Σαν σήμερα, 10 Σεπτεμβρίου 1960: Ο θρυλικός μαραθωνοδρόμος Αμπέμπε Μπικίλα κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ρώμης, τρέχοντας ξυπόλητος

Σαν σήμερα, στις 10 Σεπτεμβρίου του 1960, ο κόσμος της παγκόσμιας αθλητικής ιστορίας έζησε μια από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές του. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ρώμης, ένας άγνωστος, μικροκαμωμένος Αιθίοπας μαραθωνοδρόμος, ο Αμπέμπε Μπικίλα, στέφθηκε χρυσός Ολυμπιονίκης. Δεν ήταν απλώς η νίκη που έκανε την ιστορία. Ήταν ο τρόπος που το πέτυχε: τρέχοντας ξυπόλητος για 42 ολόκληρα χιλιόμετρα, στους πλακόστρωτους δρόμους της «αιώνιας πόλης».

Η άφιξη του άγνωστου στρατιώτη

Ο Αμπέμπε Μπικίλα, μέλος της αυτοκρατορικής φρουράς του αυτοκράτορα της Αιθιοπίας, Χαϊλέ Σελασιέ, έφτασε στη Ρώμη σχεδόν τυχαία. Μπήκε στην Ολυμπιακή ομάδα την τελευταία στιγμή, αντικαθιστώντας έναν τραυματία συναθλητή του. Κανείς δεν τον γνώριζε, κανείς δεν τον υπολόγιζε. Η αθλητική του εμφάνιση, με το απλό σορτς και το γιλέκο με τον αριθμό 11, προκαλούσε απορία στους δημοσιογράφους και τους συναθλητές.

Το πρόβλημα με τα παπούτσια ήταν ο καταλυτικός παράγοντας. Τα παπούτσια που του είχαν δοθεί από τον χορηγό της αποστολής, την Adidas, δεν του έκαναν. Αντί να ρισκάρει έναν τραυματισμό ή να τρέξει με άβολα παπούτσια, πήρε μια γενναία, αλλά και αυτονόητη για εκείνον, απόφαση: Θα έτρεχε ξυπόλητος. Όπως ακριβώς έτρεχε και προπονούνταν στις πεδιάδες της πατρίδας του. Μια απόφαση που σόκαρε τον δυτικό κόσμο, αλλά για τον Μπικίλα ήταν απλά η φυσική συνέχεια της ζωής του.

VIRAL

Ανείπωτο θρήνος στη κηδεία της Βασιλικής: Το τελευταίο αντίο στην 39χρονη που δολοφονήθηκε στην Καλαμάτα

Ο Γολγοθάς της Βασιλικής: Το βίντεο κλιπ που έπαιξε κρυφά και οι εξομολογήσεις της – «Μου είπε ”νομίζω, ότι κάτι μου δίνει, και αποκοιμιέμαι”»

Ανησυχία στην Εύβοια: Ποιες παραλίες έχουν γεμίσει με μέδουσες – Αποκαλυπτικά βίντεο, Live χάρτης

Η διαδρομή του θρύλου: Ιστορία, σύμβολα και θρίαμβος

Ο μαραθώνιος της Ρώμης ήταν διαφορετικός από όλους τους προηγούμενους. Διεξήχθη νύχτα, για να αποφευχθεί η ζέστη, με τη διαδρομή να φωτίζεται από πυρσούς που κρατούσαν Ιταλοί στρατιώτες. Η διαδρομή περνούσε από τα πιο ιστορικά μνημεία της Ρώμης, όπως το Κολοσσαίο και τον επιβλητικό οβελίσκο του Μουσολίνι.

Ο Μπικίλα έτρεχε δίπλα στον Μαροκινό Ράντι Μπεν Αμπντεσελέμ, ο οποίος ήταν ένα από τα φαβορί της κούρσας. Ο μύθος λέει ότι ο προπονητής του τον είχε προειδοποιήσει για έναν αντίπαλο με τον αριθμό 26, αλλά ο Μπεν Αμπντεσελέμ φορούσε τελικά τον αριθμό 185. Ο Μπικίλα, λοιπόν, αγνοούσε ότι ο κύριος αντίπαλός του ήταν δίπλα του, με αποτέλεσμα να τρέχει με απίστευτο ρυθμό, αναζητώντας τον «φανταστικό» αριθμό 26.

Το σπριντ που έδωσε ο Αιθίοπας, 500 μέτρα πριν τον τερματισμό, ήταν εξοντωτικό. Ξεκόλλησε από τον Μπεν Αμπντεσελέμ και πέρασε τη γραμμή του τερματισμού, κάτω από την Αψίδα του Μέγα Κωνσταντίνου, με χρόνο 2:15:16.2, καταρρίπτοντας το παγκόσμιο ρεκόρ. Ο χρόνος του ήταν ένας θρίαμβος, αλλά το γεγονός ότι το πέτυχε ξυπόλητος και με μια επίδοση που αποδείχθηκε αδύνατη, τον καθιέρωσε ως θρύλο.

Η ιστορική διάσταση και η κληρονομιά

Η νίκη του Μπικίλα δεν ήταν μόνο αθλητική. Είχε μια βαθιά συμβολική διάσταση. Η Αψίδα του Μέγα Κωνσταντίνου βρισκόταν απέναντι από έναν οβελίσκο που οι Ιταλοί είχαν κλέψει από την Αντίς Αμπέμπα της Αιθιοπίας το 1937, κατά τη διάρκεια της ιταλικής κατοχής. Η νίκη του Μπικίλα, ενός Αιθίοπα, στην καρδιά της Ρώμης, ήταν μια αθλητική «αποκατάσταση» της ιστορικής αδικίας.

Η ιστορία του δεν τελειώνει εδώ. Τέσσερα χρόνια αργότερα, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο, ο Μπικίλα έγραψε ξανά ιστορία. Μόλις 40 ημέρες πριν την κούρσα, είχε υποβληθεί σε σκωληκοειδεκτομή. Παρόλα αυτά, έτρεξε ξανά, αυτή τη φορά με παπούτσια, και κέρδισε το χρυσό μετάλλιο, το πρώτο χρυσό μετάλλιο της Αιθιοπίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες, καθιστώντας τον τον πρώτο αθλητή που κερδίζει δύο συνεχόμενους Ολυμπιακούς Μαραθωνίους. Η τραγική του κατάληξη, με ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα το 1969 που τον άφησε παραπληγικό, και τον θάνατό του το 1973 σε ηλικία μόλις 41 ετών, προσέθεσε μια ακόμα τραγική νότα στον θρύλο του.

Ο Αμπέμπε Μπικίλα δεν ήταν απλώς ένας αθλητής. Ήταν ένας πρωτοπόρος, ένας μύθος, που άνοιξε τον δρόμο για τους Αφρικανούς δρομείς και έδειξε σε όλο τον κόσμο ότι η θέληση, η αντοχή και η απλότητα μπορούν να νικήσουν την τεχνολογία και την προκατάληψη.