Ό,τι πιο γουστόζικο έχει ακουστεί ποτέ για την εξυπηρέτηση στην Ελλάδα σε σχέση με το εξωτερικό (Βίντεο)
Υπάρχει μια διαχρονική συνήθεια στην Ελλάδα: να γκρινιάζουμε για την εξυπηρέτηση. Να λέμε ότι «έξω είναι αλλιώς», ότι οι ξένοι είναι πιο οργανωμένοι, πιο ευγενικοί, πιο επαγγελματίες. Ότι εδώ όλα γίνονται πρόχειρα, με νεύρα και χωρίς σεβασμό στον πελάτη. Κι όμως, αρκεί ένα ταξίδι στο εξωτερικό για να αρχίσουν αυτές οι βεβαιότητες να… τρίζουν.
Όταν η Ελλάδα… βάζει τα γυαλιά στο εξωτερικό
Σύμφωνα με τον @efthimiskalfas, η πραγματικότητα πολλές φορές είναι εντελώς διαφορετική από την εικόνα που έχουμε στο μυαλό μας. Γιατί μπορεί να έχουμε συνδέσει την έννοια της «καλής εξυπηρέτησης» με το εξωτερικό, αλλά όταν τη ζήσεις από κοντά, σε κάποιες περιπτώσεις, καταλαβαίνεις ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο ιδανικά όσο φαίνονται. Φαντάσου να βρίσκεσαι σε μια μεγάλη πόλη του εξωτερικού, γεμάτη ζωή, ρυθμό και υποσχέσεις για εμπειρίες. Μπαίνεις σε ένα κατάστημα ή ένα καφέ, λες ένα απλό «καλημέρα» και περιμένεις μια στοιχειώδη ανταπόκριση. Αντί γι’ αυτό, εισπράττεις ένα βλέμμα αδιαφορίας ή ακόμα και ενόχλησης. Σαν να έχεις διακόψει κάτι πολύ πιο σημαντικό από το να σε εξυπηρετήσουν.
Αυτό που προκαλεί εντύπωση δεν είναι μόνο η έλλειψη χαμόγελου, αλλά η γενικότερη στάση. Η αίσθηση ότι ο πελάτης δεν είναι προτεραιότητα. Ότι βρίσκεσαι εκεί μάλλον ως… ενόχληση και όχι ως λόγος ύπαρξης της επιχείρησης. Κι αν τολμήσεις να κάνεις μια απλή ερώτηση, όπως αν η παραγγελία σου είναι έτοιμη, μπορεί να λάβεις απάντηση που σε κάνει να μετανιώσεις που μίλησες. Σε αρκετές περιπτώσεις, η εμπειρία γίνεται ακόμα πιο παράξενη όταν μπαίνει στη μέση το θέμα των τιμών. Πληρώνεις ακριβά για ένα προϊόν ή μια υπηρεσία και περιμένεις ανάλογη συμπεριφορά. Όμως, αυτό δεν είναι πάντα δεδομένο. Υπάρχουν στιγμές που, παρά το υψηλό κόστος, η εξυπηρέτηση παραμένει ψυχρή, απόμακρη ή και αγενής.
VIRAL
Ακόμα και σε εστιατόρια υψηλού επιπέδου, όπου όλα δείχνουν προσεγμένα –από τη διακόσμηση μέχρι το μενού– η ανθρώπινη επαφή μπορεί να είναι απογοητευτική. Η επικοινωνία περιορίζεται στα απολύτως απαραίτητα, χωρίς διάθεση για εξυπηρέτηση ή έστω μια στοιχειώδη ευγένεια. Και τότε αρχίζεις να σκέφτεσαι ότι κάτι λείπει: η απλότητα και η ζεστασιά. Και κάπου εκεί έρχεται η σύγκριση με την Ελλάδα. Με τον σερβιτόρο που θα σου μιλήσει στον ενικό, θα σου προτείνει κάτι από το μενού, θα σε ρωτήσει αν είσαι καλά. Με τον επαγγελματία που μπορεί να μην είναι τέλειος, αλλά θα προσπαθήσει να σε εξυπηρετήσει με τρόπο ανθρώπινο. Με το χαμόγελο που, όσο αυθόρμητο κι αν είναι, κάνει τη διαφορά.
Στην ελληνική πραγματικότητα, ειδικά σε τουριστικές περιοχές, υπάρχουν περιπτώσεις όπου η εξυπηρέτηση φτάνει σε επίπεδα που δύσκολα συναντάς αλλού. Από την παραλία μέχρι το καφέ, ο πελάτης αντιμετωπίζεται με μια φροντίδα που ξεπερνά το τυπικό. Μπορεί να σου καθαρίσουν τα γυαλιά ηλίου, να σου φέρουν κάτι που ξέχασες ή να κάνουν το κάτι παραπάνω χωρίς να το ζητήσεις. Αυτό δεν σημαίνει ότι όλα είναι τέλεια. Υπάρχουν και στην Ελλάδα προβλήματα, αστοχίες και συμπεριφορές που αφήνουν περιθώρια βελτίωσης. Όμως, υπάρχει ένα στοιχείο που δύσκολα αντιγράφεται: η αυθεντικότητα. Η αίσθηση ότι κάποιος σε αντιμετωπίζει σαν άνθρωπο και όχι απλώς σαν αριθμό.
Διαβάστε επίσης
Ένα ακόμα ενδιαφέρον στοιχείο είναι η κουλτούρα των φιλοδωρημάτων στο εξωτερικό. Σε πολλές χώρες, το tip θεωρείται σχεδόν υποχρεωτικό, ανεξαρτήτως της ποιότητας της εξυπηρέτησης. Και όμως, αυτό δεν εγγυάται καλύτερη συμπεριφορά. Αντίθετα, πολλές φορές δημιουργεί μια σχέση υποχρέωσης που δεν συνοδεύεται από πραγματικό ενδιαφέρον. Στην Ελλάδα, τα πράγματα είναι πιο απλά. Το φιλοδώρημα δίνεται ως ένδειξη ικανοποίησης και όχι ως υποχρέωση. Και ίσως αυτό να κάνει τη διαφορά: η ανταμοιβή συνδέεται με την εμπειρία και όχι με έναν άγραφο κανόνα.
0 ΣΧΟΛΙΑ