«220 Volt»: Πώς «γεννήθηκε» το τραγούδι που ερμήνευσε ο Γιάννης Πάριος
Ο Γιώργος Χατζηνάσιος γεννήθηκε σαν σήμερα (19/1) το 1942 στη Θεσσαλονίκη και από πολύ μικρή ηλικία έδειξε ότι η μουσική δεν ήταν απλώς μια ενασχόληση, αλλά ο φυσικός του χώρος. Ξεκίνησε μαθήματα πιάνου σε ηλικία μόλις έξι ετών στο Μακεδονικό Ωδείο Θεσσαλονίκης, όπου τέθηκαν τα πρώτα γερά θεμέλια της μουσικής του πορείας. Οι σπουδές του συνεχίστηκαν στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης και αργότερα στην Αθήνα, στο Ωδείο Αθηνών και στο Εθνικό Ωδείο, με σημαντικούς δασκάλους που συνέβαλαν καθοριστικά στη διαμόρφωση της τεχνικής και της καλλιτεχνικής του ταυτότητας.
Οι επιτυχίες στη μουσική που τον καθιέρωσαν
Η αναζήτηση της γνώσης τον οδήγησε και στο Παρίσι, όπου εμβάθυνε στη σύνθεση, την ενορχήστρωση, τη φούγκα, την αντίστιξη και τη διεύθυνση ορχήστρας. Ήδη από την εφηβεία του ξεχώριζε ως πιανίστας με ιδιαίτερη έφεση στην τζαζ, χωρίς ποτέ να απομακρυνθεί από τις ρίζες και τη βαθιά του σχέση με την ελληνική μουσική παράδοση. Η επίσημη δισκογραφική του παρουσία ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του ’70 και από τότε ακολούθησε μια εντυπωσιακή πορεία, με δεκάδες άλμπουμ στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Πολλά από αυτά γνώρισαν μεγάλη εμπορική επιτυχία και τιμήθηκαν με χρυσές και πλατινένιες διακρίσεις. Ανάμεσα στα έργα που ξεχωρίζουν περιλαμβάνονται δίσκοι που άφησαν έντονο αποτύπωμα στη σύγχρονη ελληνική μουσική, τόσο για τη μελωδική τους δύναμη όσο και για τον ιδιαίτερο λυρισμό τους.
Παράλληλα, ο Γιώργος Χατζηνάσιος ανέπτυξε πλούσια δραστηριότητα στον χώρο του κινηματογράφου, του θεάτρου και της τηλεόρασης, γράφοντας μουσική για δεκάδες ταινίες, θεατρικές παραστάσεις και τηλεοπτικές σειρές που αγαπήθηκαν από το κοινό. Η ικανότητά του να ντύνει την εικόνα με ήχο, δημιουργώντας έντονα συναισθηματικά τοπία, τον καθιέρωσε ως έναν από τους σημαντικότερους Έλληνες συνθέτες στον χώρο της οπτικοακουστικής μουσικής.
Η ιστορία πίσω από το τραγούδι «220 Volt»
Το τραγούδι «220 Volt» φέρει τη μουσική υπογραφή του Γιώργου Χατζηνάσιου και στίχους του Χριστόφορου Μπαλαμπανίδη και κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 1991, μέσα από τον δίσκο «Επίθεση Αγάπης». Η ηχογράφηση έγινε στο Studio Sierra, με παραγωγό τον Αχιλλέα Θεοφίλου και ηχολήπτη τον Γαβριήλ Παντζή. Στην εκτέλεση συμμετείχαν διακεκριμένοι μουσικοί, δημιουργώντας έναν πλούσιο και πολυεπίπεδο ήχο. Την ενορχήστρωση και τη διεύθυνση της ορχήστρας ανέλαβε ο ίδιος ο συνθέτης, προσδίδοντας ενιαία αισθητική και δυναμική έκφραση.
VIRAL
Σε συνέντευξή του στον Κωνσταντίνο Παυλικιάνη, ο Χριστόφορος Μπαλαμπανίδης είχε αναφέρει: Ήταν μια εποχή που έκανα παρέα με τον Θανάση Πολυκανδριώτη, δώσαμε και κάποια τραγούδια στη Γλυκερία (1986, «Γίνομαι Καθρέφτης»), και ήταν τότε που συνεργαζόταν με τον Στράτο Διονυσίου. Περνούσε σχεδόν κάθε βράδυ από τα Άνω Πετράλωνα, με έπαιρνε και πηγαίναμε παραλία. Σχήμα Διονυσίου, Σακελλαρίου, Διαμάντη. Τα λόγια περιττεύουν. Οι βραδιές ήταν απίστευτες. Εμπειρίες ζωής. Ξεκίνησα μάλιστα να γράφω στίχους για τον Στράτο. Ένα χάραμα, μόλις τελείωσε το πρόγραμμα, ζήτησε από τον Θανάση και πήγανε στους Θρακομακεδόνες και ηχογραφήσανε έναν στίχο μου που του άρεσε, σε μουσική του Θανάση. Το τραγούδι λεγόταν «Στα Ξενυχτάδικα Της Αγκαλιάς Σου». Τελικά αυτή η υποτυπώδης ηχογράφηση έμελλε να ήταν η τελευταία του Διονυσίου. Κυκλοφόρησε μετά το φευγιό του Στράτου, σ’ ένα δίσκο που έχει τον ομώνυμο τίτλο (1991). Κακώς ίσως. Κάποια στιγμή, εκείνο τον καιρό, μου είπε η μητέρα μου ότι με ζητήσανε από τη Minos και να τηλεφωνήσω στον κ. Μάτσα. Μου ακούστηκε κάπως παράξενο αυτό και υπέθεσα ότι μάλλον είχε ακούσει το τραγούδι με τον Στράτο και θα ζητάει να κάνω κάποια διόρθωση. Η αλήθεια είναι ότι άργησα να πάρω, αλλά όταν πήρα άκουσα τον κ. Μάκη Μάτσα να με ρωτάει αν θέλω να γράψω με τον Γιώργο Χατζηνάσιο δίσκο για τον Γιάννη Πάριο.
Τώρα, βέβαια, ίσως φανεί παράξενο που μου έγινε η πρόταση αυτή, αλλά ο κ. Μάτσας είχε ακούσει πριν λίγο καιρό μια ολοκληρωμένη μου δουλειά με τον Γιάννη Σπανό. Αξίζει να μοιραστώ μαζί σας αυτή τη στιγμή. Στην οδό Μοσχονησίων, ο Σπανός έκατσε στο πιάνο, πάτησε το κουμπί ενός κασετοφώνου και άρχισε για περίπου τρία τέταρτα να γράφει μουσικές για να μου τις δώσει. Εγώ είχα πάθει σοκ. Δεν πίστευα ότι μπορούσε κάποιος να γράφει μουσική τόσο εύκολα. Το να γράψω στίχους πάνω σε μουσικές του Σπανού ήταν για μένα το πιο εύκολο πράγμα. Οι μελωδίες ήταν τόσο ατμοσφαιρικές που με βοηθούσαν απίστευτα. Τελικά η δουλειά αυτή δεν προχώρησε στην κυκλοφορία για λόγους που ποτέ δεν κατάλαβα. Βέβαια εδώ πρέπει να πω ότι το να ζητήσεις από μένα εκείνη την εποχή να γράψω τραγούδια για τον Πάριο ήταν το μεγαλύτερο δώρο. Από μικρός μπορώ να πω ότι είχα σχεδόν ψύχωση με τη φωνή του. Γνώριζα απ’ έξω όλη τη δισκογραφία του και ένας άλλος λόγος ήταν ότι στα τραγούδια του ο αποκλειστικός στιχουργός ήταν ο Πυθαγόρας, τον οποίο και μελετούσα για να μάθω να γράφω σαν από ένστικτο. Και χάρηκα όταν μετά, μιλώντας με τη Σώτια, μου τον υπέδειξε σαν εγχειρίδιο γραφής στίχων. Έκανα ραντεβού, λοιπόν, με τον Χατζηνάσιο -αυτόν τον άρχοντα μουσικό- και μου έδωσε κάποιες μελωδίες. Μέσα σε αυτές ήταν και η μελωδία του «220 Volt». Μια πολύ δύσκολη για στίχους μελωδία γιατί είχε ένα σωρό τρισύλλαβες λέξεις. Όταν σκέφτηκα το θέμα, το έγραψα αλλά ντρεπόμουν να το πω στον Χατζηνάσιο, γιατί θεωρούσα ότι ήταν… κάπως για τον Πάριο. Προς το τέλος, λοιπόν, κάποιας συνάντησης, του είπα διστακτικά:
– Έχω βάλει αυτά τα λόγια στη μελωδία, αλλά δεν ξέρω πως θα σου φανεί. Μήπως δεν κάνει για τον Γιάννη…
Ο Χατζηνάσιος με το που είδε τον στίχο, τον δέχτηκε αμέσως. Άρεσε και στον Γιάννη, που έκανε μια πολύ επιτυχημένη αλλαγή. Ο στίχος έλεγε «τέρμα γκάζι σε τοίχο μπροστά» και ο Γιάννης το έκανε «τέρμα γκάζι για το πουθενά». Ήταν ένα υπέροχο καλοκαίρι γιατί πολλές φορές συναντιόμουν με τον Πάριο στη Βουλιαγμένη, όπου έμενε τότε, και καθόμασταν και δουλεύαμε το υλικό. Νομίζω ότι μεγαλύτερο σχολείο για μένα δεν μπορούσε να υπάρξει. Οι παρατηρήσεις του, η εντατικοποίηση της δουλειάς που μου επέβαλε, μόνο καλό μού έκανε, όσο κι αν μερικές φορές αντιδρούσα λίγο υπερβολικά. Εκείνος μου έμαθε ότι ο στιχουργός πρέπει να ξέρει πως μια λέξη είναι αρκετή για να κάνει τραγούδι. Ο Πάριος είναι μια κατηγορία μόνος του. Η θητεία του δίπλα στον Πυθαγόρα τού έχει δώσει υπεροπλία απέναντι σε όλους μας. Είναι δεκάδες τα τραγούδια που έχει διορθώσει πριν την κυκλοφορία τους, όταν υπήρχε δισκογραφία. Αξέχαστες είναι οι στιγμές που καθόταν και έπαιζε στο πιάνο το «Σε Λίγο Θα Παραδοθείς», ένα τραγούδι που το είπε η Αλέξια λίγο καιρό αργότερα (1994). Στην ηχογράφηση του «220 Volt», ο Χατζηνάσιος είχε καλέσει στο στούντιο τη μισή κρατική ορχήστρα. Κι εγώ δεν ξέρω πόσα έγχορδα παίζουν. Ο δε Γιάννης πέρα από κάθε περιγραφή. Είχαμε για δεύτερες φωνές τη Λία Βίσση, την Καίτη Γαρμπή, τον Γιάννη Σαββιδάκη και 2-3 ακόμα και τον είχαν βάλει 5 μέτρα μακριά τους γιατί τους σκέπαζε. Είναι φαινόμενο. Το τραγούδι, όταν κυκλοφόρησε ο δίσκος, ήταν πρώτο σε μεταδόσεις για 4 μήνες, τότε μόλις είχε σκάσει και η ελεύθερη ραδιοφωνία και το βοήθησε πολύ. Μάλιστα φτιάχτηκε κι ένα video-clip, που φλερτάρει η αισθητική του με το κιτς, σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή. Βέβαια θα πρέπει να πω ότι η περιβόητη σκηνή από τα «Εγκλήματα» το ξαναθύμισαν στον κόσμο.
Γιώργος Χατζηνάσιος (συνέντευξη στον Κωνσταντίνο Παυλικιάνη): Ο Χριστόφορος είναι εξαιρετικό παιδί. Το τραγούδι δεν ήθελε ο Μάτσας να το βγάλουμε! Μου έλεγε «Πού τον πας τον Πάριο; Πού τον πας;». Κι όμως οι νεαροί, στις παραλίες, αυτό ακούγανε στα αυτοκίνητα! Και τον πέρασα τον Πάριο στην νεολαία γιατί μέχρι τότε ήταν μόνο στα ερωτικά.
0 ΣΧΟΛΙΑ