Η Λυδία Γερακάκη μιλά αποκλειστικά στο Athensmagazine.gr, 7 χρόνια μετά τη φωτιά στο Μάτι: «Θα πεθαίναμε σαν παγιδευμένα ποντίκια»
Σήμερα, 23 Ιουλίου 2025 συμπληρώνονται 7 χρόνια από τη 2η φονικότερη πυρκαγιά παγκοσμίως τον 21ο αιώνα, την πυρκαγιά της Ανατολικής Αττικής που έπληξε πέντε οικισμούς: τον Νέο Βουτζά, την Αμπελούπολη, το Κόκκινο Λιμανάκι Ραφήνας, τον Προβάλινθο και το Μάτι. Στην κοινή γνώμη έχει περάσει ως η «φωτιά στο Μάτι».
H 23η Ιουλίου είναι ημέρα συλλογικής μνήμης και υπενθύμισης της φρίκης που έζησαν οι συνάνθρωποί μας 28 χιλιόμετρα από τη Βουλή των Ελλήνων. Είναι ημέρα μνήμης για τους νεκρούς που έφυγαν με βίαιο τρόπο και για αυτούς που άφησαν πίσω. Οι 57 εγκαυματίες ακόμη παλεύουν με τις πληγές εκείνης της Δευτέρας που δεν πρόκειται να κλείσουν ποτέ. Η Λυδία Γερακάκη μαζί με την οικογένειά της, βρίσκονταν στο εξοχικό τους στο Μάτι, όταν ξέσπασε η φωτιά. Μιλώντας στη δημοσιογράφο του Athensmagazine.gr, Αναστασία Κολυβά, σχολίασε τις πρόσφατες δικαστικές εξελίξεις και αποκάλυψε την αλήθεια για το Μάτι: μία αλήθεια που πολεμήθηκε, αλλά ποτέ δεν σώπασε.
Η Λυδία Γερακάκη αποκλειστικά στο Athensmagazine.gr
Στις αρχές Ιουνίου βγήκε η απόφαση του Εφετείου για το Μάτι. Τέσσερα πρώην υψηλόβαθμα στελέχη της Πυροσβεστικής και της Πολιτικής Προστασίας, ο Σωτήρης Τερζούδης, ο Βασίλης Ματθαιόπουλος, ο Ιωάννης Φωστιέρης και ο Ιωάννης Καπάκης, οδηγήθηκαν στη φυλακή. Συνιστά για εσάς δικαίωση αυτό το δικαστήριο;
Αυτό το δικαστήριο είναι εξαρχής λάθος. Είναι λάθος να δικάζουμε ως πλημμέλημα ένα έγκλημα με 120 θύματα. Κανείς από εμάς δεν περίμενε το τέλος αυτής της δίκης για να αισθανθεί δικαίωση.
VIRAL
«Ένα στημένο παιχνίδι του παραλόγου»
Δεν έρχεται έτσι η δικαίωση. Ωστόσο, το γεγονός ότι τέσσερεις άνθρωποι, μεταξύ των οποίων και ένα πολιτικό πρόσωπο, οδηγούνται στη φυλακή, έστω και για έναν χρόνο, είναι μία μορφή νίκης, γιατί όλα έδειχναν πως ούτε αυτό δεν θα γινόταν. Αν δεν είχαμε τον πραγματογνώμονα Δημήτρη Λιότσιο με το μέρος μας, δεν θα γινόταν σε καμία περίπτωση.
Στη δίκη δεν αισθανόμασταν σαν μάρτυρες ή σαν θύματα, καθώς δεν θέλανε να δικαιωθούμε και να μας ακούσουν. Ήταν σαν να είναι ένα στημένο παιχνίδι του παραλόγου. Επομένως, αυτή η μικρή νίκη είναι σπουδαία, διότι απέδειξε ότι όσο περισσότερο φωνάζεις για κάτι, τόσο πιο πιθανό είναι να καταφέρεις έστω και λίγο να μετακινηθούν τα πράγματα προς την κατεύθυνση που πρέπει.
Αν και η κάλυψη από τα ΜΜΕ ήταν απαράδεχτη στο θέμα αυτό, μιλάμε για μια ιστορική δίκη. Δώσατε έναν τιτάνιο αγώνα ενάντια στη συγκάλυψη. Πρέπει να τονίσουμε το έργο του κύριου Λιότσιου που στάθηκε στο πλευρό σας. Μακάρι πραγματικά να υπήρχαν περισσότεροι άνθρωποι σαν εκείνον.
Στάθηκε στο πλευρό μας με κόστος, με κίνδυνο την ίδια του τη ζωή. Δεν είχε κανένα λόγο να μας βοηθήσει, πέρα από την ακεραιότητά του που υπέδειξε ως άνθρωπος και αξιωματικός της Πυροσβεστικής. Οι περισσότεροι στη θέση του δεν θα έκαναν ό,τι έκανε και αυτό τον τιμάει. Ήταν μια ιστορική δίκη.
Βέβαια, με απογοητεύει που το Μάτι δεν κάνει μεγάλη αίσθηση στην κοινωνία. Για πολύ μεγάλο διάστημα είχα εκείνο το αίσθημα της αδικίας, ότι δηλαδή δεν νοιάζεται ο κόσμος.
Γιατί;
Oι περισσότεροι δεν μπορούν να δουν πόσο άμεσα η δίκη για το Μάτι επηρεάζει όλη την κοινωνία. Δεν τους έχει χτυπήσει τόσο άμεσα την δική τους πόρτα ώστε να μπορούν να κάνουν αυτή τη σύνδεση. Προσπαθώ να ευαισθητοποιώ τον κόσμο για αυτό το ζήτημα.Όχι μόνο επειδή χτύπησε τη δική μου πόρτα, αλλά επειδή κάποια στιγμή θα χτυπήσει τη δική σου πόρτα, εάν δεν προσπαθήσουμε να αλλάξουμε κάτι.
Αν είμαστε όλοι ενωμένοι, μπορούμε να αποτρέψουμε μία άλλη τραγωδία. Παρατηρώ όμως ότι το Μάτι «χάνεται» μέσα στην καθημερινότητα, διότι έχουμε τόσα προβλήματα και σκοτούρες που μας αποτρέπουν να ασχοληθούμε με την υπόθεση. Η αδράνεια αυτή ίσως μας οδηγεί στα τωρινά αποτελέσματα.
Εσείς ζήσατε τα γεγονότα της 23ης Ιουλίου από κοντά. Τι ακριβώς συνέβη εκείνη τη Δευτέρα; Πώς καταφέρατε να σωθείτε από αυτόν τον πύρινο όλεθρο;
«Σωθήκαμε από τύχη και ένστικτο»
Εκείνη την περίοδο, επειδή είχα κάνει ένα χειρουργείο αφαίρεσης του παχέους εντέρου, ήμουν για ένα μήνα περίπου στο Μάτι. Επέλεξα να κάνω το χειρουργείο στην Ελλάδα και όχι στο Λονδίνο, για να αναρρώσω στο Μάτι, σε ένα ένα όμορφο περιβάλλον κοντά στη θάλασσα, μαζί με την οικογένειά μου και τους φίλους μου.
Το απόγευμα της Δευτέρας, αρχίσαμε να υποψιαζόμαστε ότι κάτι δεν πάει καλά, γιατί βλέπαμε πολύ καπνό και η ατμόσφαιρα ήταν κίτρινη. Τα ΜΜΕ έκαναν αναφορά στη φωτιά στην Κινέτα που είναι μακριά από το Μάτι. Αισθανόμασταν όμως ότι η φωτιά αυτή είναι πολύ πιο κοντά σε εμάς παρά τα όσα ακούγαμε από τις ειδήσεις εκείνη τη στιγμή.
Έτσι, αρχίσαμε να κινητοποιούμαστε. Επειδή ήταν αρκετά τα φαρμακευτικά είδη που έπρεπε να έχω μαζί μου, τα βάλαμε στο αυτοκίνητο ως κίνηση πρόληψης, χωρίς να φανταστούμε ότι θα ερχόμασταν αντιμέτωποι με το χειρότερο σενάριο. Την ίδια στιγμή όμως, στην άλλη άκρη του οικισμού, στο Μάτι και στο Νέο Βουτζά, είχαν ήδη καεί άνθρωποι και σπίτια. Είναι παράλογο να σκεφτείς ότι λίγα μέτρα δίπλα σου, άνθρωποι έχαναν τη ζωή τους.
Στη συνέχεια, αποφασίσαμε να πάμε στο λιμανάκι του Ματιού για να ρωτήσουμε τι γίνεται. Χρησιμοποιήσαμε δύο αυτοκίνητα, στο ένα μπήκα εγώ με τη γιαγιά μου και το σκυλί μας και στο άλλο η μητέρα μου με την ανήλικη αδερφή μου και τα δύο γατιά μας. Στην προσπάθειά μας να διαφύγουμε, χαθήκαμε. Έμπλεξα σε μια πολύ δύσκολη κατάσταση στο κέντρο του οικισμού, καθώς είχαν παγιδευτεί πολλά αυτοκίνητα προς όλες τις κατευθύνσεις.
Δεν υπήρχε καμία καθοδήγηση. Από τύχη κατάφερα να κάνω αναστροφή και να γυρίσω προς τη Νέα Μάκρη, από όπου δεν ερχόταν η φωτιά και να διαφύγουμε προς τα εκεί. Όλες αυτές τις κινήσεις τις έκανα βάσει ενστίκτου και τύχης. Όπου έβλεπα πιο καθαρό ουρανό και λιγότερο καπνό, πήγαινα.
Αδιανόητο να σκεφτείς ότι από τη μία πλευρά, ήσουν τυχερός γιατί βρισκόσουν σε μία συγκεκριμένη μεριά του οικισμού, και από την άλλη, ήσουν άτυχος, αν είχες παγιδευτεί στο σημείο που ερχόταν η φωτιά. Δεν υπήρχε καμία ενημέρωση, ούτε στο ραδιόφωνο, ούτε σε κάποιο site. Τίποτα. Ο πατέρας και η μεγαλύτερη αδερφή μου στην Αθήνα δεν είχαν ιδέα για το τι γινόταν στο Μάτι.
Ήμασταν μόνοι μας.
Στην Αμπελούπολη συναντήσαμε κάποιους αστυνομικούς οι οποίοι μας έδωσαν λανθασμένες οδηγίες, να επιστρέψουμε δηλαδή προς το Μάτι, εκεί που είχε φουντώσει η φωτιά. Ο μόνος λόγος που δεν τις ακολουθήσαμε ήταν επειδή διαφύγαμε από εκεί και ξέραμε τι αφήσαμε πίσω μας. Ωστόσο, πολλοί άνθρωποι πήγαν προς εκείνη την κατεύθυνση. Ήταν ένα εγκληματικό λάθος. Τελικά, φτάσαμε παραλιακά μέχρι το Σχοινιά, γιατί φοβηθήκαμε να πάμε οπουδήποτε.
«Θα πεθαίναμε σαν παγιδευμένα ποντίκια»
Δεν είχαμε ιδέα πού έκαιγε η φωτιά. Οδηγούσαμε κοντά στη θάλασσα, για να είμαστε έτοιμοι να βουτήξουμε εάν μας πιάσει η πυρκαγιά. Ήταν ένα επικίνδυνο εγχείρημα, γιατί ανάμεσα στο Μάτι και στο Ζούμπερι, ήταν οι κατασκηνώσεις του Άγιου Ανδρέα, που είναι περιφραγμένες από συρματόπλεγμα και δεν υπάρχει πρόσβαση στη θάλασσα. Εάν έφτανε η φωτιά στο σημείο, θα είχαμε τελειώσει, θα πεθαίναμε σαν παγιδευμένα ποντίκια.
Είναι τρομερό το ότι σωθήκατε μόνοι σας, δηλαδή εσείς οι ίδιοι αναλάβατε πρωτοβουλίες για τη σωτηρία σας.
Δεν είχαμε καμία βοήθεια, ούτε χτύπησε καμία καμπάνα και σειρήνα. Το απόλυτο τίποτα. Ήταν σαν να ζούσαμε σε ένα χωριό πριν 800 χρόνια που δεν υπήρχε κανένας τρόπος ενημέρωσης.
Δεν πιστεύεις ότι ζεις τέτοιο πράγμα. Εκείνη τη στιγμή βρισκόμουν σε άρνηση και θεωρούσα ότι είμαστε υπερβολικοί και κάνουμε λάθος, γιατί είναι ασύλληπτο το κράτος να μη σου δίνει την παραμικρή βοήθεια. Ούτε ακόμη και την τελευταία στιγμή. Όσο περνούσε η ώρα, φάνηκε ότι ήθελαν να ξεπεράσουν το πρόβλημα, χωρίς να εμπλακούν.
Είναι σοβαρότατο ότι όλοι όσοι έπρεπε να σας ενημερώσουν, όπως η αστυνομία και το Λιμενικό, δεν κατηγορήθηκαν ποτέ.
Η Αστυνομία και το Λιμενικό αυτοαθωώθηκαν στην υπόθεση του Ματιού. Όλοι τρέξαμε να συγχαρούμε το Λιμενικό για τη συνδρομή του στις φωτιές στο Θυμάρι, ενώ στη δική μας περίπτωση υποστήριξαν ότι δεν είχαν καμία αρμοδιότητα να βοηθήσουν. Την ίδια στιγμή υπήρχαν άνθρωποι που κολυμπούσαν με τις ώρες στη θάλασσα. 9 άτομα πνίγηκαν, ενώ πολλοί σώθηκαν από επιβατικά πλοία που θα μπορούσαν να τους σκοτώσουν. Ευτυχώς τους εντόπισαν και τους διέσωσαν. Το Μάτι έδειξε ότι όλα τα συστήματα είχαν παραλύσει, λες και όλοι είχαν ρεπό και έλειπαν.
Η τραγωδία στο Μάτι έφερε στο προσκήνιο πάρα πολλές παθογένειες και αποκάλυψε εγκληματικές αμέλειες κομβικών δρώντων, όπως υπουργών, περιφέρειας, αστυνομικών κλπ. Όλοι αυτοί πώς αντιμετώπισαν εσάς που βιώσατε μία κόλαση και χάσατε δικούς σας ανθρώπους;
Συνεχίζεται το ίδιο θέατρο του παραλόγου. Ήταν σαν αστείο, σαν να μας κάνει κάποιος μια πολύ κακή φάρσα, που συνεχίστηκε και τις επόμενες ημέρες. Οι αρμόδιοι έβγαιναν στην τηλεόραση και έλεγαν ότι όλα πήγαν καλά, ενώ γνώριζαν ότι υπήρχαν νεκροί. Ορισμένοι είχαν δει τα παιδιά τους και τους γονείς τους να πεθαίνουν.
Αφού μίλησαν για όλες τις άλλες φωτιές, στο τέλος αναφέρθηκαν στο πύρινο μέτωπο στο Νταού Πεντέλης, αγνοώντας το Μάτι. Έλεγαν ότι θα ξεκινήσουν πάλι το πρωί τις επιχειρήσεις κατάσβεσης και ότι δεν υπάρχουν ακόμα θύματα επιβεβαιωμένα. Υποστήριζαν ότι δεν θα άλλαζαν τίποτα σε όσα έκαναν. Είναι ντροπή να το λες αυτό όταν υπάρχει ακόμη και ένας νεκρός, πόσω μάλλον τόσοι αγνοούμενοι.
Στη συνέχεια, άρχισαν να μας κατηγορούν. Θυμάμαι τον Πάνο Καμμένο ο οποίος είχε έρθει στο Μάτι και είχε ξεσπάσει τεράστια ένταση με τους πολίτες. Έλεγε ότι είχε στείλει το Λιμενικό, τους βατραχανθρώπους να συνδράμουν, αλλά γρήγορα ανακάλεσε γιατί προφανώς καταλάβαμε ότι έλεγε ψέματα. Γνωρίζαμε πολύ καλά ότι δεν είχαν γίνει όλα όσα έλεγε γιατί ήμασταν εκεί.
Επίσης, ο Αλέξης Τσίπρας μας επισκέφτηκε και μας έκανε μαθήματα… σπατάλης. «Να σου πω και κάτι; Και να έπαιρνες αυτά τα 2.000 ευρώ, τι θα έκανες; Θα τα σπατάλαγες», είπε σε πυρόπληκτη. Δεν ακούσαμε ποτέ συγνώμη, ούτε στη δικαστική αίθουσα, ούτε νωρίτερα. Ακούγαμε πράγματα τα οποία λειτουργούσαν σαν δοκιμασία αντοχής.
Το Μάτι φιμώθηκε…
Η συγκάλυψη που έγινε στο Μάτι ήταν τεράστια, αλλά το θέμα έχει ξεχαστεί από την κοινωνία και από την Πολιτεία.
Δεν θέλω να πω κάτι πάρα πολύ συγκεκριμένο, γιατί ελπίζω να διαψευσθώ σε αυτό. Έχω την εντύπωση όμως ότι, επειδή το Μάτι έγινε σε μια κυβέρνηση που είναι στην αριστερά, δεν έγινε τόσο μεγάλος ντόρος, όσος ίσως θα είχε γίνει αν ήταν δεξιά η κυβέρνηση.
Δεν θέλω καθόλου να το δω κομματικά, γιατί με θλίβει πάρα πολύ όταν χρησιμοποιούμε όλες τις τραγωδίες για να παίξουμε κομματικά παιχνίδια. Από την πρώτη μέρα ευχόμουν ο ΣΥΡΙΖΑ να τα είχε κάνει όλα σωστά και να τους ξαναψηφίζαμε. Όπως εξελίσσονται τα πράγματα και με βάση τα επόμενα που έχουν ακολουθήσει, παρατηρώ ότι είμαστε λίγο πιο ανεκτικοί με την αριστερά.
Αυτοί που κάνουν ντόρο τάσσονται ενάντια της δεξιάς και υπέρ της αριστεράς και δεν έχουν κομματικοποιήσει το Μάτι, άρα δεν παρασύρουν την υπόλοιπη κοινωνία. Δεν έγιναν οι πορείες που γίνονται για άλλα θέματα. Η κομματικοποίηση παίζει ρόλο στη χώρα που ζούμε και όχι μόνο. Και σε όλες τις χώρες υπάρχει αυτή η διάκριση.
Οφείλουμε να βγαίνουμε στους δρόμους και να διαδηλώνουμε για όλα τα εγκλήματα και τις αδικίες ισάξια, χωρίς να μας επηρεάζει ποια κυβέρνηση είναι στο τιμόνι. Από τη στιγμή που η εκάστοτε κυβέρνηση έχει κάνει λάθη, πρέπει να είμαστε όλοι μαζί και να τους υποδείξουμε ποια είναι τα λάθη τους, έτσι ώστε να μάθουμε και στις επόμενες κυβερνήσεις ότι θα τιμωρηθούν αν δεν κάνουν σωστά τη δουλειά τους.
Όλα ξεκινούν από τους ανθρώπους που βλέπουν κομματικά το ζήτημα. Η βαβούρα ξεκινάει από εκεί και μετά αρχίζει να γιγαντώνεται το θέμα έτσι ώστε να αγγίξει έναν άνθρωπο που δεν το βλέπει κομματικά, αλλά θα διαδηλώσει επειδή τον νοιάζει. Χρειάζονται όμως κάποια βήματα για να φτάσει το μήνυμα στον τελικό αποδέκτη. Στην υπόθεση όμως του Ματιού, η δική μας φωνή δεν ακούστηκε.
Σας φίμωσαν…
Είναι αλήθεια αυτό. Πολλές ειδησεογραφικές σελίδες δεν μίλησαν πότε για το Μάτι, ούτε και τώρα μιλάνε. Σαν να μην συνέβη ποτέ. Η πραγματικότητα δείχνει ότι η κομματικοποίηση είναι πιο δυνατή από όσο θα θέλαμε να είναι.
«Όταν έγιναν τα Τέμπη, ήμασταν οι πρώτοι που αισθανθήκαμε τον πόνο των συγγενών»
Δυστυχώς μετά το Μάτι ακολούθησαν και άλλες τραγωδίες. Τα Τέμπη και η Πύλος έχουν μια μεγαλύτερη κοινωνική κάλυψη σε σχέση με το Μάτι, Ως επιζήσασα, «ζήλεψες» που η δική σας τραγωδία δεν έλαβε την έκταση που της αξίζει;
Δεν ξέρω πώς ακριβώς να μεταφέρω αυτό το συναίσθημα αδικίας. Προσπαθώ να μη βλέπω στα social media κάποια πράγματα που με κάνουν να αισθάνομαι άσχημα. Δεν θέλω να διογκώσω αυτό το συναίσθημα, γιατί δεν θεωρώ ότι οι άλλες τραγωδίες έχουν λιγότερη υπόσταση. Πρέπει να μιλάμε για όλα.
Αποφάσισα να κλείσω τα μάτια μου και να μην μπαίνω στη διαδικασία να σχολιάζω καταστάσεις που προέρχονται από τους ανθρώπους που είναι άμεσα επηρεασμένοι από αυτές τις τραγωδίες και έχουμε έρθει σε επαφή μαζί τους ως επιζήσαντες. Μας ενώνει ο πόνος και το τραύμα. Όταν έγιναν τα Τέμπη, ήμασταν οι πρώτοι που αισθανθήκαμε τον πόνο των συγγενών. Επέλεξα να αποφύγω τη συζήτηση στα social media, γιατί με έκανε να αισθάνομαι άβολα να σχολιάζω την επόμενη τραγωδία ως επιζήσασα μιας προηγούμενης.
Ο κόσμος δεν μας άκουγε όταν φωνάζαμε. Με ενοχλεί που μιλάμε μόνο για κάποια πράγματα και για κάποια άλλα όχι και δεν βλέπουμε καθόλου τη σύνδεση μεταξύ τους. Αντιθέτως, συγκρίνουμε τις τραγωδίες και τους νεκρούς, γιατί υπάρχει η πεποίθηση ότι, εάν υποστηρίζεις ένα θέμα, δεν πρέπει να μιλάς για το άλλο.
Συγκρίνουμε τους νεκρούς, λες και δεν έχουν όλοι την ίδια αξία. Στα social media, είχες αναφερθεί στην επιλεκτική ευαισθησία.
Θεωρώ ότι υπάρχει αυτό το πρόβλημα στην επίσημη και μη δημοσιογραφία, αλλά και στα social media. Όλοι έχουν μια ατζέντα ή ένα κόμμα να εξυπηρετήσουν, ενώ απουσιάζουν οι αντικειμενικές πηγές πληροφόρησης, όπου θα διαβάσουμε την είδηση σαν είδηση, χωρίς να μας χρωματίζει προς μια κατεύθυνση και να προσπαθεί να μας επηρεάσει να βγάλουμε ένα συγκεκριμένο συμπέρασμα. Ακόμα και οι τίτλοι προσπαθούν να επηρεάσουν την κοινή γνώμη προς μια ή μια άλλη άποψη.
Είναι εκνευριστικό το γεγονός αυτό, ειδικά όταν βρίσκεσαι μέσα στην είδηση και είσαι ο άνθρωπος που αφορά αυτή η είδηση. Το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να αρχίσουμε να διαβάζουμε πολλές πηγές, να δούμε πώς μεταφέρει η κάθε πηγή την κάθε είδηση, έτσι ώστε να αρχίσουμε να σχηματίσουμε μια άποψη για τις σελίδες και τα συμφέροντα που εξυπηρετεί.
Στη συνέχεια μπορούμε να αρχίσουμε να διαλέγουμε και να διαπιστώνουμε ποιες πηγές είναι πιο αντικειμενικές και σε ποιο κοινό απευθύνονται. Όλα αυτά με κάποιον τρόπο συνδέονται, υπάρχει μια κοινή κλωστή. Βλέποντας το όνομα του δημοσιογράφου, μπορούμε να τον παρακολουθήσουμε και να καταλάβουμε πόσο αντικειμενικός είναι.
Όλη αυτή η διαδικασία απαιτεί χρόνο και δουλειά. Και αν θέλουμε να είμαστε πολίτες που ενδιαφερόμαστε να μάθουμε τι συμβαίνει στη χώρα μας και να μην αναπαράγουμε παραπληροφόρηση και ψέματα, πρέπει να ασχοληθούμε. Οι πληροφορίες που βγαίνουν προς τα έξω και παίρνουν τις περισσότερες κοινοποιήσεις ίσως να είναι διαστρεβλωμένες και να μην αντικατοπτρίζουν την πραγματικότητα.
Salvia: Η μοναδική οργάνωση στην Ελλάδα για το έγκαυμα και τους εγκαυματίες
Πολύ σημαντικό αυτό που είπες. Ας αφήσουμε αυτή την τοξικότητα και ας πάμε σε ένα άλλο κεφάλαιο της ζωής σου, που ήρθε μετά το Μάτι. Μιλάω για τη Salvia, που είναι η μοναδική οργάνωση στην Ελλάδα για το έγκαυμα και τους εγκαυματίες. Θέλω να μου πεις λίγα λόγια για την οργάνωση αυτή.
Αν και το έγκαυμα είναι ορατό, είναι πολλές φορές αόρατο, όπως και οι αόρατες αναπηρίες. Είναι ελάχιστες οι γνώσεις που έχουμε πάνω στο θέμα των εγκαυμάτων. Η Salvia δημιουργήθηκε μέσα από τις στάχτες του Ματίου από δύο ανθρώπους που έζησαν την τραγωδία και άρχισαν να συνομιλούν με τους συμπολίτες τους και ειδικότερα τους εγκαυματίες.
Ο Αλέξης Ανδρονόπουλος και η μητέρα μου Μαρίνα Καρύδα είδαν πόσο λάθος χειρίστηκε η Πολιτεία αυτό το ζήτημα. Οι άνθρωποι έφταναν στα νοσοκομεία με πολύ άσχημα εγκαύματα, χωρίς να γνωρίζουν οι γιατροί πώς να τους βοηθήσουν, ενώ άλλοι είχαν εκτεθεί σε νερό επειδή είχαν κολυμπήσει για ώρες. Το τελευταίο είναι πολύ επικίνδυνο, γιατί το έγκαυμα πρέπει να αντιμετωπιστεί άμεσα. Δυστυχώς έγιναν όλα τελευταία στιγμή, γιατί οι άνθρωποι αυτοί καταδικάστηκαν, καθώς δεν έλαβαν την κατάλληλη φροντίδα εγκαίρως.
Η SALVIA συμβουλεύει και υποστηρίζει τους εγκαυματίες και τις οικογένειές τους σε κάθε φάση από τον τραυματισμό τους, μέχρι την αποκατάστασή τους. Συνεργάζεται με σχολεία, ενημερώνει τους αρμόδιους φορείς και συνεργάζεται με την Πολιτεία για τη νομοθετική κάλυψη των φαρμακευτικών αναγκών και της αποκατάστασης των εγκαυματιών, μέσω ΕΟΠΥΥ.
Συμβάλλει επίσης στην θεσμοθέτηση του Εθνικού Μητρώου Εγκαυματιών και στην υλοποίηση του συστήματος συνταγογράφησης. Η Λυδία είναι εθελόντρια στη Salvia και στον προσωπικό της λογαρισμό στο TikTok συχνά αναφέρεται στον σπουδαίο ρόλο της οργάνωσης.
To βιβλίο για το Μάτι είναι η ιστορία της Ελλάδας
Η μητέρα σου Μαρίνα Καρύδα έχει γράψει το βιβλίο Μάτι, «23 Ιουλίου 2018».
Είναι ένα βιβλίο που όλοι οι Έλληνες πρέπει να διαβάσουν για να καταλάβουν όλοι ποια είναι η πραγματικότητα και πόσο μακριά έχουμε φύγει από την πραγματικότητα.
Είναι ένα δύσκολο βιβλίο για να το διαβάσεις αλλά οφείλουμε να το κάνουμε γιατί είναι δέκα φορές χειρότερο να το ζεις. Είναι ασύλληπτη η ιστορία αυτών των ανθρώπων που έζησαν την φρίκη στην Ελλάδα, σε μια χώρα ευρωπαϊκή, εν μέσω ειρήνης.
Το βιβλίο παρουσιάζει διάφορες ιστορίες ανθρώπων με χρονολογική σειρά και δείχνει και την πορεία της κατάστασης μέχρι και την ολοκληρώση της πρώτης δίκης. Έχει και αποσπάσματα από το δικαστήριο και αποτελεί μία εξαιρετικά ολοκληρωμένη εικόνα για το τι ακριβώς συνέβη. Είναι ένα αρχείο.
Θα έπρεπε να είναι πολύ πιο γνωστό. Δεν το λέω επειδή η μητέρα μου έχει γράψει αυτό το βιβλίο. Τα έσοδα του πηγαίνουν σε φιλανθρωπικό σκοπό. Πιστεύω ότι η χώρα θα προδεύσει εάν όλοι μάθουμε την ιστορία μας και αρχίζουμε να φτιάχνουμε σταδιακά τα πράγματα από την αρχή.
Τα βλέμματα είναι στραμμένα στη σημερινή μέρα, τη μαύρη επέτειο της 23ης Ιουλίου.
Η σημερινή μέρα είναι ένα μαζικό μνημόσυνο. Φέτος θα είναι λίγο πιο συγκινητικά λόγω της ολοκλήρωσης της δίκης. Κλείνει ένα μικρό κεφάλαιο αυτής της ιστορίας. Για κανέναν πραγματικά δεν κλείνει, γιατί είναι μια πληγή που θα κουβαλάμε για το υπόλοιπο της ζωής μας. Έχει παγώσει ο χρόνος για όσους χάσανε τους δικούς τους. Δεν ξεχνιέται. Το δικαστήριο ολοκληρώθηκε και έτσι έκλεισε αυτή η εκκρεμότητα που μας τυραννούσε.
Ο δρόμος προς την επούλωση του τραύματος
Τα επόμενα βήματα σας;
Δεν ξέρω. O καθένας βιώνει τον δικό του Γολγοθά μέχρι την επούλωση των πληγών του. Ο καθένας έχει το δικό του ρυθμό, ειδικά οι συγγενείς των θυμάτων.
Με την ολοκληρώση της δίκης, κάνουμε και λίγο ένα βήμα πίσω, να αφομοιώσουμε όλα όσα έγιναν αυτό το διάστημα. Προσωπικά, αισθάνομαι ότι λειτουργούσα σαν “στρατιώτης” για μεγάλο χρονικό διάστημα. Πρέπει να αρχίσω να αποδέχομαι την κατάσταση όπως έχει για να αρχίσει να επουλώνεται και το τραύμα στον βαθμό που είναι δυνατόν αυτό.
Ήμουν πολύ καιρό ενεργή στο να μεταδώσω την αλήθεια. Θα συνεχίσω να το κάνω όποτε αισθάνομαι την ανάγκη και μου δίνεται ευκαιρία. Δεν πρέπει να ξεχαστεί το Μάτι. Ο καθένας όμως αρχίζει να κάνει αυτό το ταξίδι περισσότερο μόνος του.
0 ΣΧΟΛΙΑ