Τάσος Δούσης για Βιολάντα: «Μπορείς να είσαι πλούσιος, πετυχημένος, ηγέτης, αυτοδημιούργητος αλλά και άνθρωπος; »
Με μια ανάρτηση που «στάζει» αλήθεια και συναισθηματική ένταση, ο Τάσος Δούσης τοποθετείται για τη φονική έκρηξη στο εργοστάσιο της Βιολάντα στα Τρίκαλα, μια τραγωδία που άφησε πίσω της πέντε νεκρές γυναίκες και μια ολόκληρη κοινωνία σε κατάσταση σοκ. Ο γνωστός δημοσιογράφος και εκδότης, χρησιμοποιώντας μια ρήση του Μπρεχτ ως αφετηρία, αναλύει το φαινόμενο της επιχειρηματικής ανόδου που συχνά συνοδεύεται από την απώλεια της ανθρωπιάς, καταλήγοντας σε ένα σκληρό «κατηγορώ» ενάντια στην αλαζονεία που τυφλώνει τους ισχυρούς.
Όταν η έπαρση σκεπάζει τη λογική
Το κεντρικό νόημα της παρέμβασης του Τάσου Δούση εστιάζει στη λεπτή γραμμή που χωρίζει την επιτυχία από την καταστροφή. Σύμφωνα με τον ίδιο, ο ιδιοκτήτης της Βιολάντα, Κωνσταντίνος Τζιωρτζιώτης, αποτελεί το κλασικό παράδειγμα του ανθρώπου που ξεκίνησε από τα χαμηλά (ένας απλός φούρναρης) για να φτάσει στην απόλυτη επιχειρηματική κορυφή, αλλά στην πορεία «τυφλώθηκε» από τον πλούτο και την υπεροψία.
Ο Τάσος Δούσης ξεκαθαρίζει πως δεν θεωρεί τον επιχειρηματία «δολοφόνο» με την έννοια της πρόθεσης, αλλά τον κατηγορεί για κάτι εξίσου ολέθριο: την αλαζονεία. Υποστηρίζει ότι ο Τζιωρτζιώτης σταμάτησε να ακούει τους εργαζόμενούς του –τους ανθρώπους που τον προειδοποιούσαν για τις οσμές και τους κινδύνους στο εργοστάσιο– επειδή ένιωθε πλέον πολύ «μεγάλος» για να ασχοληθεί με τις ανησυχίες των «μικρών». Αυτή η υποτίμηση της τύχης και η υπερεκτίμηση των ικανοτήτων του ήταν, κατά τον Δούση, η αιτία που οδήγησε στην τραγωδία και στον θάνατο των πέντε γυναικών.
Από την ταπεινότητα στον γκρεμό της υπεροψίας
Ο Τάσος Δούσης τονίζει πως η διατήρηση της επιτυχίας απαιτεί περισσότερη πειθαρχία και εστίαση από όση χρειάζεται για να φτάσει κανείς στην κορυφή. Σημειώνει πως ο ιδιοκτήτης της Βιολάντα ξέχασε τον «χρυσό κανόνα»: να αμφισβητείς καθημερινά τις συνήθειες που σε έφεραν στην επιτυχία. Η έπαρση παρήγαγε έναν καρπό γεμάτο κλάμα, επιβεβαιώνοντας τα λόγια των αρχαίων Ελλήνων.
VIRAL
Η δικαίωση ως το μοναδικό φάρμακο για τον πόνο
Το άρθρο κλείνει με μια αναφορά στο «ασήκωτο» τραύμα των συγγενών που έμειναν πίσω. Ο Τάσος Δούσης υπογραμμίζει πως τίποτα δεν μπορεί να φέρει πίσω την Αναστασία, τη Σταυρούλα, την Ελένη, τη Βάσω και την Αγάπη. Το μόνο που μπορεί να απαλύνει κάπως αυτόν τον πόνο είναι η παραδειγματική τιμωρία των υπευθύνων, ανεξάρτητα από το οικονομικό ή κοινωνικό τους εκτόπισμα.
Η ανάρτηση του Τάσου Δούση
«Γιατί να είσαι άνθρωπος όταν μπορείς να είσαι πετυχημένος; Αυτό το έχει γράψει ο Μπρέχτ.
Άραγε μπορείς να είσαι πλούσιος, πετυχημένος, ηγέτης, αυτοδημιούργητος αλλά και Άνθρωπος; Από την εμπειρία μου στην επιχειρηματική ζωή και την επαγγελματική, έχω καταλάβει πως η διατήρηση της επιτυχίας στην κορυφή θεωρείται συχνά πιο δύσκολη από την ίδια την επίτευξή της!
Ο Κωνσταντίνος Τζιωρτζιώτης ιδιοκτήτης της ΒΙΟΛΑΝΤΑ, είναι ο απόλυτα επιτυχημένος επιχειρηματίας, αλλά και ένα παράδειγμα ανθρώπου που έφτασε στην κορυφή αλλά γκρεμίστηκε από εκεί μέσα σε μια νύχτα!
Ο Κωνσταντίνος Τζιωρτζιώτης κατάλαβε (ελπίζω) μέσα λίγες ώρες πως….Το να είσαι ο πλουσιότερος άνθρωπος στα Τρίκαλα και ένας από τους πλουσιότερους στην Ελλάδα, ίσως δεν έχει τελικά και τόση μεγάλη σημασία. Το να πηγαίνεις στο σπίτι σου με καθαρή συνείδηση χωρίς το βάρος 5 νεκρών γυναικών (Αναστασία Σταυρούλα, Ελένη, Βάσω Αγάπη) αυτό έχει αληθινά, μεγάλη σημασία.
Ο ιδιοκτήτης της Βιολάντα είναι δολοφόνος; Επιθυμούσε να δει 5 γυναίκες να καίγονται ζωντανές μέσα στο εργοστάσιο που έφτιαξε ο ίδιος με κόπους και θυσίες;
ΟΧΙ ο Κωνσταντίνος Τζιωρτζιώτης δεν είναι ούτε δολοφόνος, ούτε απατεώνας, ούτε κακός επιχειρηματίας. Αν ήταν δολοφόνος και όλα τα υπόλοιπα θα πήγαινε φυλακή και θα καθάριζε. Θα ήταν απλά τα πράγματα.
Αλλα δεν είναι…. Αυτό που έχει ο ιδιοκτήτης της Βιολάντα είναι κάτι που έχουν πολλοί πετυχημένοι, που ξαφνικά από το τίποτα, έγιναν κάτι ΜΕΓΑΛΟ! Κατρακυλάνε στην αλαζονεία, την έπαρση, την υπεροψία.
Ο κύριος Τζιωρτζιώτης ξέχασε από που ξεκίνησε (ενας φούρναρης) και στην θέση της ταπεινότητας μπήκε η αλαζονεία. Η επιτυχία οδήγησε σε υπερεκτίμηση των ικανοτήτων και υποτίμηση του ρόλου της και της τύχης και της προσοχής, οδηγώντας σε κακές αποφάσεις.
Τόσο κακές που οδήγησαν σε τραγωδία. Αν ο ιδιοκτήτης της Βιολάντα είχε παραμείνει ταπεινός θα έκανε τον κόπο να ακούσει τους εργαζόμενούς του που φώναζαν για την μυρωδιά στο εργοστάσιο. Αλλά ο επιχειρηματίας ήταν τόσο ψηλά, λόγω έπαρσης και αλαζονείας, που ούτε έβλεπε ούτε άκουγε τους εργαζόμενους της ΒΙΟΛΑΝΤΑ. Τους έβλεπε «μικρούς» και ας έκανε πως τους άκουγε.
Ξέχασε ιδιοκτήτης της ΒΙΟΛΑΝΤΑ έναν χρυσό κανόνα επιχειρηματικότητας. Πως πρέπει να αμφισβητείς καθημερινά τις υποθέσεις, τα μοντέλα και τις συνήθειες που σε έφεραν στην επιτυχία, καθώς αυτές μπορεί να γίνουν η αιτία της πτώσης σου.
Ξέχασε ο κύριος ο Κωνσταντίνος Τζιωρτζιώτης πως η διατήρηση της επιτυχίας απαιτεί την ίδια -ή και μεγαλύτερη- προσπάθεια, εστίαση και πειθαρχία με αυτή που χρειάστηκε για να φτάσεις εκεί! Κάπως έτσι φτάσαμε στην τραγωδία με 5 εργαζόμενες νεκρές και ένα κατεστραμμένο εργοστάσιο. Κάπως έτσι φτάσαμε από την κορυφή στον γκρεμό.
Η αλαζονεία σε πλήρη άνθιση παράγει έναν καρπό που ο θερισμός του είναι όλο κλάμα, λέγανε οι αρχαίοι έλληνες. Τώρα είμαστε σε αυτό το στάδιο. Μάθημα, αυτή η τραγωδία της ΒΙΟΛΑΝΤΑ, για όλους μας.
Μεγαλύτερη και ασήκωτη η τραγωδία για αυτούς που έχουν υποστεί την απώλεια. Το τραύμα για αυτους που μένουν πίσω μαχαίρια στην καρδιά. Πώς θα μάθουν αυτοί οι άνθρωποι να ζουν με τον πόνο μια ολόκληρη ζωή;
Τίποτα δεν μπορεί να φέρει αυτές τις πέντε γυναίκες πίσω. Αυτό που μπορεί ίσως λίγο να απαλύνει τον πόνο των ανθρώπων που έμειναν πίσω είναι η τιμωρία όσων είναι υπεύθυνοι για την τραγωδία, όσο ψηλά και αν βρίσκονται.»
0 ΣΧΟΛΙΑ