Βαγγέλης Γιακουμάκης: Σαν σήμερα η τελευταία φορά που τον είδαν ζωντανό – Το χρονικό της φρικτής υπόθεσης

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Ήταν στις 6 Φεβρουαρίου 2015 όταν χάθηκαν τα ίχνη του Βαγγέλη Γιακουμάκη, φοιτητή της Γαλακτοκομικής Σχολής Ιωαννίνων, ο οποίος έμενε στην εστία της σχολής. Ο νεαρός έφυγε αιφνιδιαστικά από το δωμάτιό του, αφήνοντας πίσω το κινητό τηλέφωνο και το πορτοφόλι του, γεγονός που από την πρώτη στιγμή προκάλεσε έντονη ανησυχία. Έναν μήνα αργότερα, η υπόθεση θα κατέληγε με τον πιο τραγικό τρόπο, όταν η σορός του εντοπίστηκε σε απόσταση περίπου 800 μέτρων από τη σχολή.

Έντεκα χρόνια μετά, η μνήμη του Βαγγέλη Γιακουμάκη παραμένει ζωντανή. Ο Κρητικός φοιτητής από το χωριό Σέλλι Ρεθύμνου αποκαλύφθηκε πως υπήρξε θύμα συστηματικής σωματικής και ψυχολογικής κακοποίησης από συμφοιτητές του, κυρίως από άτομα του στενού του κύκλου στη σχολή. Ένα δράμα που εκτυλίχθηκε σιωπηλά και κατέληξε σε μια υπόθεση που συγκλόνισε ολόκληρη τη χώρα.

Η ημέρα της εξαφάνισης και οι πρώτες έρευνες

Το μεσημέρι της Παρασκευής εκείνης, ο 20χρονος εγκατέλειψε βιαστικά την εστία. Δεν πήρε μαζί του ούτε το μπουφάν του ούτε τα προσωπικά του αντικείμενα, γεγονός που έκανε τους οικείους του να ανησυχήσουν άμεσα. Η μητέρα του προσπάθησε επανειλημμένα να επικοινωνήσει μαζί του τηλεφωνικά, όμως το κινητό του παρέμενε απενεργοποιημένο. Καθώς περνούσαν οι ώρες χωρίς κανένα σημάδι ζωής, άρχισε να τηλεφωνεί σε φίλους και συμφοιτητές του γιου της, χωρίς αποτέλεσμα.

Όταν έπεσε το σκοτάδι και ο Βαγγέλης δεν είχε επιστρέψει, φοιτητές της σχολής ξεκίνησαν αυθόρμητα αναζητήσεις, χωρισμένοι σε μικρές ομάδες. Περίπου στις 22:00 το βράδυ έγινε σαφές ότι η κατάσταση ήταν σοβαρή, όμως οι προσπάθειες εκείνης της νύχτας δεν απέδωσαν καρπούς.

Τις επόμενες ημέρες, οι έρευνες επεκτάθηκαν σε μεγάλη ακτίνα γύρω από τη σχολή. αστυνομικές δυνάμεις, άνδρες της ΕΜΑΚ, εθελοντές και ελικόπτερο συμμετείχαν στις επιχειρήσεις, εξερευνώντας τόσο την ξηρά όσο και την παραλίμνια περιοχή. Παρ’ όλα αυτά, ο Βαγγέλης Γιακουμάκης παρέμενε άφαντος.

Οι αποκαλύψεις για το μπούλινγκ

Καθώς οι έρευνες προχωρούσαν χωρίς αποτέλεσμα, οι Αρχές άρχισαν να εστιάζουν στο περιβάλλον του φοιτητή εντός της σχολής. Ιδιαίτερη προσοχή δόθηκε σε συμφοιτητές του από την Κρήτη, με τους οποίους έκανε παρέα. Τότε άρχισαν να βγαίνουν στο φως μαρτυρίες που σκιαγραφούσαν μια σκληρή καθημερινότητα εκφοβισμού.

Σταδιακά αποκαλύφθηκε ότι ο Βαγγέλης δεχόταν συστηματική ταπείνωση και βία. Σύμφωνα με καταθέσεις, του έκλειναν το ζεστό νερό την ώρα που έκανε μπάνιο, τον κλείδωναν μέσα σε ντουλάπες, τον έδεναν σε καρέκλες και τον εξευτέλιζαν, πετώντας του κέρματα για να «τραγουδήσει» σαν τζουκ μποξ. Παρά το μαρτύριο που βίωνε, δε μίλησε ποτέ σε κανέναν, ούτε καν στην οικογένειά του όταν επέστρεψε στην Κρήτη για τις γιορτές των Χριστουγέννων.

Παράλληλα, κυκλοφόρησαν φήμες για πολιτική παρέμβαση υπέρ συμφοιτητών του. Το όνομα του Χρήστου Μαρκογιαννάκη ήρθε στο προσκήνιο, με τον ίδιο να παραδέχεται δημόσια ότι είχε μεσολαβήσει για λογαριασμό φοιτητή, διευκρινίζοντας ωστόσο ότι η ενέργεια αυτή δεν είχε καμία σχέση με την εξαφάνιση του Βαγγέλη Γιακουμάκη.

Η τραγική κατάληξη

Στις 15 Μαρτίου 2015, Κυριακή πρωί, περαστικοί εντόπισαν τυχαία ένα πτώμα σε προχωρημένη σήψη σε αγροτική περιοχή. Στο σημείο έσπευσαν άμεσα οι αστυνομικές αρχές και ο ιατροδικαστής Θεόδωρος Βουγιουκλάκης. Η επιβεβαίωση ήρθε γρήγορα: επρόκειτο για τον Βαγγέλη Γιακουμάκη.

Ο θείος του κλήθηκε να αναγνωρίσει τη σορό και, 37 ημέρες μετά την εξαφάνισή του, επιβεβαιώθηκε το χειρότερο σενάριο. Ο 20χρονος βρέθηκε με τραύμα στο δεξί χέρι, ενώ κοντά του υπήρχε ένα μαχαίρι. Φορούσε τα ίδια ρούχα με εκείνα της ημέρας που εξαφανίστηκε.

Η είδηση προκάλεσε κύμα οργής και θλίψης. Σε πολλές πόλεις της Ελλάδας πραγματοποιήθηκαν συγκεντρώσεις κατά της βίας και του μπούλινγκ, στη μνήμη του Βαγγέλη. Αργότερα, νέες αποκαλύψεις για την κακοποίησή του ήρθαν στο φως, με αποκορύφωμα τη δημοσιοποίηση βίντεο το καλοκαίρι του 2016, στο οποίο καταγραφόταν η λεκτική και σωματική βία που δεχόταν.

Η δίκη και η δικαίωση που δεν ήρθε ποτέ

Στο δικαστήριο, οι κατηγορούμενοι συμφοιτητές του μίλησαν για «αγορίστικα παιχνίδια», αρνούμενοι ότι υπήρξε πρόθεση κακοποίησης. Η οικογένεια Γιακουμάκη, συντετριμμένη, αναζητούσε απαντήσεις. «Εγώ έχασα τον γιο μου και δεν ξέρω γιατί τον έχασα. Αυτό θέλω να μάθω», είχε πει ο πατέρας του, Ανδρέας Γιακουμάκης, τονίζοντας πως έννοιες όπως φιλία και αξιοπρέπεια για κάποιους δεν είχαν καμία σημασία.

Οι πρωτόδικες ποινές κρίθηκαν από πολλούς επιεικείς. Τρεις ανήλικοι καταδικάστηκαν σε κοινωνική εργασία, ενώ για τους ενήλικους επιβλήθηκαν ποινές φυλάκισης με εξαγορά. Μετά τις εφέσεις, οι πέντε ενήλικοι κρίθηκαν ξανά ένοχοι, ενώ για τους ανήλικους αναγνωρίστηκε ότι τέλεσαν τις πράξεις που τους αποδίδονταν. Σε έναν από τους καταδικασθέντες αναγνωρίστηκε ελαφρυντικό.

Τη στιγμή της ανακοίνωσης της απόφασης, η μητέρα του Βαγγέλη λύγισε, βρίσκοντας στήριγμα στην αγκαλιά του συζύγου της. Ο πατέρας του, με λόγια αξιοπρέπειας, τόνισε πως «η Κρήτη έχει παλικάρια» και ότι τα γεγονότα της υπόθεσης δεν αντιπροσωπεύουν τον τόπο τους.

Ο Βαγγέλης Γιακουμάκης δε μίλησε ποτέ για τον εφιάλτη που ζούσε. Το βάρος όσων υπέμεινε το κράτησε μέσα του μέχρι το τέλος, παίρνοντας μαζί του την αλήθεια στον βάλτο όπου βρέθηκε το άψυχο σώμα του. Ένα όνομα που έγινε σύμβολο κατά του σχολικού και φοιτητικού εκφοβισμού, αλλά και μια πληγή που παραμένει ανοιχτή.