Πώς η απόλυση με οδήγησε στην κατάθλιψη

Για πολλούς ανθρώπους η εργασία δεν είναι απλώς ένας τρόπος βιοπορισμού. Είναι ρουτίνα, πρόγραμμα, κοινωνική επαφή και συχνά κομμάτι της ταυτότητάς τους. Όταν αυτή χαθεί ξαφνικά, δεν χάνεται μόνο ο μισθός — διαλύεται και η αίσθηση σταθερότητας. Αυτό ακριβώς περιέγραψε μια νεαρή μητέρα @terliami_fit24, μέσα από ένα βίντεο στα κοινωνικά δίκτυα, εξηγώντας πώς βρέθηκε αντιμέτωπη με την κατάθλιψη λίγες εβδομάδες μετά την αποχώρησή της από τη δουλειά.

Η εξομολόγηση μιας μητέρας για την κατάθλιψη μετά την απόλυση

Όπως αναφέρει, για πέντε χρόνια εργαζόταν σε μεγάλη εταιρεία, από το σπίτι. Η καθημερινότητά της ήταν συγκεκριμένη και προβλέψιμη: ωράριο, ρεπό, ευθύνες, συνεργάτες — όλα γνώριμα. Είχε προσαρμόσει τη ζωή της σε αυτή τη σταθερότητα, ειδικά επειδή μεγάλωνε και ένα παιδί μόλις τριών ετών. Η εργασία από απόσταση της επέτρεπε να συνδυάζει μητρότητα και επαγγελματική ζωή χωρίς μεγάλες ανατροπές.

Λίγο πριν ολοκληρωθεί η χρονιά, ενημερώθηκε ότι το project στο οποίο εργαζόταν δεν θα συνεχιζόταν. Της προτάθηκε μετακίνηση σε άλλο αντικείμενο εντός της εταιρείας. Όμως η αλλαγή θα σήμαινε νέο πρόγραμμα, διαφορετικές απαιτήσεις και πιθανώς λιγότερη ευελιξία. Για εκείνη, αυτό φάνηκε αδύνατο να διαχειριστεί με τις υποχρεώσεις της μητρότητας. Παρορμητικά, όπως παραδέχεται, αποφάσισε να αποχωρήσει. Εκείνη τη στιγμή πίστευε ότι θα βρει σύντομα κάτι άλλο. Δεν περίμενε πως το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν θα ήταν η αναζήτηση εργασίας αλλά η ψυχολογική κατάρρευση που ακολούθησε.

VIRAL

Ξέσπασε η Τουμασάτου: «Δέχομαι απίστευτο μπούλινγκ από τα τρολς» – Τι είπε για τον Τσίπρα

Σίσσυ Χρηστίδου: Παραίτηση βόμβα από την εκπομπή της

Στο νοσοκομείο για χειρουργείο ο Ιορδάνης Χασαπόπουλος – Ποιοι αναλαμβάνουν την εκπομπή

Η ζωή μετά την αποχώρηση από τη δουλειά

Οι πρώτες ημέρες πέρασαν με μια αίσθηση «παύσης». Σύντομα όμως η παύση μετατράπηκε σε κενό. Το πρωινό ξύπνημα δεν είχε πλέον σκοπό. Δεν υπήρχε πρόγραμμα, ούτε υποχρεώσεις. Η ίδια περιγράφει πως άρχισε να μένει στο σπίτι όλη μέρα, χωρίς διάθεση για δραστηριότητες. Σταμάτησε να γυμνάζεται, απομονώθηκε κοινωνικά και άρχισε να τρώει συνεχώς, όχι από πείνα αλλά από αδράνεια.

Όταν χάνεις τη δουλειά και χάνεις και τον ρυθμό της ζωής σου

Το άγχος, αντί να μειωθεί, αυξήθηκε. Αντί για την πίεση της δουλειάς, ήρθε η ανασφάλεια. Δεν ήταν μόνο οικονομικό το θέμα· ήταν και η απώλεια ελέγχου. Για χρόνια ήξερε ακριβώς τι θα κάνει την επόμενη μέρα. Τώρα δεν ήξερε καν πώς να γεμίσει τις ώρες της. Η ίδια περιγράφει την κατάσταση σαν «βούρκο», μια φράση που χρησιμοποιεί για να δείξει πόσο δύσκολο ήταν να κινητοποιηθεί. Όσο περνούσαν οι εβδομάδες, τόσο πιο δύσκολο γινόταν να ξεκινήσει από την αρχή. Ακόμη και απλές ενέργειες — όπως να βγει μια βόλτα ή να στείλει βιογραφικό — της φαίνονταν βουνό. Η παρουσία του παιδιού της, αντί να λειτουργήσει ως άμεσο κίνητρο, της δημιουργούσε επιπλέον πίεση. Ήθελε να είναι καλά για εκείνο, αλλά ένιωθε πως δεν είχε ενέργεια ούτε για τα βασικά. Αυτό αύξανε τις ενοχές, οι οποίες με τη σειρά τους ενίσχυαν την ακινησία.

Το πιο δύσκολο σημείο, όπως λέει, ήταν η συνειδητοποίηση ότι δεν της έλειπε μόνο η δουλειά — της έλειπε η δομή. Η καθημερινότητα είχε οργανωθεί γύρω από κάτι που θεωρούσε δεδομένο. Όταν χάθηκε, δεν είχε έτοιμο σχέδιο για να καλύψει το κενό. Σήμερα προσπαθεί σταδιακά να επανέλθει. Όχι με μεγάλες αποφάσεις, αλλά με μικρά βήματα: ένα περπάτημα, μια αγγελία εργασίας, μια προσπάθεια επαναφοράς της ρουτίνας. Αναγνωρίζει πως η αλλαγή δεν ήταν μόνο επαγγελματική αλλά βαθιά ψυχολογική.