«Άμα Δεις Τα Παιδιά»: Η αληθινή ιστορία ενός 15χρονου που ενέπνευσε τους στίχους του διαχρονικού τραγουδιού
Ο Αντώνης Ανδρικάκης είναι μια από εκείνες τις σπάνιες μορφές της ελληνικής ραδιοφωνίας και του τραγουδιού που δεν χρειάζονται φώτα και μικρόφωνα για να ακουστούν. Με μια διαδρομή γεμάτη ιστορίες, εμπειρίες και μουσική, παραμένει ένας δημιουργός που επιλέγει να εκφράζεται αθόρυβα, με μοναδικό οδηγό την ψυχή του.
Ο Αντώνης Ανδρικάκης αποδεικνύει ότι η αλήθεια στη δημιουργία δεν χρειάζεται προβολή
Γεννημένος σαν σήμερα στον Πειραιά το 1956, τελείωσε την ιστορική Ιωνίδειο Σχολή Πειραιά και στη συνέχεια σπούδασε Πολιτικός Μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Παρόλα αυτά, η μηχανική δεν τον κράτησε ποτέ, αφού η… πραγματική του κατασκευή ήταν φτιαγμένη από λέξεις, μουσικές και ραδιοκύματα.
Η πορεία του στο ραδιόφωνο ξεκίνησε σχεδόν τυχαία, όταν η τότε διευθύντρια του Β’ Προγράμματος της ΕΡΑ διάβασε κάποια κείμενά του και του πρότεινε να δοκιμάσει στο μικρόφωνο. Αν και αρχικά δίστασε φοβούμενος λογοκρισία, δέχτηκε και έμεινε σχεδόν οκτώ χρόνια στον σταθμό. Από εκεί, η φωνή του πέρασε σε μερικούς από τους πιο σημαντικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς της εποχής: TOP FM, Ταχυδρόμος, ΣΚΑΪ, PLANET, και τελικά στην Ελληνική Ραδιοφωνία της ΕΡΤ, όπου διετέλεσε γενικός διευθυντής έως το 2010. Παράλληλα με τη ραδιοφωνική του πορεία, ο Ανδρικάκης έγραψε στίχους για τραγούδια που αγαπήθηκαν, χωρίς ποτέ να προσπαθήσει να τα προωθήσει. Δεν επιδίωξε συνεργασίες, δεν έπαιζε καν τα δικά του κομμάτια στις εκπομπές του κι όμως, αυτά βρήκαν τον δρόμο τους.
VIRAL
Η ιστορία πίσω από το τραγούδι «Άμα Δεις Τα Παιδιά»
Ο Αντώνης Ανδρικάκης, ο στιχουργός πίσω από το διαχρονικό τραγούδι «Άμα Δεις Τα Παιδιά (Πες Ένα Γεια)», μίλησε στον Κωνσταντίνο Παυλικιάνη για την ιστορία και τα συναισθήματα που τον οδήγησαν να γράψει το τραγούδι. Μέσα από τη συνέντευξη, ο Ανδρικάκης αποκάλυψε την πραγματική ιστορία που κρύβεται πίσω από τους στίχους, εμπνευσμένη από ένα 15χρονο αγόρι που χάθηκε χωρίς να τον αναζητήσει κανείς και εξήγησε πώς η μελωδία και τα λόγια γεννήθηκαν μέσα από την προσωπική του συγκίνηση.
Πιο συγκεκριμένα, ανέφερε: Το «Άμα Δεις Τα Παιδιά» έχει μια ιστορία συγκεκριμένη. Ήμουνα στον ΣΚΑΙ, διευθυντής προγράμματος, και διάβαζα τις ειδήσεις πριν βγουν στον αέρα. Και ήτανε μια είδηση με ένα παλικαράκι, 15 χρονών νομίζω ότι ήτανε, το οποίο πέθανε από ναρκωτικά μέσα σ’ ένα βαγόνι, είχανε περάσει 2-3 ημέρες και δεν το είχε αναζητήσει κανείς. Κι έλεγα 15 χρονών παιδί, δεν είχε μάνα ούτε πατέρα, τέλος πάντων, κάποιον να το ψάξει; Τελικώς, μετά από λίγες μέρες, βρέθηκαν οι γονείς του, είχε κάνει ο καθένας άλλη οικογένεια, δηλαδή είχανε χωρίσει και είχανε παντρευτεί με άλλους κι έκαναν κι άλλα παιδιά, και τσακωθήκανε ακόμα και στο νεκροταφείο. Κι αυτό πραγματικά… Μ’ έπιασε κάτι ας πούμε. Το έγραψα την ίδια μέρα το τραγούδι. Η μελωδία υπήρχε ήδη. Τις μελωδίες τις ακούω και τις ξανακούω και στον δρόμο και αλλού και κάποια στιγμή μού βγαίνει μια φράση, κάποια στιγμή μού βγαίνει ολόκληρο το τραγούδι, αλλά κουβαλάω πάντα μελωδίες. Τις ακούω πάρα πολλές φορές χωρίς να γράψω και ξαφνικά η μελωδία γίνεται, πως να το πω, συγγενής μου. Κάποια στιγμή, μου βγαίνουν λέξεις ή φράσεις.
Ο Λευτέρης Παπαδόπουλος είχε πει για το τραγούδι: Ένα τραγούδι που άκουγα από την κόρη μου, δέκα φορές την ημέρα, το «Άμα δεις τα παιδιά, πες ένα γεια», νόμιζα ότι πως το είχε γράψει ο γιος του Αντώνη Βαρδή, ο Γιάννης Βαρδής, ο νέος αυτός τραγουδιστής. Αυτό είχαν επιβάλει οι ερτζιανοί και η τηλεοπτική διαφήμιση. Το τραγούδι όμως είναι του Αντώνη Ανδρικάκη και υπήρξε πολύ μεγάλη επιτυχία. Και ρωτάω τώρα: είναι δυνατόν σε μια τόσο μεγάλη επιτυχία, το όνομα του στιχουργού, του ανθρώπου δηλαδή που το έγραψε αυτό το τραγούδι, να μην ακούγεται καμιά φορά; Δεν είναι απαράδεκτο ο δημιουργός αυτός να βρίσκεται στην άλλη μεριά του φεγγαριού;
0 ΣΧΟΛΙΑ