Ο Πούτιν «καβάλα στο άλογο», ο Τραμπ επιμένει για τριμερή: Τα πραγματικά σενάρια για το τέλος του πολέμου
Ο Ντόναλντ Τραμπ φέρεται να επιδιώκει τη διοργάνωση τριμερούς συνόδου με τη συμμετοχή του ίδιου, του Βλαντιμίρ Πούτιν και του Βολοντιμίρ Ζελένσκι, ακόμα και μέχρι την προσεχή Παρασκευή (22/8), σύμφωνα με την ιστοσελίδα Axios και όσα ανέφερε στους Ευρωπαίους ηγέτες μετά τη σύνοδο της Αλάσκας.
Σύμφωνα με το ίδιο ρεπορτάζ, ο Πούτιν έχει θέσει ως όρο για την επίτευξη ειρήνης την πλήρη αποχώρηση της Ουκρανίας από δύο ανατολικές επαρχίες, συγκεκριμένα το Ντονέτσκ και το Λουγκάνσκ. Ο Αμερικανός πρόεδρος και ο ειδικός απεσταλμένος του για το ουκρανικό ζήτημα, Στιβ Γούιτκοφ, μετέφεραν ότι ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε ένα σενάριο στο οποίο η Ουκρανία θα παραχωρούσε το Ντονέτσκ και το Λουγκάνσκ, ενώ θα «παγώνονταν» οι γραμμές μετώπου στις υπόλοιπες δύο επαρχίες, τη Χερσώνα και τη Ζαπορίζια. Η Ρωσία ελέγχει επί του παρόντος σχεδόν ολόκληρο το Λουγκάνσκ και περίπου τα 3/4 του Ντονέτσκ.
Ο Πούτιν, σύμφωνα με το Axios, παρουσίασε την πρόθεσή του να σταματήσει την προέλαση στη Χερσώνα και τη Ζαπορίζια ως παραχώρηση, με αντάλλαγμα την αποχώρηση της Ουκρανίας από το Ντονέτσκ. Παράλληλα, ουκρανική πηγή δήλωσε ότι η αμερικανική πλευρά εκτίμησε πως ο Πούτιν ενδεχομένως να διαπραγματευόταν για τα μικρά τμήματα των περιοχών Σούμι και Χάρκοβο που αυτή τη στιγμή βρίσκονται υπό ρωσικό έλεγχο.
VIRAL
«Η πρόταση αυτή απαιτεί τη μεταβίβαση σημαντικά μεγαλύτερου εδάφους από την Ουκρανία στη Ρωσία σε σχέση με το αντίστροφο — κάτι που η Μόσχα θα μπορούσε να υποστηρίξει ως λογικό, δεδομένου ότι η Ρωσία έχει το στρατιωτικό πλεονέκτημα, αλλά που η Ουκρανία θα απορρίψει σχεδόν σίγουρα. Ο Πούτιν ζήτησε επίσης από τις ΗΠΑ να αναγνωρίσουν την κυριαρχία της Ρωσίας στα τμήματα της Ουκρανίας που θα αποκτήσει στο πλαίσιο μιας ειρηνευτικής συμφωνίας, σύμφωνα με την πηγή» αναφέρει η αμερικανική ιστοσελίδα.
Στο «παιχνίδι» φαίνεται ότι μπαίνει και το Πεκίνο καθώς ο Πούτιν εμφανίζεται να δήλωσε ότι είναι πρόθυμος να συζητήσει εγγυήσεις ασφάλειας για την Ουκρανία, ωστόσο, ανέφερε την Κίνα ως έναν από τους πιθανούς εγγυητές, υπονοώντας ενδεχομένως ότι θα αντιταχθεί σε μια δύναμη ασφάλειας που θα αποτελείται από στρατεύματα του ΝΑΤΟ.
Η Ουκρανία και οι ευρωπαίοι υποστηρικτές της συζητούν την ιδέα μιας «συμμαχίας των προθύρων» που θα υποστηρίξει την Ουκρανία για να αποτρέψει μια μελλοντική ρωσική εισβολή με το Κίεβο να ακούει θετικά τη θέση Τραμπ υπέρ της ιδέας των εγγυήσεων ασφάλειας για την Ουκρανία στην τηλεφωνική συνομιλία μετά τη σύνοδο της Αλάσκας.
«Ο Τραμπ δήλωσε ότι δεν θα πρόκειται για αποστολή του ΝΑΤΟ, αλλά η Ουκρανία ελπίζει ότι οι ΗΠΑ θα συμμετάσχουν με κάποιο τρόπο. Ο αξιωματούχος δήλωσε ότι το θέμα θα συζητηθεί περαιτέρω κατά την επίσκεψη του Ζελένσκι στο Λευκό Οίκο» καταλήγει το δημοσίευμα.
Την ίδια στιγμή ο ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι επέκρινε τη Ρωσία για την άρνησή της να αποδεχθεί κατάπαυση του πυρός, υπογραμμίζοντας πως «περιπλέκει την κατάσταση» σε ό,τι αφορά την ειρηνευτική συμφωνία που επιδιώκει ο Ντόναλντ Τραμπ μετά τη συνάντηση του αμερικανού προέδρου με τον ρώσο ομόλογό του Βλαντίμιρ Πούτιν στην Αλάσκα.
«Βλέπουμε ότι η Ρωσία απορρίπτει τις πολυάριθμες εκκλήσεις για κατάπαυση του πυρός και δεν έχει αποφασίσει ακόμη πότε θα σταματήσει τους σκοτωμούς. Αυτό περιπλέκει την κατάσταση. Εάν δεν είναι διατεθειμένη να δώσει μια απλή εντολή προκειμένου να σταματήσει τις επιθέσεις, ενδεχομένως να χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια ώστε η Ρωσία να θελήσει να τηρήσει κάτι πολύ πιο σημαντικό: την ειρηνική συνύπαρξη με τους γείτονές της για δεκαετίες», ανέφερε ο Ζελένσκι σε ανάρτησή του στην πλατφόρμα Χ αργά το βράδυ το Σαββάτου.
Τα δύο πραγματικά σενάρια για τη λήξη του πολέμου
Η ηγεσία της Ουκρανίας έχει αναγνωρίσει σιωπηρά ότι δεν διαθέτει τη στρατιωτική δύναμη για να ανακτήσει πλήρως τα σύνορά της. Ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι, σε πρόσφατες συζητήσεις μέσω βιντεοκλήσεων με τον Ντόναλντ Τραμπ και Ευρωπαίους ηγέτες, έδειξε προθυμία για διαπραγματεύσεις στο ζήτημα των εδαφών. Το Κίεβο και οι ευρωπαϊκές χώρες δηλώνουν ότι δεν θα αναγνωρίσουν νομικά τις εδαφικές κατακτήσεις της Ρωσίας, αλλά φαίνεται να αποδέχονται την de facto πραγματικότητα του ρωσικού ελέγχου.
Το πιθανότερο σενάριο για την Ουκρανία και τους Ευρωπαίους συμμάχους της είναι να περιορίσουν τη Ρωσία στα εδάφη που ήδη κατέχει, περίπου το 20% της ουκρανικής επικράτειας. Το Κρεμλίνο, ωστόσο, συνεχίζει να απαιτεί την απόσυρση της Ουκρανίας από περιοχές που διεκδικεί ως ρωσικές, όπως τμήματα του Ντόνετσκ που ελέγχονται ακόμη από τις ουκρανικές δυνάμεις.
Το μεγαλύτερο ερώτημα παραμένει: τι θα γίνει με το υπόλοιπο 80% της Ουκρανίας; Το Κίεβο και οι σύμμαχοί του επιδιώκουν να διασφαλίσουν την ασφάλεια και την κυριαρχία της χώρας μέσα από μια ισχυρή στρατιωτική άμυνα και τη δυτική υποστήριξη. Ένας «συνασπισμός των προθύμων», υπό την ηγεσία του Ηνωμένου Βασιλείου και της Γαλλίας, προτείνει την ανάπτυξη στρατευμάτων στην Ουκρανία ως αποτρεπτικό μέτρο ενάντια σε μελλοντικές ρωσικές επιθέσεις. Παράλληλα, οι Ευρωπαίοι ηγέτες ελπίζουν στη συμμετοχή των ΗΠΑ στις εγγυήσεις ασφαλείας, με τον Ντόναλντ Τραμπ να φαίνεται πιο ανοικτός σε αυτή την ιδέα. Ωστόσο, ο ακριβής ρόλος των ΗΠΑ παραμένει ασαφής.
Ένα πιθανό αποτέλεσμα είναι μια διευθέτηση παρόμοια με τον Κορεατικό πόλεμο του 1953, που άφησε τη χερσόνησο διαιρεμένη αλλά προστάτευσε τη Νότια Κορέα, κυρίως μέσω αμερικανικών στρατευμάτων. Για τον Πούτιν, όμως, μια τέτοια κατάληξη θα αποτελούσε ιστορική αποτυχία. Η Ρωσία θα κρατούσε το 20% της Ουκρανίας, αλλά θα έχανε οριστικά τον έλεγχο του μεγαλύτερου μέρους της χώρας, βλέποντας ταυτόχρονα δυτικά στρατεύματα να προστατεύουν μια χώρα που θεωρεί «αδελφή» της Ρωσίας.
Διαβάστε επίσης
Οι λόγοι για μια πιθανή υποχώρηση του Πούτιν θα μπορούσαν να περιλαμβάνουν ανησυχίες για μη βιώσιμους οικονομικούς και πολιτικούς κινδύνους στο εσωτερικό της Ρωσίας ή φόβους για αυξημένες κυρώσεις από τις ΗΠΑ. Ωστόσο, προς το παρόν, οι περισσότεροι αναλυτές δεν βλέπουν ενδείξεις που να δείχνουν ότι αυτό το σενάριο είναι πιθανό.
Η Ουάσινγκτον έχει αφήσει να εννοηθεί ότι θα μπορούσε να εντείνει την πίεση στη Ρωσία μέσω μέτρων όπως τιμωρητικοί δασμοί στους Ρώσους εξαγωγείς πετρελαίου, κυρώσεις σε τραπεζικές συναλλαγές, απαγόρευση του «σκιώδους» ρωσικού στόλου πετρελαιοφόρων και αυστηροποίηση των κυρώσεων. Αν και αυτά τα μέτρα θα μπορούσαν να έχουν σοβαρές επιπτώσεις, οι αναλυτές εκτιμούν ότι θα χρειαστεί χρόνος για να φέρουν αποτελέσματα.
Οι απαιτήσεις της Ρωσίας περιλαμβάνουν τη μείωση του στρατού της Ουκρανίας, τον περιορισμό των όπλων και των δυτικών προμηθειών της, καθώς και τη ριζική αλλαγή του πολιτικού της συστήματος, όπως το σύνταγμα, η ηγεσία και οι πολιτικές της σε θέματα γλώσσας, ιστορίας και εθνικής ταυτότητας.
Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την Ουκρανία δεν είναι απλώς η απώλεια εδαφών στα ανατολικά και νότια, αλλά το ενδεχόμενο το υπόλοιπο κράτος να μην μπορέσει να αντέξει σε μια μελλοντική, τρίτη ρωσική εισβολή, μετά από αυτές του 2014 και του 2022. Αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει το Κίεβο να συμμορφωθεί με τις επιταγές της Μόσχας όσον αφορά την ηγεσία και τις πολιτικές του, τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά.
Μια τέτοια εξέλιξη θα μετέτρεπε την Ουκρανία σε ρωσικό προτεκτοράτο, κάτι που θα σήμαινε υποταγή για ένα έθνος που επιδιώκει τη δημοκρατία και την ένταξή του στην Ευρώπη και τη Δύση. Οι Ουκρανοί μάχονται σκληρά για να αποτρέψουν ένα τέτοιο σενάριο.
Το πεδίο της μάχης παραμένει το μοναδικό μέσο με το οποίο ο Βλαντίμιρ Πούτιν μπορεί να επιβάλει όρους συνθηκολόγησης. Παρά τα μικρά εδαφικά κέρδη που πετυχαίνουν οι ρωσικές δυνάμεις, ο βασικός τους στόχος είναι να εξαντλήσουν τον ουκρανικό στρατό και τη θέληση της χώρας να συνεχίσει να πολεμά.
Μετά από 3,5 χρόνια πολέμου, οι ουκρανικές δυνάμεις είναι κουρασμένες, αριθμητικά μειονεκτούν και συχνά δυσαρεστημένες με τη στρατηγική ηγεσία τους, αλλά εξακολουθούν να αντιστέκονται. Μάλιστα, η φύση του πολέμου, με την αυξανόμενη χρήση drones, ευνοεί την άμυνα περισσότερο από την επίθεση.
«Δεν βλέπω τον ουκρανικό στρατό να καταρρέει. Ωστόσο, σε βάθος χρόνου, αν η Ουκρανία δεν λύσει τα προβλήματα δημιουργίας και διαχείρισης δυνάμεων, μπορεί να μην ηττηθεί στρατιωτικά, αλλά να εξαντληθεί σταδιακά», δηλώνει ο Μάικλ Κόφμαν, στρατιωτικός αναλυτής στο Carnegie Endowment for International Peace.
Τα πλεονεκτήματα της Ρωσίας σε πληθυσμό, αριθμό στρατευμάτων και οικονομικούς πόρους καθιστούν την πολεμική της προσπάθεια να φαίνεται πιο βιώσιμη από αυτήν της Ουκρανίας, λένε οι περισσότεροι αναλυτές. «Αλλά η ιστορία αυτού του πολέμου δείχνει ότι η Ουκρανία έχει αποδειχθεί προσαρμόσιμη και ανθεκτική», δήλωσε ο Κόφμαν.
Ενάντια στις πιθανότητες, η Ουκρανία έχει μέχρι στιγμής βρει τρόπους να παρατείνει την αντίστασή της και να κρατήσει το αποτέλεσμα ανοιχτό.
0 ΣΧΟΛΙΑ