Η Κέλλυ Καμπάκη, μητέρα της Έμμας, εξομολογείται στο Athensmagazine.gr: «Ήταν παραμορφωμένη, το κεφάλι της ήταν σαν ένα μπαλόνι έτοιμο να εκραγεί»
Η Εμμανουέλα Καριωτάκη ήταν ένα χαρούμενο, καλοσυνάτο και όμορφο παιδί που αγαπούσε τη ζωή και ήθελε μόνο να προσφέρει. Στόχος της ήταν να γίνει κτηνίατρος και να βοηθήσει τα πιο αδύναμα πλάσματα. Σπούδαζε στη Θεσσαλονίκη, όπου έκανε μεγάλα όνειρα για το μέλλον.
Το νήμα της ζωής της κόπηκε βίαια, όταν η 21χρονη φοιτήτρια κτηνιατρικής τα ξημερώματα της 22ης Νοεμβρίου 2022 παρασύρθηκε από όχημα στην Εγνατία Οδό στο ύψος της Καμάρας στο κέντρο της Θεσσαλονίκης και εγκαταλείφθηκε αβοήθητη στον δρόμο, με αποτέλεσμα να χάσει τη ζωή της. 2,5 χρόνια μετά η μητέρα της, έχει γίνει η φωνή της και παλεύει να τιμήσει τη μνήμη και την προσφορά της κόρης της.
Η Κέλλυ Καμπάκη μίλησε αποκλειστικά στο Athensmagazine.gr και την Αναστασία Κολυβά για το χρονικό της μοιραίας νύχτας, τις ευθύνες που βαραίνουν τους δράστες – δολοφόνους, καθώς και για την αναζήτηση δικαιοσύνης καθώς και την ευαισθητοποίηση γύρω από τη δωρεά οργάνων. Είναι μία συζήτηση που αφυπνίζει και μας καλεί να μην ξεχάσουμε το νεαρό κορίτσι που μέσα από τον άδικο θάνατό της σκόρπισε ζωή και δίδαξε τι σημαίνει να τιμάς πραγματικά τον άνθρωπο σε ανάγκη.
«Από πολύ μικρή ηλικία αποφάσισε ότι θέλει να γίνει γιατρός των ζώων»
Πείτε μας λίγα λόγια για την Εμμανουέλα.
VIRAL
Η Εμμανουέλα ήταν ένα πλάσμα πάρα πολύ φωτεινό, ένα πολύ δοτικό παιδί. Ήταν πάντα πολύ δημοφιλής, είχε πάρα πολλές παρέες και κόσμο γύρω της. Νομίζω δεν υπάρχει άνθρωπος να πει κάτι άσχημο για αυτήν, διότι ήταν πολύ αγαπητή. Η Εμμανουέλα ήταν η δύναμη της φύσης, μία ακούραστη ψυχή μέσα στην ενέργεια. Είχε πολύ πείσμα.
Ήταν ένα παιδί με στόχους. Από πολύ μικρή ηλικία, από την ηλικία της τετάρτης δημοτικού αποφάσισε ότι θέλει να γίνει γιατρός των ζώων. Από εκείνη την ημέρα που μου το ανακοίνωσε, δεν άλλαξε άποψη, διότι δεν ήθελε τίποτα άλλο. Όλες οι προσπάθειες και όλα της τα όνειρα είχαν να κάνουν με την επιθυμία της να γίνει κτηνίατρος και να βοηθάει.
Έχετε και μία μικρότερη κόρη. Πώς αντιμετώπισε ψυχολογικά την απώλεια της Εμμανουέλας;
Η Κωνσταντίνα είναι ένα πολύ δυναμικό παιδί, όπως ήταν και η Εμμανουέλα. Δεν ήταν καθόλου εύκολο αυτό που έγινε. Όταν συνέβη το τροχαίο, η Κωνσταντίνα πήγαινε Β΄ λυκείου. Επομένως, έκανε μία υπερπροσπάθεια να πετύχει τον στόχο της που ήταν η Γυμναστική Ακαδημία. Πέσανε πάρα πολλά πάνω της.
Ωστόσο, η Κωνσταντίνα είναι πολύ δυνατή. Έχει μεγαλώσει με τις ίδιες αξίες που μεγάλωσε και η αδερφή της. Είναι εξίσου καλή, άξια και πεισματάρα. Μοιάζουν πάρα πολύ μεταξύ τους και εμφανισιακά και στον χαρακτήρα.
Η αλήθεια είναι ότι δεν ήταν εύκολο να διαχειριστεί το πένθος. Υπήρχαν ξεσπάσματα, όμως στο τέλος αποφάσισε ότι θα πρέπει να παλέψει διπλά για να κάνει το όνειρο της πραγματικότητα.Ήθελε να μας κάνει περήφανος όσο μας είχε κάνει και η Εμμανουέλα. Ένιωθε αυτό το βάρος. Δεν την κάναμε εμείς να το νιώθει, αλλά έτσι ένιωθε. Είμαι πολύ περήφανη για τα παιδιά μου.
«Κάτι την βάραινε, που δεν μπορούσε να προσδιορίσει τι ήταν»
Tι έγινε στις 22 Νοεμβρίου του 2022. Μπορείτε να μας περιγράψετε το χρονικό εκείνης της μοιραίας νύχτας που ένας ασυνείδητος οδηγός που έτρεχε με πάνω από 100 χλμ. παρέσυρε και σκότωσε την κόρη σας.
Αρχικά, η Εμμανουέλα βρισκόταν στα Χανιά. Είχε έρθει για μερικές μέρες γιατί, αισθανόταν μία μεγάλη ανάγκη να μας δει και να ξεφύγει από κάτι που την βάραινε, που δεν μπορούσε να προσδιορίσει τι ήταν.
Κατά τη διάρκεια της επίσκεψής της στα Χανιά, το σκυλάκι της το είχε αφήσει στη Θεσσαλονίκη μαζί με τη συγκάτοικό της. Είχε όμως ένα ατύχημα και ήταν πάρα πολύ αναστατωμένη. Ήθελε να πάει να δει πώς ήταν η Φρόσω της που νοσηλευόταν σε μία κλινική. Επειδή η Εμμανουέλα δεν μπορούσε να είναι εκεί, μία συμφοιτήτριά της βρισκόταν όλη μέρα στην κλινική για να προσέχει το σκυλάκι και να ενημερώνει συνεχώς την κόρη μου.
Η κόρη μου ταξίδευε την βραδιά της 21ης Νοεμβρίου και το πρώτο πράγμα που ήθελε να κάνει μόλις πατούσε το πόδι της στη Θεσσαλονίκη ήταν να επισκεφτεί αμέσως την κλινική να δει τη Φρόσω της. Στη συνέχεια ήθελε να κάνει έκπληξη στη φίλη της που πρόσεχε το σκυλάκι της γιατί είχε γενέθλια την επόμενη μέρα. Ήθελε να την ευχαριστήσει για τη βοήθεια που της πρόσφερε. Της είχα ζητήσει να μου κάνει έκανε βιντεοκλήση για να δω κι εγώ το ζωάκι της.
Τι έγινε όμως;
Περίμενα. Κανονικά θα έπρεπε να είχε φτάσει γύρω στις 10.30 με 11.00 το βράδυ, αλλά η ώρα περνούσε και δεν μου τηλεφωνούσε. Κατά τις 12.00 το βράδυ, λίγο πριν αλλάξει η μέρα, την πήρα τηλέφωνο να τη ρωτήσω τι έγινε και μου είπε ότι είχε καθυστέρηση η πτήση στο αεροπλάνο και ότι μόλις ξεκινούσε να πάει στην κλινική
Αποκοιμήθηκα και δεν είδα τα βίντεο και τις φωτογραφίες που μου έστειλε λίγη ώρα μετά. Το επόμενο πράγμα που θυμάμαι είναι να μου χτυπάνε την πόρτα και να με πληροφορούν ότι η Εμμανουέλα είχε ένα ατύχημα.
Μου είπαν ότι είχε χτυπήσει στο πόδι της και είχε τα μάτια της ανοιχτά. Εκείνη τη στιγμή, σκέφτηκα πως θα κάναμε καλά την κόρη μου, γιατί εάν είχε τραυματιστεί στο πόδι, δεν θα μπορούσε να πάει στο γυμναστήριο και γενικά να κάνει όλα αυτά που έκανε! Ήταν πάρα πολύ δραστήρια, περπατούσε πολύ και έπαιζε βόλευ σε ομάδα της Θεσσαλονίκης.
Εμείς ενημερωθήκαμε από τη συμφοιτήτρια της κόρης μου που είχε γενέθλια. Μας τηλεφώνησε από το κινητό της. Περίμενε την Εμμανουέλα να πάει από το σπίτι της και επειδή περνούσε η ώρα ανησύχησε που δεν είχε νέα της και άρχισε να την καλεί. Κάποια στιγμή ένας άνδρας απάντησε στο τηλέφωνο της Εμμανουέλας της είπε ότι έγινε ένα ατύχημα.
Ποια ήταν η πρώτη εικόνα που υπήρχε από το δυστύχημα;
Ο άνδρας αυτός που απάντησε στις τηλεφωνικές κλήσεις, είπε ότι άγνωστος δράστης χτύπησε την Εμμανουέλα με το αυτοκίνητο, την παρέσυρε και την εγκατέλειψε. Η φίλη της, που έμενε πάρα πολύ κοντά, έφτασε στο σημείο γρήγορα και μας γνωστοποίησε την κατάσταση. Δεν ήθελε να μας τρομάξει, για αυτό και έκανε λόγο για έναν τραυματισμό στο πόδι. Εμείς δεν είχαμε καταλάβει τι είχε συμβεί.
Όταν όμως οι γιατροί μας ζήτησαν την άδεια να κάνουν μια επέμβαση στο κεφάλι, τότε συνειδητοποιήσαμε ότι τα πράγματα είναι λίγο πιο σοβαρά από ό,τι φανταζόμαστε. Την ίδια στιγμή, τα ΜΜΕ τόνιζαν ότι η κατάσταση της κόρης μου ήταν εξαιρετικά κρίσιμη.
Επομένως, βγάλαμε το πρώτο αεροπορικό εισιτήριο που βρήκαμε διαθέσιμο για Θεσσαλονίκη. Πριν φτάσουμε, οι γιατροί μας τηλεφώνησαν ξανά, ζητώντας έγκριση για νέα επέμβαση. Αν και καταλάβαμε ότι ήταν πολύ δύσκολα τα πράγματα, δεν περνούσε η ιδέα από το μυαλό ότι αυτό θα ήταν το τέλος.
Φτάσατε λοιπόν στη Θεσσαλονίκη.
Οι συμφοιτητές και φίλοι της Εμμανουέλας μας περίμεναν στο νοσοκομείο «Παπαγεωργίου». Εκεί μάθαμε την αλήθεια, ότι η κατάσταση ήταν τραγική. Αυτή τη λέξη χρησιμοποίησαν οι γιατροί. Ωστόσο, εμείς δεν είχαμε καμία ενημέρωση για το τροχαίο και τι είχε ακριβώς συμβεί. Όσο περιμέναμε έξω από την στην εντατική για να δουμε την Εμμανουέλα, πληροφορηθήκαμε μέσα από τα ΜΜΕ για τις συνθήκες του τροχαίου.
Διάβασα για πρώτη φορά ότι ο δράστης όχι μόνο τη χτύπησε και την εγκατέλειψε, αλλά στην προσπάθειά του να διαφύγει, έκανε όπισθεν και την ξαναπάτησε. Στη συνέχεια έφυγε με ιλιγγιώδη ταχύτητα, με το αυτοκίνητο να εντοπίζεται αργότερα σε μία ερημική τοποθεσία χωρίς πινακίδες.
Όσο περνούσε η ώρα, μαθαίναμε διάφορες πληροφορίες από αυτόπτες μάρτυρες που έλεγαν ότι υπήρχε και μία συνοδηγός, ότι το αμάξι ήταν πειραγμένο, ότι έκανε υπερβολικά δυνατό θόρυβο και ότι ο οδηγός ξέφυγε από τη λωρίδα του λόγω της μεγάλης ταχύτητας, καταλήγοντας στο αντίθετο ρεύμα όπου και χτύπησε την Εμμανουέλα. Κάποιοι είπαν ότι τα παπούτσια της Εμμανουέλας βρέθηκαν είκοσι μέτρα μακριά.
Μαθαίναμε πράγματα που δεν θα μπορούσα να φανταστώ ποτέ ότι θα συνέβαιναν στο παιδί μου. Και το βαρέλι δεν έχει ακόμη πάτο! Όταν παραλάβαμε τα πράγματα της Εμμανουέλας, συνειδητοποιήσαμε ότι είχαν κλαπεί κάποια πράγματα της από το σημείο του τροχαίου. Δεν βρήκαμε ποτέ ένα τσαντάκι με χρήματα που της είχαμε δώσει για να πληρώσει την κτηνιατρική κλινική που νοσηλευόταν το σκυλάκι της, ούτε ένα ζευγάρι καινούργια παπούτσια. Αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν να βλέπεις να εκτυλίσσεται μπροστά σου κάτι τόσο τραγικό και σκέφτεσαι να κλέψεις! Καμία ενσυναίσθηση!
«Το κεφάλι της ήταν σαν ένα μπαλόνι έτοιμο να εκραγεί»
Και μετά ήρθε η στιγμή που την αντικρίσατε στην Εντατική…
Όταν μπήκαμε στην Εντατική, η Εμμανουέλα ήταν παραμορφωμένη. Το κεφάλι της ήταν σαν ένα μπαλόνι έτοιμο να εκραγεί. Το σώμα της, κάτω από τα σκεπάσματα ήταν σαν ένα βουνό. Ήταν μία εικόνα αντίθετη με αυτή που είχα συνηθίσει, γιατί η κόρη μου ήταν αδύνατη και γυμνασμένη. Δεν μπορούσα ούτε να την αγκαλιάσω. Έβλεπα έναν όγκο, σαν να ήταν ένα άτομο 300 κιλά. Είναι μια εικόνα που δεν θέλω να θυμάμαι.
Υπήρχε καμία ελπίδα;
Δυστυχώς, δεν μας έδιναν καμία ελπίδα, παρόλο που δεν μας είχαν μιλήσει από την αρχή για εγκεφαλικό θάνατο.Το θαύμα που εγώ προσευχόμουν να γίνει δεν έχει γίνει ποτέ, έτσι μας έλεγαν οι γιατροι. Μας εξήγησαν ότι εκείνη τη στιγμή υποστηριζόταν μηχανικά και λάμβανε ισχυρή φαρμακευτική αγωγή. Όταν αναφέρθηκαν πρώτη φορά σε εγκεφαλικό θάνατο, σοκαρίστηκα.
Δεν είχε περάσει από το μυαλό μου ούτε μία στιγμή. Μας είπαν ότι θα γινόντουσαν 2 τεστ. Αν έβγαινε θετικό το πρώτο θα προχωρούσαν και σε δεύτερο λίγες ώρες μετά. Αν έβγαινε θετικό και το δεύτερο, αυτό θα επιβεβαίωνε τον εγκεφαλικό θάνατο.
Σε αυτή τη συγκυρία, σκέφτηκα αυτό που μου είχε πει κάποια στιγμή η Εμμανουέλα λίγους μήνες πριν τον τροχαίο, σε έναν ανύποπτο χρόνο και χωρίς να έχουμε κάνει κάποια συγκεκριμένη συζήτηση.
Αν ποτέ της συνέβαινε κάτι, ήθελε να δωρίσουμε τα όργανά της. Ήρθε μπροστά μου η εικόνα αυτή και ήταν σαν να με χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα. Παρ’ όλα αυτά δεν ήθελα να το συζητήσω, δεν ήθελα να το σκέφτομαι, όχι ακόμα. Ήθελα να συνεχίσω να προσεύχομαι για το θαύμα και απλά περίμενα να δω πώς θα εξελιχθεί η κατάσταση. Τρέχαμε στο νοσοκομείο, στα τμήματα, στην αστυνομία…
«Εάν ήταν με έναν άνθρωπο που φοβόταν, δεν θα ενημέρωνε έναν δικό της ότι κινδύνευε;»
Ταυτόχρονα, μαθαίνατε περισσότερα για το μοιραίο τροχαίο.
Σταδιακά ερχόντουσαν νέα στοιχεία στο φως για τη φονική παράσυρση. Έγινε γνωστό ότι οι δράστες είχαν κρύψει τις πινακίδες του αυτοκινήτου, το οποίο όταν βρέθηκε ήταν λουσμένο στην κολόνια. Το είχαν καταστρέψει, διότι προφανώς ήθελαν να κρύψουν κάτι. Επίσης, όχι μόνο είχαν σκηνοθετήσει ατύχημα οι δύο τους, αλλά αποδείχθηκε ότι ήταν και σεσημασμένοι.
Για να ξεφύγουν, έκαναν οτοστόπ και κάποιος ανυποψίαστος άνθρωπος σταμάτησε και προσφέρθηκε να τους βοηθήσει. Δέχτηκε να οδηγήσει μέχρι ένα ξενοδοχείο στο Ωραιόκαστρο, όπου διανυκτέρευσαν. Εκεί ενημερωνόντουσαν συνεχώς για τις εξελίξεις στην υπόθεση.
Η κοπέλα ισχυρίστηκε ότι δεν γνώριζε τον 27χρονο.Τον ακολούθησε, γιατί τον φοβήθηκε. Βέβαια, είναι οξύμωρο το γεγονός ότι διανυκτέρευσαν σε ένα ξενοδοχείο και δεν ενημέρωσε η ίδια ποτέ κανέναν, ενώ κρατούσε ένα κινητό στα χέρια. Εάν ήταν με έναν άνθρωπο που φοβόταν, δεν θα ενημέρωνε έναν δικό της ότι κινδύνευε;
Πώς ήταν η επόμενη μέρα;
Το πρωινό της επόμενης μέρας, ο οδηγός εξαφανίστηκε για να γλιτώσει το αυτόφωρο. Η συνοδηγός επέστρεψε στο σπίτι της, σαν να μην είχε γίνει απολύτως τίποτα. Θεώρησε ότι θα μπορούσε να γλιτώσει. Δεν ενημέρωσε την Τροχαία,ούτε κανέναν και σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της έμεινε στο σπίτι της για 40 ώρες. Όσον αφορά τον οδηγό, αυτός ήταν άκαρδος. Όταν πέρασε το αυτόφωρο, εμφανίστηκε με τον δικηγόρο του, ο οποίος υποστήριξε ότι η Εμμανουέλα ξαφνικά εμφανίστηκε μπροστά στον πελάτη του.
Άρχισαν να λένε ανυπόστατα ψεύδη, όπως ότι η κόρη μου κρατούσε το κινητό της στα χέρια και ότι μιλούσε στο κινητό, δεν πρόσεχε, ότι ο οδηγός δεν έτρεχε και πήγαινε με μόλις 54 χιλιόμετρα, ότι η Εμμανουέλα του πετάχτηκε και δεν μπορούσε να αντιδράσει. Η αλήθεια είναι ότι έτρεχε με πάνω από 100 χιλιόμετρα, όπως λέει ο πραγματογνώμονας και διάφορες μαρτυρίες.
Επίσης, η Εμμανουέλα δεν κρατούσε το κινητό στα χέρια της, γιατί ήταν στο τσαντάκι της. Για αυτό είμαι απολύτως σίγουρη, γιατί ο μάρτυρας που απάντησε στην φίλη της που καλούσε συνέχεια κατέθεσε στην δίκη ότι ζήτησε άδεια από έναν αστυνομικό που έφτασε στο σημείο να ανοίξει το τσαντάκι για να απαντήσει στις συνεχείς κλήσεις.
Ο δράστης κρίθηκε προφυλακιστέος και η Εμμανουέλα δεν τα κατάφερε. Το κατηγορητήριο αφορούσε επικίνδυνη οδήγηση με πρόκληση τον θάνατο, την οδήγηση χωρίς δίπλωμα και την εγκατάλειψη.
«Η Εμμανουέλα δεν είχε τύχη, διότι έπεσαν πάνω της δύο παράσιτα»
Ποιο ήταν το παρελθόν του δράστη;
Αρχικά, θα ήθελα να τονίσω ότι ο λόγος που προφυλακίστηκε ο νεαρός είναι ότι ήταν αλλοδαπός και βρισκόταν 13 χρόνια παράνομα στη χώρα. Είχε πιαστεί για κλοπές και διακίνηση ναρκωτικών, αλλά είχε αφεθεί ελεύθερος. Δεν μπορούσε να δηλώσει μόνιμη κατοικία. Αν μπορούσε να το κάνει, δεν θα είχε προφυλακίσει.
Επομένως σε αυτόν τον άνθρωπο του επιτρεπόταν να κυκλοφορεί ελεύθερος μέσα στη χώρα μας, με το κράτος να αγνοεί την παραβατική συμπεριφορά που είχε επιδείξει.
Γιατί να κυκλοφορεί ελεύθερος; Ας τον είχαν σε ένα κέντρο αλλοδαπών, αν δεν μπορούσε να απελαθεί. Να τον κρατούσαν εκεί μέχρι να δικαστεί και να καταδικαστεί για τα εγκλήματα που είχε κάνει. Γιατί τον άφηναν ελεύθερο να συνεχίσει να εγκληματεί; Τι νόμους έχουμε, πού είναι η προστασία μας; Ποιος μας προστατεύει τελικά; Προφανώς κανείς.
Από τύχη ζούμε σε αυτή τη χώρα. Η Εμμανουέλα δεν είχε τύχη, διότι έπεσαν πάνω της δύο παράσιτα. Ο οδηγός έχει μπει στη φυλακή, αλλά εφόσον έχει κάνει όσα έχει κάνει.
Καταδικάστηκε με 16,5 χρόνια φυλάκισης. Το δικαστήριο έγινε έναν χρόνο μετά τον θάνατο της Εμμανουέλας και ήταν πρώτη υπόθεση τροχαίου που εκδικάστηκε μετά την αυστηροποίηση των ποινών (290Α). Ο οδηγός κάποια στιγμή θα βγει όμως. Δεν είναι ότι μπήκε στη φυλακή και γλιτώσαμε.
Δεν ξέρω πώς μπορεί να συνυπάρχουν οι άνθρωποι που κάνουν κάτι τόσο φρικτό όπως ο οδηγός και η συνοδηγός και οι άνθρωποι που κάνουν κάτι τόσο μεγαλειώδες όπως η Εμμανουέλα. Και το χειρότερο είναι το εξής: Αυτοί που προβαίνουν στις μεγαλειώδεις πράξεις δεν είναι μαζί μας και εκείνοι που κάνουν τα φρικτά εγκλήματα συνεχίζουν να ζουν ανενόχλητοι.
«Ισχυρίστηκαν ότι πήγε να εμφανιστεί στο τμήμα αυτοβούλως με σκοπό να συνδράμει»
Η συζήτησή μας δεν μπορεί να μην στραφεί και προς τη συνοδηγό. Ποια εμπλοκή έχει στο θέμα;
Η κατάσταση με τη συνοδηγό είναι εξίσου εξοργιστική. Ο δικηγόρος της δημόσια είπε ότι τη συνέλαβαν πέντε λεπτά πριν πάει η ίδια αυτοβούλως στο τμήμα. Θα πήγαινε μόνη της, αλλά πέντε λεπτά πριν την πρόλαβαν και τη συνέλαβαν.
Δεν της έφταναν δηλαδή οι 40 ολόκληρες ώρες που πέρασαν, αλλά ήθελε να παρουσιαστεί μέσα σε αυτά τα πέντε λεπτά!
Απαλλάχθηκε με ισχυρισμούς ότι πήγε να εμφανιστεί στο τμήμα αυτοβούλως με σκοπό να συνδράμει όμως η αλήθεια είναι ότι δεν πήγε αυθόρμητα, γιατί συνελήφθη. Και επίσης να συνδράμει με ποιον τρόπο 40 ώρες μετά; Ούτε είπε πού είναι ο οδηγός,ούτε ενημέρωσε έγκαιρα για το συμβάν. Καμία βοήθεια δεν πρόσφερε. Σίγουρα δεν πήγε από μόνη της.
Επιβλήθηκαν ποινές στη συνοδηγό;
Λίγο καιρό μετά την προφυλάκιση του οδηγού έρχεται το βούλευμα, όπου αναφέρονται όλες οι λεπτομέρειες του τροχαίου και απαλλάσσεται εντελώς η συνοδηγός από κάθε κατηγορία. Δηλαδή, απαλλάσσεται και από την συνεργία στην επικίνδυνη οδήγηση με πρόκληση στο θάνατο. Το δικαστήριο θεώρησε ότι δεν είχε κάποια συμμετοχή στην μεγάλη ταχύτητα που είχε αναπτύξει ο οδηγός και στην επικίνδυνη οδήγηση.
Προφανώς, δεν οδηγούσε αυτή, αλλά ήταν συνοδηγός και έφερε ευθύνες. Αν φοβόταν, μπορούσε να του ζητούσε να μειώσει ταχύτητα. Ο πραγματικός λόγος που έτρεχε ο δράστης είναι γιατί αυτό άρεσε στην κοπέλα και προσπαθούσε να της κάνει επίδειξη. Επίσης, απαλλάχθηκε από την κατηγορία της εγκατάλειψης, γιατί δεν οδηγούσε αυτή.
Σύμφωνα με τη λογική αυτή, η κοπέλα δεν μπορούσε να τον πείσει να σταματήσει το όχημα και να κατέβει να πάει στο σημείο που έγινε το συμβάν. Έτσι δικαιολογείται το γεγονός ότι εγκατέλειψαν την Εμμανουέλα αιμόφυρτη στον δρόμο. Ωστόσο, η κοπέλα θα μπορούσε να ενημερώσει με τον οποιοδήποτε τρόπο και δεν το έκανε. Επομένως, αυτό είναι εγκατάλειψη.
Τι άλλες προφάσεις χρησιμοποίησε η πλευρά της συνοδηγού;
Στηρίχθηκαν στο γεγονός ότι ήταν μικρή στην ηλικία, μόλις 19 ετών και ότι δεν μπορούσε να διαχειριστεί τέτοιου είδους τραγικά γεγονότα. Δήθεν είχε πάθει σοκ! Η κοπέλα αυτή δεν ενδιαφέρθηκε καθόλου στην πραγματικότητα. Απαλλάχθηκε από κάθε κατηγορία και λίγο καιρό μετά, ανέβασε στα social media ένα βίντεο, όπου τη βλέπουμε σε ένα μπαρ να χορεύει, να πίνει και να διασκεδάζει.
Λίγες μέρες μετά, δημοσίευσε ένα δεύτερο βίντεο, όπου είναι συνοδηγός μέσα σε ένα κάμπριο γρήγορο αυτοκίνητο, με έναν άλλον οδηγό. Ακούγεται η εξάτμιση, ο οδηγός να πατάει τον γκάζι και να ανεβάζει ταχύτητα…
Η κοπέλα χασκογελούσε και τράβηξε σε βίντεο τη στιγμή. Αισθάνθηκα ότι μου έδειχνε τι έχει συμβεί εκείνοτο βράδυ και τι είχε προηγηθεί της μοιραίας σύγκρουσης που σκότωσε την κόρη μου. Χωρίς καμία αμφιβολία, είναι ένα άτομο χωρίς καμία ενσυναίσθηση που δεν έχει συνειδητοποιήσει τι έχει κάνει.
Κάλλιστα, θα μπορούσε να προκαλέσει ξανά το ίδιο περιστατικό. Εάν συνέβαινε πάλι, θα αντιδρούσε με τον ίδιο τρόπο με τις ευλογίες του κράτους και του μέσου της. Αυτό φάνηκε όταν ήρθε η κλήτευση για το δικαστήριο όπου δικάστηκε μόνο ο οδηγός. Το όνομα της συνοδηγού δεν περιλαμβανόταν στη λίστα των μαρτύρων! Πώς γίνεται αυτό; Ξεκίνησε μία δίκη και ο βασικός μάρτυρας έλειπε!
Κανονικά έπρεπε να ήταν κατηγορούμενη και να καθόταν στο εδώλιο μαζί με τον οδηγό να λογοδοτήσει για τις αξιόποινες πράξεις της αλλά όχι μόνο δεν δικάζεται η ίδια, αλλά δεν καλείται ούτε ως μάρτυρας! Είναι τραγικό! Σε τι χώρα ζούμε; Σε ποιον να έχω εμπιστοσύνη; Δεν εμπιστεύομαι ούτε τη Δικαιοσύνη ότι θα δικαιώσει το παιδί μου ούτε ότι έχουν συνετιστεί οι δολοφόνοι και ότι δεν θα σκοτώσουν και άλλο παιδί στο μέλλον. Κανείς από τους δύο δεν θα αλλάξει συμπεριφορά.
«Η στάση τόσο της ίδιας και της οικογένειας της ήταν απίστευτα προκλητική»
Δεν εμφανίστηκε ποτέ στο δικαστήριο;
Τελικά, η συνοδηγός εμφανίστηκε στο δικαστήριο, εφόσον την καλέσαμε εμείς ως μάρτυρα. Έλεγε ψέματα και δεν έχει ζητήσει ποτέ συγγνώμη. Η στάση τόσο της ίδιας και της οικογένειας της ήταν απίστευτα προκλητική. Καταθέσαμε εκ νέου μήνυση στη συνοδηγό και περιμένουμε τι θα γίνει. Το απαλλακτικό βούλευμα είναι το δεδικασμένο και δεν μπορεί να κατηγορηθεί για όλα όσα έχει απαλλαχτεί. Το μόνο που μας μένει είναι η υπόθαλψη εγκληματία. Εύχομαι έστω και μία φορά το κράτος και η δικαιοσύνη να κάνουν αυτό που πρέπει και να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων.
«Αποφασίσαμε να σεβαστούμε την επιθυμία της»
Μετά τη φονική παράσυρση, κάνατε μία γενναία επιλογή: Να δωρίσετε τα όργανα της Έμμας μετατρέποντας έτσι την προσωπική τραγωδία σε αναρίθμητες δεύτερες ευκαιρίες. Πείτε μας λίγα λόγια αυτή τη πράξη. Πόσο σημαντική είναι; Πόσο δύσκολο ήταν να τη λάβετε;
Η Εμμανουέλα λίγους μήνες πριν συμβεί το μοιραίο δυστύχημα το καλοκαίρι μετά την εξεταστική της μου ανακοίνωσε ότι εάν πάθει κάτι επιθυμεί να δωρίσουμε τα όργανά της. Είχαν μία συζήτηση με την αδερφή της. Σοκαρίστηκα και δεν κατάλαβα πώς τους ήρθε στο μυαλό. Σκέφτηκα ότι το γρουσούζευαν και ένιωσα σαν να προκαλούν τη μοίρα τους.
Σε αντίθεση με τα παιδιά που γνώριζαν πράγματα, εγώ δεν ήμουν καθόλου ενημερωμένη όσον αφορά στη δωρεά οργάνων, ούτε είχα αντιληφθεί τι σημαίνει κάποιος να περιμένει να λυτρωθεί με ένα όργανο για να μπορέσει να επιβιώσει και να ζήσει κανονικά.
Επομένως, όταν οι γιατροί αναφέρθηκαν σε εγκεφαλικό θάνατο, η Κωνσταντίνα μου επιβεβαίωσε αυτό που θυμόμουν. Ο πατέρας της αν και δεν γνώριζε τη συζήτηση που κάναμε, κατάλαβε ότι θα το ήθελε η Εμμανουέλα, που ήταν ένα τόσο δοτικό παιδί. Δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα άλλο από το να πραγματοποιήσουμε την επιθυμία της. Δεν ήταν δύσκολη η απόφαση της δωρεάς οργάνων γιατί δεν χρειάστηκε να την πάρουμε. Αποφασίσαμε να σεβαστούμε την επιθυμία της.
Επομένως, ανακοινώσαμε στους γιατρούς ότι θα προχωρούσαμε στη δωρεά οργάνων. Η συντονίστρια από τον Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων επικοινώνησε μαζί μας και της είπαμε να πάρουν ό,τι μπορούν από το σώμα του παιδιού. Έτσι πήραν τα δύο νεφρά, το ύπαρ, τους κερατοειδείς και την καρδούλα της που ήταν χρυσή. Η διαδικασία διήρκησε κάποιες ώρες και μετά μπορέσαμε να παραλάβουμε τη σορό της και να της πούμε το τελευταίο αντίο στα Χανιά.
«Οι περισσότεροι λήπτες γνώριζαν από πού προέρχεται το μόσχευμά τους»
Έλαβε μεγάλη δημοσιότητα το θέμα.
Όπως και το τροχαίο έτσι και η δωρεά έλαβε τεράστιες διαστάσεις.Τα τηλέφωνα χτυπούσαν πραγματικά ασταμάτητα. Ποτέ δεν αρνήθηκα να μιλήσω σε κάποιον δημοσιογράφο γιατί κάνουν τη δουλειά τους και τους ευχαριστώ γιατί με βοηθούν και μου δίνουν βήμα. Είναι η φωνή μου.Όπως αυτοί με βοήθησαν έτσι και εγώ δεν θα αρνηθώ να τους μιλήσω. Έδειξαν γνήσιο ενδιαφέρον για την ιστορία της Εμμανουέλας.
Δεδομένου ότι το ζήτημα δημοσιοποιήθηκε και η μεταμόσχευση έπρεπε να γίνει σε μικρό χρονικό διάστημα από τη στιγμή που θα αφαιρεθούν τα όργανα, οι περισσότεροι λήπτες γνώριζαν από πού προέρχεται το μόσχευμά τους και άρα ότι επωφελήθηκαν από την Εμμανουέλα. Θέλω να τους ευχαριστήσω θερμά γιατί μας έψαξαν και μας βρήκαν.
Είναι πάρα πολύς κόσμος που δεν θέλει να ξέρει ποιοι θα λάβουν τα όργανα των δικών τους ανθρώπων. Ωστόσο, εγώ πάντα ήθελα να γνωρίσω αυτούς τους ανθρώπους ώστε να μάθω ότι είναι καλοί άνθρωποι. Η έννοια του καλού είναι διαφορετική στον καθένα, αλλά υπάρχει μία σταθερή και γενική αντίληψη περί καλοσύνης.
Ο οδηγός και η συνοδηγός είναι κακοί, διότι προκάλεσαν μία τέτοια τραγωδία. Δεν θα ήθελα ποτέ να μάθω ότι σε τέτοιου είδους ανθρώπους πήγαν τα όργανα της κόρης μου. Ευτυχώς, οι λήπτες οργάνων της Εμμανουέλας είναι εξαιρετικοί άνθρωποι.
«Η κόρη μου υπάρχει μόνο στο μυαλό μου και στη καρδιά μου»
Πώς αισθανθήκατε όταν συναντήσατε αυτούς τους ανθρώπους;
Πολλοί με ρωτούν αν θεωρώ ότι μέσα από τη δωρεά οργάνων ζει το παιδί μου. Στην πραγματικότητα, η Εμμανουέλα δεν είναι εδώ, έχει φύγει και δεν μπορώ να την αγκαλιάσω και να της μιλήσω όπως παλιά.
Η κόρη μου υπάρχει μόνο στο μυαλό μου και στη καρδιά μου και δεν φεύγει λεπτό από δίπλα μου, αλλά δεν είναι εδώ. Δεν αλλάζει αυτό. Νιώθω πάρα πολύ περήφανη για το παιδί μου, γιατί αυτοί οι άνθρωποι χαμογελούν, είναι υγιείς και μπορούν να κάνουν όνειρα για το μέλλον.
Αισθάνομαι τεράστια χαρά που ξέρω ότι χάρη στο παιδί μου ζουν μια καλή και φυσιολογική ζωή. Δεν θα την ξεχάσουμε ποτέ, ούτε εγώ, ούτε εκείνοι. Η πραγματικότητα αυτή κάνει τον πόνο πιο γλυκό. Δεν θα υπάρξει ποτέ το αίσθημα της ανακούφισης, γιατί μόνο εάν την έβλεπα ξανά θα ησύχαζε η ψυχή μου.
Πώς νιώθετε όταν έρχεστε σε επαφή με άλλους γονείς που έχουν προχωρήσει σε δωρεά οργάνων των δικών τους ανθρώπων, αλλά και με όσους έχουν γενικά παρόμοια βιώματα;
Μετά από αυτό το τραγικό γεγονός μπαίνεις στο κλαμπ των χαροκαμένων γονιών. Δυστυχώς είμαστε πάρα πολλοί. Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ μέχρι εκείνη τη στιγμή, ούτε είχα καταλάβει πόσο άνθρωποι έχουν χάσει τα παιδιά τους.
Δυστυχώς μετά την Εμμανουέλα έχουν γίνει φρικτά συμβάντα, όπως τα Τέμπη και άλλα πολλά. Όταν πέθανε η κόρη μου, με πλησίασαν πολλοί γονείς που έχουν χάσει τα παιδιά τους και κάποιοι από αυτούς στέκονται και μέχρι σήμερα στο πλευρό μου. Ένας τέτοιος άνθρωπος είναι η μητέρα του Αδαμάντιου Μαντή, που έφυγε με τον ίδιο τρόπο όπως η Εμμανουέλα.
Η Κατερίνα, η μαμά του Αδαμάντιου έχει κάνει τρομερό αγώνα για να μπορέσει να αλλάξει ο νόμος, για να μπορέσουν να δικαιωθούν τα παιδιά μας. Χάρη στον Αδαμάντιο, η Εμμανουέλα ήταν η πρώτη που δικαιώθηκε μετά την αλλαγή του άρθρου 290Α του ποινικού κώδικα που αφορά την επικίνδυνη οδήγηση.
Επιπλέον, έχω μιλήσει με ανθρώπους που είναι άγνωστοι, που χάσανε τα παιδιά τους, αλλά δεν ακούστηκαν ποτέ στις ειδήσεις. Έχω επικοινωνήσει με αρκετούς γονιούς που έχουν χάσει τα παιδιά τους στα Τέμπη και με τον πατέρα του Γιάννη, που έφυγε άδικα στο λούνα παρκ στη Χαλκιδική. Ο πόνος αυτός μας δένει με τρόπο απροσδιόριστο. Μακάρι να κλείσουν οι πόρτες και να μην ξαναμπεί κανένας σε αυτό το κλαμπ.
«Όλα ξεκινάνε από την παιδεία και τις αξίες»
Τι μήνυμα θέλετε να δώσετε προς οδηγούς που πιάνουν τιμόνι;
Κάποτε ένας δημοσιογράφος μου είχε ρωτήσει αν η αυστηροποίηση του νόμου θα αλλάξει κάτι. Δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα, γιατί όλα ξεκινάνε από την παιδεία μας και από τις αξίες που παίρνουμε από το σπίτι μας. Πρέπει να δίνουμε αξία σε κάθε είδος ζωή, όχι μόνο την ανθρώπινη, πράγμα που δεν συμβαίνει. Όταν αναίσθητοι άνθρωποι μπαίνουν μέσα στο αμάξι, πίνουν και οδηγούν, σίγουρα δεν σκέφτονται τον συνάνθρωπο, γιατί δεν τους ενδιαφέρει.
Όλα ξεκινούν από το αξιακό σύστημα και από την οδηγική συμπεριφορά, ένα μάθημα που θα έπρεπε να υπάρχει στα σχολεία, ώστε να καλλιεργείται η νοοτροπία της προσοχής και η αίσθηση του σωστού. Πρέπει να μπει στο DNA μας. Σίγουρα δεν πρόκειται να εμφυτευτεί στο μυαλό κάποιου, απλά και μόνο επειδή έγιναν πιο αυστηροί οι νόμοι.
Προτείνω επίσης να μπουν κάμερες παντού. Όταν υπερβαίνει κάποιος το όριο ταχύτητας σε κατοικημένη περιοχή ή παραβιάζει STOP να έρχεται η κλήση στο σπίτι του. Το μόνο πράγμα που αυτή τη στιγμή πονάει τον Έλληνα, είναι η τσέπη του. Μπορεί να μην σκέφτεται τον συνάνθρωπο, αλλά η τσέπη τον πονάει.
Τι πιστεύετε ότι ο κόσμος δεν γνωρίζει για τη δωρεά οργάνων; Τι κωλύματα υπάρχουν; Ποια είναι η σημασία της πράξης αυτής;
Όταν μπήκαμε στη διαδικασία της δωρεάς οργάνων, μας ζητούσαν να κάνουμε κάποιες δηλώσεις για το θέμα. Όπως είπα, δεν έχω αρνηθεί ποτέ να κάνω δηλώσεις σε δημοσιογράφο. Εκείνο το διάστημα θυμάμαι ότι ένιωθα τόσο άσχημα, γιατί πραγματικά δεν ήξερα τι να πω.
Έκανα δηλώσεις γιατί έπρεπε να κάνω δηλώσεις. Και σε πολλές περιπτώσεις ένιωθα ντροπή για αυτά που έλεγα. Κάποια στιγμή, προσκλήθηκα σε ένα συνέδριο που αφορούσε στη δωρεά οργάνων, που έγινε στις Σέρρες, όπου έλαβα μέρος ως ομιλήτρια.
Δεν είπα κάτι πέρα από την εμπειρία μου. Εξήγησα δηλαδή τι παιδί ήταν η Εμμανουέλα, τις αξίες που την χαρακτήριζαν, το πώς συνέβη το τροχαίο, και γιατί προχωρήσαμε στη δωρεά οργάνων. Τίποτα παραπάνω. Παρακολουθώντας το συνέδριο, άκουσα γιατρούς και μεταμοσχευμένους να μιλάνε για τις εμπειρίες τους και πώς μπόρεσαν να φύγουν από το κρεβάτι του πόνου και να αποκτήσουν ξανά ελπίδα.
Κάποιοι από αυτούς ήταν τυχεροί και βρήκαν το μόσχευμά τους, ενώ άλλοι ήταν στην αναμονή. Αυτό το συνέδριο νομίζω ότι ήταν μία εμπειρία ζωής. Ήταν ένα χαστούκι που με ξύπνησε. Ήταν η αρχή της ενημέρωσης και της συνειδητοποίησης της σημασίας της δωρεάς οργάνων.
«Η Εμμανουέλα μου έδωσε ένα νόημα να συνεχίσω να παλεύω»
Συνειδητοποίησα ότι η Εμμανουέλα μου άνοιξε ένα μονοπάτι για να περπατήσω μέχρι να έρθει η ώρα να τη συναντήσω. Μου έδωσε ένα στόχο, ένα κίνητρο να σηκωθώ όρθια, να παλέψω και να φανώ κι εγώ χρήσιμη στην κοινωνία μέχρι να έρθει η ώρα να τη δω ξανά. Απέκτησα ένα νόημα που με βοηθάει να μην τα παρατάω και να αντέξω αυτή τη ζωή.
Μετά από αυτό το συνέδριο χάρη στο οποίο άρχισα να συνειδητοποιώ την έννοια της δωρεάς οργάνων, κατάλαβα ότι μου ήταν πιο εύκολο να μιλάω για αυτό.Γενικά, δεν ήταν τόσο δύσκολο. Σήμερα, προτρέπω τον κόσμο να μην φοβάται να συζητήσει για τη δωρεά οργάνων. Δεν συνδέεται μόνο με το θάνατο, αλλά και με τη ζωή. Πώς επιλέγεις να το δεις; Ως μαυρίλα ή ως φως; Ως τραγικό ή ως ελπιδοφόρο;
Δυστυχώς η Εμμανουέλα έφυγε. Δεν θα άλλαζε τίποτα είτε προχωρούσαμε στη δωρεά είτε όχι. Το μοναδικό πράγμα που θα άλλαζε θα ήταν ότι θα τελούσαμε μία μέρα πριν ή μετά την κηδεία. Τίποτα άλλο. Το παιδί δεν θα ήταν ανάμεσά μας. Αυτό το λέω γιατί είμαι απολύτως σίγουρη για την κατάληξη της κόρης μου. Είναι κάποιες καταστάσεις που ακόμη συγχέουμε.
Ποιες καταστάσεις είναι αυτές;
Ο κόσμος ακόμα και σήμερα μπερδεύει τις έννοιες ασθενής σε κόμμα και ασθενής εγκεφαλικά νεκρός. Είναι δύο τελείως διαφορετικά πράγματα. Ο ασθενής που είναι σε κόμμα μπορεί να είναι κοιμισμένος, αλλά υπάρχει η πιθανότητα να ξυπνήσει. Υπάρχουν κάποιες λειτουργίες που γίνονται χωρίς μηχανική υποστήριξη.
Ο ασθενής που είναι εγκεφαλικά νεκρός είναι ένας νεκρός άνθρωπος. Ο μοναδικός λόγος που η καρδιά συνεχίζει να χτυπάει και που αναπνέει είναι η μηχανική υποστήριξη. Όταν γίνει το πρώτο τεστ εγκεφαλικού θανάτου και βγει θετικό, μετά από μερικές ώρες γίνεται μία επανάληψη αυτού του τεστ.
Όταν βγει και το δεύτερο τεστ εγκεφαλικού θανάτου θετικό, τότε και μόνο τότε, δηλώνεται ώρα θανάτου. Αυτό το τεστ γίνεται δύο φορές από γιατρούς τριών διαφορετικών ειδικοτήτων. Ένας εντατικολόγος, ένας αναισθησιολόγος που έχει εμπειρία στη ΜΕΘ και ένας νευροχειρουργός. Στην αρχή όταν δεν γνώριζα τις διαφορές, ρώτησα τους γιατρούς εάν το παιδί θα μπορούσε να παραμείνει στην μηχανική υποστήριξη.
Μου απάντησαν ότι δεν κρατάνε σε μηχανήματα έναν άνθρωπο νεκρό. Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα ότι είχαμε φτάσει στο σημείο μηδέν. Το θαύμα που προσευχόμουν δεν θα συμβεί. Συνέβη όμως το θαύμα που ήθελε η Εμμανουέλα, να σώσει έξι ανθρώπους. Πολύ όμορφο αυτό που είπατε.
«Γιατί να μην βοηθήσεις τους άλλους που είναι σε ανάγκη όταν μπορείς να το κάνεις;»
Όταν καταλάβαμε ότι δεν υπήρχε καμία πιθανότητα η Εμμανουέλα να ξυπνήσει, η απόφαση μας έγινε πιο εύκολη. Γιατί όταν κάποιος φτάνει σε αυτό το σημείο, γιατί να μην βοηθήσει τους άλλους που είναι σε ανάγκη όταν έχει τη δύναμη να το κάνει; Θεωρώ ότι ο κάθε άνθρωπος με ενσυναίσθηση θα σκεφτεί αυτό που σκεφτήκαμε κι εμείς. Σύμφωνα με τα στατιστικά, είναι πολύ πιο πιθανό να βρεθούμε εμείς στη θέση να χρειαζόμαστε ένα μόσχευμα για να ζήσουμε, από ότι να βρεθούμε στη θέση να δωρίσουμε τα όργανά μας.
Οι άνθρωποι που αυτή τη στιγμή είναι σε μία λίστα αναμονής δεν γεννήθηκαν με πρόβλημα. Ήταν άνθρωποι που μέχρι κάποια ηλικία ζούσαν εντελώς φυσιολογικά, ήταν υγιείς άνθρωποι, μέχρι τη στιγμή που σταμάτησαν να είναι. Το θέμα αυτό συζητήσαμε με τους λήπτες οργάνων σε ένα συνέδριο που πήρα μέρος στη Θεσσαλονίκη, στις 17 και 18 Μαΐου. Εκεί συναντήθηκα και με τη Σάντυ Λέντη που ζει με την καρδιά της Εμμανουέλας.
Όταν λοιπόν συνειδητοποιείς ότι μπορεί και εσύ κάποια στιγμή να ξυπνήσεις και να χρειάζεσαι ένα όργανο, καταλαβαίνεις πόσο ωφέλιμη είναι η πράξη της δωρεάς. Μέσα από τη γνώση, θα μπορέσουν να αυξηθούν οι αριθμοί, οι εγγεγραμμένοι στα μητρώα δωρητών, επιτρέποντας στους παθόντες να έχουν μία δεύτερη ευκαιρία στη ζωή. Όταν μπορείς να το κάνεις, γιατί να μην το κάνεις;
Δεν το σκέφτονται όλοι έτσι, γιατί δεν γνωρίζουμε πολλά για τη δωρεά οργάνων.
Το παν είναι η ενημέρωση. Για παράδειγμα, η ισπανική τηλεόραση μεταδίδει συνέχεια σποτ που αφορούν την δωρεά οργάνων. Ο κόσμος είναι ενημερωμένος, ευαισθητοποιημένος και έχει δεχτεί ότι η δωρεά οργάνων δεν αφορά μόνο το θάνατο του, αλλά και τη ζωή. Οι Ισπανοί έχουν μπει πλέον σε αυτή τη λογική, καθώς οι λίστες και οι αριθμοί των εγγεγραμμένων είναι πολύ μεγαλύτεροι από ότι στη χώρα μας.
Είναι 2025 και έχει έρθει η ώρα ο κόσμος να αρχίζει να ενημερώνεται και να γνωρίζει. Όταν λάβει την πληροφόρηση που πρέπει, τότε έχει το δικαίωμα να αρνηθεί την πράξη της δωρεάς οργάνων. Ωστόσο είναι σημαντικό να ενημερωνόμαστε σωστά και να μιλάμε για το θέμα αυτό. Οι νέοι είναι πιο ανοιχτοί στις συζητήσεις αυτές, όπως ήταν και οι κόρες μου. Ίσως έτσι να υπάρχει μία ελπίδα σε βάθος χρόνου να αλλάξουν τα πράγματα στη χώρα μας.
«Η Εμμανουέλα ήταν, είναι και θα είναι για πάντα παράδειγμα προς μίμηση»
Ο κόσμος πρέπει να θυμάται την Εμμανουέλα και τι πρόσφερε στην κοινωνία. Ωστόσο, στην πράξη δεν γίνεται πάντα αυτό. Πριν 6 μήνες, είχατε καταγγείλει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ότι αφαιρέθηκαν φωτογραφίες και λουλούδια από το σημείο που σκοτώθηκε η κόρη σας στη Θεσσαλονίκη. Μπορείτε να μας πείτε λίγα λόγια για αυτό το συμβάν;
Είχαμε τοποθετήσει λουλούδια και φωτογραφίες της Εμμανουέλας στο σημείο που έχασε τη ζωή της που όμως αφαιρεθήκανε μετά από δύο χρόνια. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ενόχλησε. Υπάρχουν παντού μνημεία ανθρώπων που έφυγαν, γιατί τους πείραξε η φωτογραφία της κόρης μου; Το παιδί αυτό μοίρασε ζωή και καλοσύνη και έφυγε τόσο άδικα. Είναι ένα φωτεινό παράδειγμα που θα πρέπει να το θυμάται όλη η Ελλάδα και να μην τη ξεχάσει.
Ζήτησα από τον Δήμο Θεσσαλονίκης να φτιάξω ένα μικρό μνημείο για να θυμίζω στον κόσμο όχι μόνο τον θάνατο αλλά και την προσφορά του κοριτσιού μου στην κοινωνία. Δεν έλαβα ποτέ απάντηση, ούτε την πρώτη φορά, ούτε τη δεύτερη που επανέφερα το αίτημα.
Ο Δήμος αποδείχθηκε αδιάφορος, προτιμάει να ξεχάσει από το να θυμάται. Η Εμμανουέλα αγαπούσε πολύ τη Θεσσαλονίκη, σπούδαζε με χαρά εκεί. Ωστόσο η πόλη αυτή μας την επέστρεψε πίσω με τον χειρότερο τρόπο και προσπαθεί να διαγράψει την ύπαρξή της! Ίσως ντρέπονται για τον τρόπο που σκοτώθηκε. Τουλάχιστον, να θυμούνται αυτό που άφησε πίσω της. Πρέπει να θυμούνται ότι μοίρασε ζωή μέσα από τον θάνατό της. Η Εμμανουέλα ήταν, είναι και θα είναι για πάντα παράδειγμα προς μίμηση.
0 ΣΧΟΛΙΑ