζήλεια, οι σκηνές, οι απαγορεύσεις και η απαίτηση για απόλυτη αποκλειστικότητα είναι δείγματα ενός «μεγάλου πάθους». Όμως, η αλήθεια είναι εντελώς διαφορετική: τέτοιες συμπεριφορές δεν δείχνουν έρωτα, αλλά χαρακτηριστικά ναρκισσιστικής ή ψυχοπαθητικής προσωπικότητας.
Ο δολοφόνος ξέρει να ελίσσεται και να συγκαλύπτει τα σημάδια της διαταραχής του. Συχνά επιβάλλει το δικό του αφήγημα στον περίγυρο, παρουσιάζοντας τα ξεσπάσματά του ως δείγματα έντονου έρωτα και στη συνέχεια καλύπτει τα ίχνη του με εκδηλώσεις «λατρείας». Αυτός ο κύκλος εγκλωβίζει τη γυναίκα σε μια πραγματικότητα όπου η βία βαφτίζεται αγάπη, μέχρι που είναι πια πολύ αργά.
Το θέατρο του παραλόγου και η ψηφιακή διαστροφή
Οι κινήσεις του 39χρονου στην Κρήτη μετά το έγκλημα είναι αποκαλυπτικές της ναρκισσιστικής του φύσης. Αφού εκτέλεσε την 43χρονη, έστησε ένα ολόκληρο θέατρο για να παραπλανήσει τις αρχές. Σκηνοθέτησε ένα ατύχημα με τη μοτοσυκλέτα του, είπε ψέματα σε οδηγό ταξί ότι τραυματίστηκε από άλογο και επέστρεψε στον τόπο του εγκλήματος για να μεταφέρει τη σορό, προσπαθώντας να εξαφανίσει τα ίχνη του.
Η πιο ανατριχιαστική στιγμή της δράσης του ήταν η χρήση του κινητού τηλεφώνου του θύματος οκτώ ώρες μετά τη δολοφονία. Ο δράστης έστειλε ένα αυτοματοποιημένο μήνυμα στον γιο της Ελευθερίας, μια πράξη που δείχνει απόλυτη διαστροφή και μια προσπάθεια να επιβεβαιώσει τη δική του «ανωτερότητα» νομίζοντας ότι μπορεί να ξεγελάσει τους πάντες. Αυτή η μεγαλομανία είναι που τελικά τον οδήγησε σε λάθη και αντιφάσεις, καθώς τα βίντεο από τις κάμερες ασφαλείας κατέγραψαν την πραγματική διαδρομή της ενοχής του.
Διαβάστε επίσης
Η δειλία του «πανίσχυρου» θύτη
Παρά την προσπάθειά τους να φανούν πανίσχυροι και να διαπράξουν το «τέλειο έγκλημα», οι δολοφόνοι αυτοί είναι στο βάθος βαθιά δειλοί. Δεν παραδέχονται ποτέ το σφάλμα τους και δεν αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεών τους. Η επιλογή του 39χρονου να βάλει τέλος στη ζωή του σε ένα εκκλησάκι στον Προφήτη Ηλία, μόλις αντιλήφθηκε ότι οι αρχές τον πλησίαζαν, είναι η ύστατη απόδειξη αυτής της δειλίας και της αδυναμίας του να αντιμετωπίσει τις συνέπειες του πόνου που προκάλεσε.
Η μικροψυχία αυτών των ανθρώπων είναι τέτοια που δεν μετανιώνουν ποτέ πραγματικά για τη ζωή που αφαίρεσαν. Το μόνο που τους νοιάζει είναι η διατήρηση της δικής τους εικόνας και η επιβεβαίωση της μεγαλομανίας τους, ακόμα και αν αυτό σημαίνει ότι θα αφήσουν πίσω τους ορφανά παιδιά και κατεστραμμένες οικογένειες.
Μια κραυγή αφύπνισης για την κοινωνία
Η τραγωδία της Ελευθερίας Γιακουμάκη πρέπει να αποτελέσει ένα μάθημα για όλους μας. Πρέπει να μάθουμε να αναγνωρίζουμε τα σημάδια της διαταραχής πριν αυτά μετατραπούν σε φονικά όπλα. Η απομόνωση από τον υποστηρικτικό περίγυρο, η παθολογική ζήλεια και η υποτίμηση δεν είναι «συστατικά» μιας παθιασμένης σχέσης, αλλά προειδοποιητικά σημάδια μιας επερχόμενης καταστροφής.
Ο δολοφόνος στην Κρήτη δεν σκότωσε «επειδή αγαπούσε πολύ», αλλά επειδή δεν μπορούσε να αντέξει την αυτονομία ενός άλλου ανθρώπου που δεν του ανήκε. Η δική του ψυχοπαθολογία και η ανάγκη του για επιβολή είναι οι μόνες αιτίες πίσω από αυτή τη στυγερή γυναικοκτονία. Είναι χρέος μας ως κοινωνία να σταματήσουμε να δικαιολογούμε τη βία στο όνομα του έρωτα και να αρχίσουμε να βλέπουμε την παθολογία για αυτό που πραγματικά είναι: μια θανάσιμη απειλή.
Διαβάστε τη σχετική ανάρτηση της ψυχολόγου, Λίζας Βάρβογλη
Το ψυχολογικό προφίλ του Δολοφόνου
«Μα γιατί το έκανε;» Είναι η πρώτη ερώτηση που κάνει ο καθένας όταν μάθει για μια δολοφονία-ειδικά όταν πρόκειται για τον ερωτευμένο σύζυγο που δολοφονεί τη σύζυγο του.
Στην ερώτηση «γιατί το έκανε;» συχνή απάντηση είναι «επειδή βρέθηκε εν βρασμώ ψυχής». Αυτός είναι νομικός όρος. Ψυχολογικά υπάρχει πολύ περισσότερο βάθος στην εξήγηση.
Ο δολοφόνος πάντα έχει κάποιο ιστορικό βίαιης συμπεριφοράς- λεκτικά, συναισθηματικά, ψυχολογικά, ή με φυσικά χτυπήματα. Πρόκειται δηλαδή για άνθρωπο που στο παρελθόν έχει φερθεί άσχημα στη σύντροφο του- όχι μια δυο φορές, αλλά κατ’ εξακολούθηση. Είναι ο άνθρωπος που ζηλεύει παθολογικά, που είναι καχύποπτος, που πιστεύει ότι όλοι σχεδιάζουν κάτι εναντίον του, είναι εκδικητικός, παρορμητικός , ανάλγητος, δε νοιάζεται δηλαδή για το πώς αισθάνεται η σύντροφος του ή ποιες είναι οι επιπτώσεις της δικής του συμπεριφοράς στη σύντροφο του.
Ο δολοφόνος έχει -επιφανειακά τουλάχιστον- αυξημένη αυτοπεποίθηση και υπέρμετρη σιγουριά για τον εαυτό του. Πάσχει από σύμπλεγμα ανωτερότητας, φέρεται αλαζονικά και υποτιμά τους άλλους και όλα αυτά για να κρύψει τη βαθύτερη αίσθηση μειονεξίας και αυτό αμφισβήτησης που τρώει τα σωθικά του. Αυτός είναι εξάλλου και ο λόγος της παράλογης συμπεριφοράς του προς τη σύντροφο του. Φοβάται όχι απλώς μήπως την χάσει, αλλά μήπως αυτή τον αφήσει για κάποιον άλλον καλύτερο- και η σκέψη μόνο τον τρελαίνει και τον κάνει να φέρεται με ακόμα πιο έντονα, κακοποιητικά και παράλογα.
Διαβάστε επίσης
Δυστυχώς όμως , όταν οι άνθρωποι είναι ερωτευμένοι εξηγούν την παράλογη και κακοποιητική συμπεριφορά στα πλαίσια του έρωτα: θεωρούν ότι όταν κάποιος είναι τρελός από έρωτα δικαιούται να φέρεται παθιασμένα: να κυνηγάει την κοπέλα του, να ζηλεύει παράφορα, να εκδηλώνει δραματικά την αγάπη του, να κάνει σκηνές, να της απαγορεύει πράγματα, να ζητάει παράλογη αποκλειστικότητα για να την απομονώνει από τον υποστηρικτικό της περίγυρο για να την έχει όλη δική του. Αυτά όλα είναι ΛΑΘΟΣ!! Τέτοιες συμπεριφορές ΔΕΝ δείχνουν έρωτα! Δείχνουν χαρακτηριστικά της διαταραχής ναρκισσιστική ή ψυχοπαθητικής προσωπικότητας. Μια γυναίκα και ο περίγυρος της δεν τα αντιλαμβάνονται εγκαίρως γιατί παραδέρνονται από τη λαμπρότητα των δειγμάτων αγάπης και των φυσιολογικών στιγμών – γιατί υπάρχουν και αυτά!
Το προφίλ του δολοφόνου είναι ξεκάθαρα το προφίλ ενός ανθρώπου που έχει κάποια ψυχιατρική διαταραχή – η οποία όμως είναι αδιάγνωστη. Ο δολοφόνος ξέρει να ελίσσεται και να συγκαλύπτει τα σημάδια της διαταραχής. Συχνά επιβάλλει στους άλλους το δικό του αφήγημα και έτσι εξηγούν τη συμπεριφορά του ως ξεσπάσματα θυμού, αλλά και έντονου πάθους. Και στη συνέχεια καλύπτει τα ίχνη του με εκδηλώσεις λατρείας.
Οι Δολοφόνοι με ναρκισσιστική ή ψυχοπαθητική διαταραχή προσωπικότητας θέλουν να κάνουν το τέλειο έγκλημα γιατί έτσι επιβεβαιώνουν το «εγώ» και τη μεγαλομανία τους. Νομίζουν ότι μπορούν να κοροϊδέψουν και να ξεγελάσουν τους άλλους τους οποίους υποτιμούν, και έτσι να «αποδείξουν» την υπέροχη τους. Όμως μέσα στη μεγαλομανία τους κάνουν λάθη , λένε ψέματα, πέφτουν σε αντιφάσεις και πιάνονται οι ίδιοι στα δίχτυα που έστησαν για τον άλλον. Και αυτή είναι η ύστατη απόδειξη της δειλίας, της μικροψυχίας, και της ψυχοπαθολογίας τους: πρόκειται για δειλούς ανθρώπους που δεν παραδέχονται το σφάλμα τους, δεν αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεων τους και κατά βάθος δε μετανιώνουν ποτέ για όσα έκαναν και τον πόνο που προξένησαν γύρω τους αφαιρώντας μια ζωή και επηρεάζοντας δεκάδες άλλες ζωές συγγενών και φίλων της δολοφονημένης.
0 ΣΧΟΛΙΑ