Χρήστος Νικολόπουλος: Η ιστορία του θρυλικού τραγουδιού «Μία είναι η ουσία» της Χαρούλας Αλεξίου
Σε ηλικία μόλις 16 ετών άρχισε δειλά-δειλά να εισχωρεί στη μουσική σκηνή, για να περάσουν 62 χρόνια, όταν πια θα είναι ένας από τους κορυφαίους Έλληνες μουσικοσυνθέτες όλων των εποχών. Ο λόγος για τον Χρήστο Νικολόπουλο, που σήμερα κλείνει τα 77 του χρόνια, έχοντας διανύσει μια σπουδαία πορεία.
Σήμερα, λοιπόν, θα γυρίσουμε πίσω περίπου 41 χρόνια, όταν κυκλοφόρησε το τραγούδι «Μία είναι η ουσία». Το πώς γεννήθηκε αυτό το «διαμάντι», οφείλεται στην επιμονή του στιχουργού Λευτέρη Καψιάδη να γράψει στη Χαρούλα Αλεξίου. Υπήρχε ήδη η μουσική του Χρήστου Νικολόπουλου και έλειπε ένας καλός στίχος για να απογειωθεί. Ο χρόνος τελείωνε και κάτι έπρεπε να σκεφτεί…
Το Athensmagazine.gr σας παρουσιάζει τι τελικά σκέφτηκε και έγινε η τεράστια επιτυχία, «Μία είναι η ουσία». Ο Κωνσταντίνος Παυλικιάνης μίλησε με τον στιχουργό Λευτέρη Καψιάδη, ο οποίος του εκμυστηρεύτηκε πώς το χέρι του οδηγήθηκε σε αυτούς τους χιλιοτραγουδισμένους στίχους.
«Βασανιζόμουνα, βασανιζόμουνα και δεν μπορούσα να γράψω τίποτα»
Λευτέρης Χαψιάδης (συνέντευξη στον Κωνσταντίνο Παυλικιάνη): Ήμουνα στην αρχή της καριέρας μου καθώς είχα κυκλοφορήσει δύο τραγούδια με τον Πασχάλη Τερζή και τέσσερα με τον Νταλάρα. Εκείνη την εποχή ο Νικολόπουλος ετοίμαζε τον δίσκο «Εμφύλιος Έρωτας» με τη Χαρούλα Αλεξίου. Είχε κάποια τραγούδια δικά μου, διάλεξε ένα η Χαρούλα, το «Αδιέξοδο», που μπήκε στο δίσκο, και για πρώτη φορά μου δώσανε μουσική για να βάλω πάνω τα λόγια. Αυτό είναι πολύ δύσκολο. Να φανταστείς ότι η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου δεν έγραψε ποτέ πάνω στη μουσική γιατί πίστευε ότι ο καλός στίχος έχει μία μελωδία και η δουλειά του συνθέτη είναι να βρει αυτή τη μελωδία. Εάν τη βρει θα γίνει ένα επιτυχημένο τραγούδι. Εάν δεν τη βρει θα χαθεί ένας καλός στίχος. Εγώ όμως λαχταρούσα να ‘χω άλλο ένα τραγούδι στην Αλεξίου. Μου έδωσε μία μουσική ο Νικολόπουλος, βασανιζόμουνα, βασανιζόμουνα και δεν μπορούσα να γράψω τίποτα. Κάποια στιγμή με πίεσαν και μου είπαν:
VIRAL
– Η Χαρούλα άρχισε ήδη να ηχογραφεί. Τι θα γίνει με το τραγούδι; Αν δεν μπορείς, άστο να το γράψει κάποιος άλλος.
Και παρακάλεσα τον Νικολόπουλο να μ’ αφήσει ένα βράδυ ακόμη. Μου την έκανε αυτή τη χάρη και είμαι ένα βράδυ στο γραφείο μου κι ακούω και ξανακούω τη μουσική αλλά δεν μπορώ να γράψω τίποτα. Κάποια στιγμή με πιάνει ένας φοβερός τσιγαρόβηχας, τότε κάπνιζα Σαντέ σκέτα, κι ακούω τη γυναίκα μου να φωνάζει απ’ την κουζίνα:
– Αμάν μ’ αυτό το τσιγάρο! Θα πεθάνεις!
«Βρήκα το στίχο «να ‘σουνα Θεέ μου πότης / να σωθεί η ανθρωπότης» και το γράφω σε χρόνο ρεκόρ, σε 10 λεπτά»
Δεν έβλεπε όμως την πάλη που έκανα εγώ. Και άκου τώρα πως το συνδυάζω. Εκείνη την εποχή δούλευα στο Υφυπουργείο Νέας Γενιάς και ήμουνα υπάλληλος με σύμβαση και θα γινόμουνα μόνιμος. Μέσα στα πλαίσια της μονιμότητας, ζητούσανε εξέταση πνεύμονα. Εγώ το συνδύασα ότι αύριο που θα κάνω την εξέταση θα μου βρούνε σίγουρα καρκίνο στον πνεύμονα. Και με πιάνει μία αγωνία του θανάτου, έχω πια κυριευτεί ότι όλα πια τελειώσανε, μέχρι και την κηδεία μου φαντάζομαι, τη μάνα μου και τις αδελφές μου να κλαίνε, και προσπαθώντας να παρηγορήσω τον εαυτό μου είπα «μία είναι η ουσία, δεν υπάρχει αθανασία», πάνω στα μέτρα της μελωδίας. Ε, μετά όλο το άλλο ήταν παιχνίδι. Αφού το βρήκα αυτό, έπιασα τον ταύρο από τα κέρατα. Βρήκα και το στίχο «να ‘σουνα Θεέ μου πότης / να σωθεί η ανθρωπότης» και το γράφω σε χρόνο ρεκόρ, σε 10 λεπτά. Είναι μία η ώρα τη νύχτα. Παίρνω ένα ταξί και φεύγω αμέσως να πάω στην παραλία όπου ο Νικολόπουλος δούλευε μαζί με τη Χαρούλα και τον Πάριο στο κέντρο ΣΤΟΡΚ –τώρα δεν υπάρχει πια. Ο Νικολόπουλος ήταν στη σκηνή με την Αλεξίου. Με βλέπει κάποια στιγμή που ήμουνα στην άκρη και μου κάνει με νόημα «Τι έγινε;» και του κάνω «Το έγραψα!». Και μου λέει με νόημα «Στείλ’ το μ’ έναν σερβιτόρο». Το στέλνω μ’ έναν σερβιτόρο, το διαβάζει ο Νικολόπουλος και υψώνει τον αντίχειρα λέγοντας (άφωνα) «Καταπληκτικό». Εκείνη την ώρα τραγουδάει η Χαρούλα και της φωνάζει:
– Έλα, έλα να σου πω!
Το βλέπει κι η Χαρούλα και κάνει κι αυτή ένα νεύμα ενθουσιασμού. Κατεβαίνουν από την πίστα, πάμε στο καμαρίνι, το παίζουμε με τα λόγια και σύσσωμοι όλοι οι τραγουδιστές, οι μουσικοί, οι σερβιτόροι, όπως το άκουγαν έλεγαν ότι θα γίνει μεγάλη επιτυχία, όπως κι έγινε. Το τραγούδι, βέβαια, το αντιλαμβάνεται ο καθένας όπως θέλει. Εγώ το έγραψα γιατί νόμιζα ότι θα πεθάνω. Μετά από χρόνια, κι αφού το τραγούδι έχει γίνει πολύ μεγάλη επιτυχία, συναντάω κάποιον και μου λέει:
– Ρε φίλε, εσύ έγραψες το «Μία Είναι η Ουσία;».
– Ναι.
– Πω, πω, τι κλάμα έριξα μ’ αυτό το τραγούδι.
– Γιατί; Έχασες κάποιον δικό σου;
– Όχι, είχα μία γκόμενα που τη λένε Αθανασία και με παράτησε! (γέλια)
«Χίλια τραγούδια να γράψεις, με ένα μπορείς να μείνεις στην ιστορία»
Δεν ξέρω αν απέκτησα την αθανασία, αλλά μπορεί να έγινε αυτό που μου είπε ο Καλδάρας όταν του πήγα τους πρώτους μου στίχους. Γιατί τους πρώτους μου στίχους, τους πήγα στον Καλδάρα με προτροπή του Νταλάρα και δεν τους κράτησε. Ενώ τους θεώρησε καλούς, μου λέει:
– Αγόρι μου, έχω πολύ άσχημες σχέσεις με τις δισκογραφικές εταιρείες και δεν θα τους κρατήσω γιατί αν τα κάνουμε τραγούδια, μετά θα στεναχωριέσαι που δεν θα βγαίνουνε. Θα τον βρεις το δρόμο σου.
Και έφυγα. Καθώς περίμενα το αστικό, βγήκε ο Καλδάρας στο μπαλκόνι και μου είπε:
– Και να θυμάσαι κάτι. Χίλια τραγούδια να γράψεις, με ένα μπορείς να μείνεις στην ιστορία!
Και όταν βγήκε το «Μία Είναι η Ουσία», τον συνάντησα κάποια στιγμή τυχαία και μου είπε:
– Θυμάσαι τι σου είπα;
– Το θυμάμαι.
– Αυτό το τραγούδι το έγραψες. Είναι το «Μία Είναι η Ουσία»!
Να ξέρεις κάτι. Ότι έχω δισκογραφήσει γύρω στα 560 τραγούδια και σπάνια έλειπα σε ηχογράφηση. Πολλοί στιχουργοί δεν πάνε στην ηχογράφηση. Αλλά εμένα μου άρεσε αυτή η ιεροτελεστία της ηχογράφησης. Κι αυτή η ανάγκη μήπως την τελευταία στιγμή θέλουνε ν’ αλλάξουνε κάτι. Δεν ήμουνα απ’ αυτούς τους δογματικούς «μην αλλάξετε τίποτα». Πάντα ήμουνα συνεργάσιμος και με το συνθέτη και με τον τραγουδιστή. Στην ηχογράφηση του «Μία Είναι η Ουσία» είπανε όλοι, από τον ηχολήπτη μέχρι τον ιδιοκτήτη της εταιρείας, τον κ. Μάτσα, ότι είμαστε μπροστά σε μία πολύ μεγάλη επιτυχία. Και έσκασε αμέσως το τραγούδι.
0 ΣΧΟΛΙΑ