Σαν σήμερα, 21 Νοεμβρίου 1942: «Γεννιέται» ο Τουίτι

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Σαν σήμερα, 21 Νοεμβρίου 1942, ο κόσμος των κινουμένων σχεδίων εμπλουτίστηκε με μία φιγούρα που έμελλε να γίνει ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα σύμβολα της χρυσής εποχής των Looney Tunes. Ο ευφυής σκιτσογράφος Μπομπ Κλάμπετ (Bob Clampett), ένας από τους πατέρες του Μπαγκς Μπάνι και βασικός πυλώνας των Warner Bros. Cartoons, δημιούργησε τον χαρακτήρα του Τουίτι Μπερντ (Tweety Bird), το αθώο στην όψη, αλλά αιώνιο και αλύγιστο στόχο του γάτου Σιλβέστερ. Η δημιουργία αυτή σηματοδότησε την αρχή μίας από τις πιο κλασικές και διαχρονικές κωμικές αντιπαραθέσεις στην ιστορία της animation.

Ο οραματιστής Κλάμπετ

Ο Μπομπ Κλάμπετ, γνωστός για το σουρεαλιστικό, γρήγορο και συχνά ανατρεπτικό του χιούμορ, εισήγαγε τον Τουίτι στο κοινό με την ταινία κινουμένων σχεδίων «A Tale of Two Kitties» το 1942.

Ο τίτλος ήταν μια παρωδία του μυθιστορήματος του Ντίκενς, αλλά ο χαρακτήρας που εμφανίστηκε ήταν μια αποκάλυψη. Ο Τουίτι, με την αρχική του μορφή, ήταν ένα μικροσκοπικό, σχεδόν γυμνό πουλάκι, με μεγάλο κεφάλι και ένα ιδιαίτερα επιθετικό και πονηρό ταμπεραμέντο. Δεν ήταν το αβοήθητο θύμα που γνωρίζουμε σήμερα. Αντιθέτως, ήταν ένας δολοπλόκος και σαρκαστικός επιζών, που χρησιμοποιούσε την αθώα του εμφάνιση για να εξουδετερώσει τους αντιπάλους του. Στην πρώτη του αυτή εμφάνιση, οι αντίπαλοί του δεν ήταν ο Σιλβέστερ, αλλά δύο αδέξιοι γάτοι που προσπαθούσαν να τον πιάσουν, καταλήγοντας να γίνονται τα θύματα της ευφυΐας και της δολιότητάς του.

Ο αρχικός Τουίτι, με την κάπως «ακατέργαστη» και λιγότερο φτερωτή εμφάνιση (που θύμιζε τυπικό νεοσσό), προκάλεσε άμεσα την αντίδραση των λογοκριτών. Το Γραφείο Μπριν (Breen Office), ο φορέας που επέβλεπε την ηθική των ταινιών, ζήτησε από τον Κλάμπετ να «ντύσει» τον χαρακτήρα. Θεωρούσαν ότι ο γυμνός χαρακτήρας ήταν απρεπής.

Ο Κλάμπετ αναγκάστηκε να τροποποιήσει την εμφάνιση του Τουίτι, προσθέτοντας τα χαρακτηριστικά κίτρινα φτερά που τον έκαναν αμέσως πιο «χαριτωμένο» και αποδεκτό. Αυτή η αλλαγή έστρωσε τον δρόμο για τη μεγαλύτερη εξέλιξη του χαρακτήρα.

Η ιστορική μετάβαση έγινε το 1947, όταν ο σκηνοθέτης Φριζ Φρέλενγκ (Friz Freleng) πήρε τα ηνία του χαρακτήρα και αποφάσισε να τον ζευγαρώσει μόνιμα με τον Σιλβέστερ τον Γάτο (Sylvester the Cat), ο οποίος είχε κάνει το δικό του ντεμπούτο λίγα χρόνια νωρίτερα. Η πρώτη τους κοινή εμφάνιση, το «Tweetie Pie» του 1947, έφερε την πρώτη μεγάλη επιτυχία, κερδίζοντας μάλιστα και Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων Μικρού Μήκους.

Το αιώνιο δίδυμο

Η χημεία μεταξύ του Τουίτι και του Σιλβέστερ είναι μία από τις πιο πετυχημένες φόρμουλες στην ιστορία των κινουμένων σχεδίων. Η δυναμική είναι απλή, αλλά ιδιοφυής:

• Ο Σιλβέστερ: Ο αιώνια πεινασμένος, νευρωτικός και αποτυχημένος θηρευτής.
• Ο Τουίτι: Το φαινομενικά αβοήθητο, αθώο θύμα με τα μεγάλα μπλε μάτια, που στην πραγματικότητα είναι ο μαέστρος της καταστροφής του Σιλβέστερ.

Η φήμη του Τουίτι ενισχύθηκε από την κλασική, ελαφρώς ψευδίζουσα, ατάκα του: “I tawt I taw a puddy tat!” («Νομίζω ότι είδα ένα γατάκι!») και ακολούθως, “I did! I did taw a puddy tat!” («Είδα! Είδα ένα γατάκι!»).

Η κωμωδία βασίζεται στην αποτυχία του Σιλβέστερ να πιάσει το μικρό, κίτρινο πουλί, το οποίο συχνά προστατεύεται από τον μπουλντόγκ Χέκτορα ή την γιαγιά (Granny). Ωστόσο, η μεγαλύτερη τιμωρία του Σιλβέστερ έρχεται από τον ίδιο τον Τουίτι, ο οποίος με παθητικο-επιθετικό τρόπο και φαινομενική αθωότητα, τον ωθεί σε παγίδες, καταστροφές και τελικά στην παράνοια. Ο Τουίτι αποτελεί, στην ουσία, έναν μικρό τύραννο, που χρησιμοποιεί την εμφάνισή του για να κρύψει μία σκληρή ψυχραιμία και μια ικανότητα να επιβιώνει ακόμα και υπό τις πιο αντίξοες συνθήκες.

Ο Τουίτι Μπερντ, του οποίου η δημιουργία χρονολογείται σαν σήμερα, έχει αφήσει μια τεράστια πολιτιστική κληρονομιά. Καθιερώθηκε ως ένα από τα πιο επιτυχημένα προϊόντα merchandising της Warner Bros. και η απλή του φόρμουλα –η σύγκρουση μεταξύ του φαινομενικά αδύναμου και του διαρκώς αποτυχημένου aggressor– παραμένει εξαιρετικά δημοφιλής μέχρι σήμερα.

Η δημιουργία του Τουίτι από τον Μπομπ Κλάμπετ αποτέλεσε ένα σημαντικό μάθημα για την animation: ότι ακόμη και οι πιο απλές φιγούρες μπορούν να μεταφέρουν σύνθετα χαρακτηριστικά, όπως η επιμονή, η ευφυΐα και η (παράλογη) τύχη.