Η ιστορία επαναλαμβάνεται στη Ρουμανία: Όταν οπαδοί του ΠΑΟΚ βρήκαν τραγικό θάνατο σε τροχαίο στα Τέμπη

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Το τροχαίο δυστύχημα στη Ρουμανία με θύματα οπαδούς του ΠΑΟΚ δεν έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία μόνο λόγω της σφοδρότητάς του. Χτύπησε βαθύτερα, γιατί άνοιξε ξανά μια πληγή που για τον κόσμο του ΠΑΟΚ δεν έκλεισε ποτέ: εκείνη των Τεμπών, το 1999. Δύο τραγωδίες χωρισμένες από χρόνια, χώρες και συνθήκες, αλλά ενωμένες από το ίδιο νήμα — το ταξίδι για την ομάδα.

Η τραγωδία στη Ρουμανία αναπόφευκτα γυρνά το μυαλό στα Τέμπη. Όχι επειδή οι συνθήκες ήταν ίδιες, αλλά επειδή το συναίσθημα ήταν το ίδιο. Το ίδιο βάρος στο στήθος, η ίδια αίσθηση αδικίας, η ίδια σκέψη: Πήγαν για την ομάδα τους και δε γύρισαν. Και στις δύο περιπτώσεις, οι τραγωδίες δεν είχαν καμία σχέση με το ποδόσφαιρο καθαυτό. Δεν κρίθηκαν μέσα στο γήπεδο. Κρίθηκαν στον δρόμο — εκεί όπου το πάθος των φιλάθλων να βρεθούν κοντά στην ομάδα, έμελλε να γράψει τον τραγικό επίλογο.

Το χρονικό τότε – Τέμπη 1999

Ήταν αρχές Οκτωβρίου του 1999. Ο ΠΑΟΚ αγωνιζόταν εκτός έδρας και δεκάδες οπαδοί είχαν επιβιβαστεί σε πούλμαν για να βρεθούν δίπλα στην ομάδα. Το κλίμα ήταν αυτό που χαρακτηρίζει πάντα τέτοιες μετακινήσεις: ενθουσιασμός, συντροφικότητα, τραγούδια και η αίσθηση ότι όλοι μοιράζονται κάτι κοινό και δυνατό.

Κατά τη διέλευση από την κοιλάδα των Τεμπών, σε ένα από τα πιο δύσκολα και επικίνδυνα κομμάτια του οδικού δικτύου της εποχής, το πούλμαν ενεπλάκη σε σοβαρό τροχαίο δυστύχημα. Οι συνθήκες ήταν δύσκολες, ο δρόμος στενός, και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα το ταξίδι μετατράπηκε σε εφιάλτη.

Ο απολογισμός ήταν έξι νεκροί οπαδοί του ΠΑΟΚ. Νέοι άνθρωποι, φίλοι μεταξύ τους, παιδιά που είχαν φύγει από τα σπίτια τους για ένα απλό ποδοσφαιρικό ταξίδι και δεν γύρισαν ποτέ. Η είδηση σκόρπισε σοκ σε όλη τη χώρα. Για ώρες, επικρατούσε σύγχυση, αγωνία για τους τραυματίες και αδυναμία να γίνει κατανοητό το μέγεθος της τραγωδίας.

Τα επτά θύματα του δυστυχήματος

Οι έξι οπαδοί του ΠΑΟΚ ήταν:

• ο Δημήτριος Ανδρεαδάκης, 25 ετών
• ο Χαράλαμπος Ζαπουνίδης, 20 ετών
• ο Αναστάσιος Θέμελης, 22 ετών
• ο Αναστάσιος Θέμελης, 22 ετών
• η Χριστίνα Τζιόβα, 18 ετών
• ο Γεώργιος Γκανάτσιος, 17 ετών
• ο Κυριάκος Λαζαρίδης, 17 ετών

Παράλληλα, τραγικό θάνατο βρήκε και ο 68χρονος Αστέριος Αγκζιώτης, ο οδηγός του μικρού φορτηγού που κατευθυνόταν προς τη Λάρισα.

Τα Τέμπη έγιναν από εκείνη τη μέρα σύμβολο, όχι μόνο για τον ΠΑΟΚ αλλά για ολόκληρο το ελληνικό ποδόσφαιρο. Κάθε αναφορά στο σημείο αυτό κουβαλά ακόμα βάρος, σιωπή και σεβασμό. Για τον κόσμο του «Δικάφαλου», δεν είναι απλώς μια τραγωδία του παρελθόντος — είναι κομμάτι της ταυτότητάς του.

Το χρονικό τώρα – Ρουμανία

Περίπου 25 χρόνια αργότερα, μια νέα γενιά οπαδών του ΠΑΟΚ πήρε τον δρόμο. Αυτή την φορά, το ταξίδι ήταν πολύ πιο μακρινό. Χιλιόμετρα εκτός Ελλάδας, οδική μετακίνηση στο εξωτερικό, ώρες συνεχούς οδήγησης. Όμως, με έναν κοινό παρονομαστή: την ανάγκη να βρεθούν δίπλα στην ομάδα, να μη λείπουν από ένα σημαντικό παιχνίδι.

Το δυστύχημα σημειώθηκε σε ρουμανικό οδικό άξονα, όταν το όχημα στο οποίο επέβαιναν οι οπαδοί ενεπλάκη σε σφοδρή σύγκρουση. Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, η τραγωδία διαδραματίστηκε όταν ο οδηγός ενός minibus επιχείρησε προσπέραση. Κατά την προσπάθειά του να επιστρέψει στη λωρίδα κυκλοφορίας, το όχημα συγκρούστηκε αρχικά με βυτιοφόρο και στη συνέχεια εκσφενδονίστηκε στο αντίθετο ρεύμα, όπου ακολούθησε νέα σφοδρή σύγκρουση με δεύτερο φορτηγό.

Το μοιραίο βαν με προορισμό τη Γαλλία, μετέφερε δέκα οπαδούς του ΠΑΟΚ από τη Βέροια και την Αλεξάνδρεια Ημαθίας —οι επτά νεκροί— οι οποίοι ώρες πριν μιλούσαν για ποδόσφαιρο, για την ομάδα τους, για το ταξίδι, δεν υπήρχαν πια. Το σοκ δεν περιορίστηκε μόνο στους οικείους τους. Διαπέρασε ολόκληρη την οικογένεια του ΠΑΟΚ, γιατί η μνήμη γύρισε αμέσως πίσω.

Δύο σταθμοί μνήμης

Για τον ΠΑΟΚ, τα Τέμπη και η Ρουμανία δεν είναι απλώς δύο δυστυχήματα. Είναι δύο σταθμοί μνήμης. Δύο υπενθυμίσεις ότι πίσω από τα πανό, τα τραγούδια και τα χιλιόμετρα υπάρχουν άνθρωποι. Και ότι κάποιοι από αυτούς, ακολουθώντας την ομάδα τους, πλήρωσαν το βαρύτερο τίμημα.

Η υποχρέωση που μένει είναι μία: να μην ξεχαστούν. Να λέγεται το χρονικό τους, όχι για να ανακυκλώνεται ο πόνος, αλλά για να τιμάται η ζωή τους. Γιατί όσο ο ΠΑΟΚ θα έχει κόσμο που ταξιδεύει γι’ αυτόν, τα Τέμπη και η Ρουμανία θα θυμίζουν πάντα ότι αυτή η αγάπη είναι βαθιά — και κάποιες φορές, τραγικά ακριβή.