Μαρία Καρυστιανού: «Αριστερή» ή «δεξιά» η μητέρα των Τεμπών; Από τις φήμες για τον ΣΥΡΙΖΑ, στο «δεξί χέρι» της ΝΙΚΗΣ και το διαζύγιο με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Η Μαρία Καρυστιανού δεν είναι πλέον μια απλή φιγούρα της επικαιρότητας. Είναι το πρόσωπο που κατάφερε να μετατρέψει την προσωπική τραγωδία σε ένα ορμητικό κοινωνικό κύμα, το οποίο σήμερα, τρία χρόνια σχεδόν μετά το έγκλημα των Τεμπών, δείχνει να μετουσιώνεται σε έναν νέο πολιτικό πόλο. Όμως, όσο το «φαινόμενο Καρυστιανού» μεγαλώνει, τόσο πυκνώνουν οι συζητήσεις για την πολιτική της ταυτότητα, τις συμμαχίες της και τις ηχηρές ρήξεις που κλονίζουν το μέχρι πρότινος αρραγές μέτωπο των συγγενών. Σε μια χώρα που λατρεύει τις ταμπέλες, η κ. Καρυστιανού μοιάζει να παίζει ένα σύνθετο σκάκι, ισορροπώντας ανάμεσα σε αντίρροπες δυνάμεις: από το αριστερό παρελθόν που της καταλογίζουν, μέχρι τη στενή συνεργασία με πρόσωπα που προέρχονται από τη βαθιά, θρησκευόμενη δεξιά.

Το «αίνιγμα» της Μαρίας Γρατσία και η σκιά της ΝΙΚΗΣ

Η τελευταία μεγάλη αποκάλυψη που τάραξε τα νερά του πολιτικού παρασκηνίου αφορά το «δεξί χέρι» της Μαρίας Καρυστιανού, τη γυναίκα που βρίσκεται σταθερά στο πλευρό της στις Βρυξέλλες και στις δικαστικές αίθουσες, όπως σας την παρουσίασε χτες το Athensmagazine.gr. Πρόκειται για τη δικηγόρο Μαρία Γρατσία. Η κ. Γρατσία δεν είναι απλώς μια νομική σύμβουλος· είναι ο άνθρωπος που, σύμφωνα με ρεπορτάζ, έχει την πρώτη και την τελευταία λέξη στις κινήσεις της κ. Καρυστιανού.

Το ενδιαφέρον στοιχείο εδώ είναι το πολιτικό βιογραφικό της κ. Γρατσία. Υπήρξε υποψήφια βουλευτής στην Α’ Αθηνών με το κόμμα «ΝΙΚΗ» στις εκλογές του Ιουνίου του 2023, συγκεντρώνοντας μάλιστα υψηλό αριθμό ψήφων. Η σύνδεση αυτή προκαλεί εύλογα ερωτήματα: Πώς μια γυναίκα που κατηγορήθηκε ως «φερέφωνο» της αριστεράς, επιλέγει για στενότερη συνεργάτιδά της ένα στέλεχος ενός κόμματος που κινείται στον χώρο του ορθόδοξου συντηρητισμού και της δεξιάς; Η απάντηση ίσως κρύβεται στην κοινή θρησκευτική πίστη των δύο γυναικών, αλλά και στην τακτική της κ. Καρυστιανού να μην απορρίπτει καμία βοήθεια, από όπου κι αν προέρχεται, προκειμένου να φτάσει στον στόχο της.

Η «ρετσινιά» του ΣΥΡΙΖΑ και η απογοήτευση από τον Τσίπρα

Για μεγάλο χρονικό διάστημα, το κυβερνητικό αφήγημα προσπαθούσε να ταυτίσει τη Μαρία Καρυστιανού με τον ΣΥΡΙΖΑ. Πολλοί ήταν εκείνοι που υποστήριζαν ότι υπήρξε παλιά ψηφοφόρος του Αλέξη Τσίπρα και ότι η ρητορική της υποκινείται από την Κουμουνδούρου. Η ίδια, ωστόσο, σε πρόσφατες συνεντεύξεις της, έσπευσε να βάλει τα πράγματα στη θέση τους, προκαλώντας μάλιστα αίσθηση με την αυστηρότητά της.

«Ο επαγγελματίας πολιτικός άλλα λέει και άλλα κάνει», δήλωσε χαρακτηριστικά για τον Αλέξη Τσίπρα, παίρνοντας σαφείς αποστάσεις από τον πρώην πρωθυπουργό. Η κ. Καρυστιανού δηλώνει πλέον απογοητευμένη από το σύνολο του πολιτικού συστήματος, υπογραμμίζοντας ότι στις τελευταίες εκλογές επέλεξε την αποχή. Αυτό το «ούτε δεξιά ούτε αριστερά» αφήγημα, αν και την προστατεύει από το να χαρακτηριστεί κομματικό όργανο, την καθιστά ταυτόχρονα έναν απρόβλεπτο παίκτη που μπορεί να αντλήσει ψηφοφόρους από όλο το πολιτικό φάσμα – γεγονός που προκαλεί νευρικότητα τόσο στη Νέα Δημοκρατία όσο και στην Κεντροαριστερά.

Το τέλος μιας συμμαχίας: Η ρήξη με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου

Ίσως όμως η πιο δραματική εξέλιξη στην πορεία της κ. Καρυστιανού είναι η παγωμένη σχέση της με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου. Εκεί που οι δύο γυναίκες συμπορεύονταν ως «μια γροθιά» απέναντι στην κυβέρνηση, ξαφνικά βρέθηκαν σε αντίπαλα στρατόπεδα. Η αρχή του τέλους φάνηκε στη δίκη για τη διαχείριση του βιντεοληπτικού υλικού στη Λάρισα, όπου η κ. Καρυστιανού εξέφρασε δημόσια τη δυσαρέσκειά της, λέγοντας ότι η κ. Κωνσταντοπούλου «σπαταλά τον χρόνο του δικαστηρίου».

Πίσω από αυτή την κουβέντα κρύβεται μια βαθύτερη σύγκρουση στρατηγικής και, ενδεχομένως, εγωισμών. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου, με το εκρηκτικό της ταμπεραμέντο, τείνει να κυριαρχεί σε κάθε μάχη που δίνει, συχνά «καπελώνοντας» τους υπόλοιπους συμμετέχοντες. Η Μαρία Καρυστιανού, από την πλευρά της, φαίνεται πως αποφάσισε ότι ο αγώνας των Τεμπών δεν μπορεί να είναι το «όχημα» για την κοινοβουλευτική επιβίωση κανενός κόμματος, ακόμα και της Πλεύσης Ελευθερίας. Η αυτονόμηση της Καρυστιανού και η απόφασή της να ιδρύσει δικό της πολιτικό φορέα ήταν το τελειωτικό χτύπημα σε μια σχέση που ξεκίνησε με εμπιστοσύνη και κατέληξε σε αμοιβαία καχυποψία.

Ένας μοναχικός δρόμος με πολλά ερωτηματικά

Η ίδρυση του κόμματος από τη Μαρία Καρυστιανού, η οποία προαναγγέλθηκε πρόσφατα, αποτελεί το επόμενο μεγάλο ρίσκο. Δεν είναι μόνο η ρήξη με την Κωνσταντοπούλου ή οι αντιδράσεις άλλων συγγενών θυμάτων, όπως ο Παύλος Ασλανίδης, που διαφωνούν με την κομματικοποίηση του συλλόγου. Είναι και το ηθικό βάρος της απόφασης. Η κ. Καρυστιανού καλείται να αποδείξει ότι το νέο αυτό εγχείρημα δεν θα είναι άλλη μια «φούσκα» διαμαρτυρίας, αλλά μια ουσιαστική πρόταση εξουσίας.

Η παρουσία της Μαρίας Γρατσία δίπλα της, με το δεξιό, θρησκευτικό υπόβαθρο της «ΝΙΚΗΣ», σε συνδυασμό με την κριτική προς τον Τσίπρα και την απόρριψη του Μητσοτάκη, συνθέτουν ένα παράδοξο πολιτικό ψηφιδωτό. Η Καρυστιανού επιχειρεί να εκφράσει την «οργισμένη σιωπή» της ελληνικής κοινωνίας, υπερβαίνοντας τις παραδοσιακές ιδεολογίες. Ωστόσο, στην πολιτική, το κενό γεμίζει γρήγορα και οι συμμαχίες που σήμερα μοιάζουν ακλόνητες, αύριο μπορεί να αποτελούν παρελθόν.

Το ερώτημα παραμένει. Η Μαρία Καρυστιανού θα καταφέρει να μείνει πιστή στο όραμά της ή οι «σειρήνες» της πολιτικής επιρροής και οι περίεργες συνεργασίες θα αλλοιώσουν το σύμβολο που η ίδια έχτισε με τόσο πόνο; Η απάντηση θα δοθεί στην επόμενη κάλπη, όπου η «πρόεδρος Μαρία» θα αναμετρηθεί όχι μόνο με το πολιτικό κατεστημένο, αλλά και με τις ίδιες τις αντιφάσεις της πορείας της.