Παρασκευή, 03 Φεβρουαρίου 2023

Αλλοφροσύνη στην Αρχαία Ελλάδα: Της έσκιζαν τα ρούχα, την χτυπούσαν και... - Η παράξενη παράδοση για την γυναικεία μοιχεία

Θα σοκαριστείτε

4 Δεκεμβρίου 2022 12:35
 Αλλοφροσύνη στην Αρχαία Ελλάδα: Της έσκιζαν τα ρούχα, την χτυπούσαν και... - Η παράξενη παράδοση για την γυναικεία μοιχεία
Από ATHENSMAGAZINE TEAM

Η παρθενία των κοριτσιών στην Αρχαία Ελλάδα ήταν ουσιώδες ζήτημα, όπως και η μετέπειτα επαγρύπνηση για την πίστη της συζύγου. «Οι πιο ενάρετες γυναίκες είναι αυτές για τις οποίες θα μιλάνε οι άνδρες ανάμεσα τους όσο γίνεται λιγότερο, είτε για τις παινέψουν είτε για να τις κατηγορήσουν», είναι η ρήση που αποδίδει ο Θουκυδίδης στον Περικλή. Με την ευκαιρία, δείτε τις βρισιές των Αρχαίων Ελλήνων.

Αυτό δεν σημαίνει βεβαίως ότι δεν υπήρχαν άπιστες γυναίκες στην Αρχαία Ελλάδα. Η μοιχεία της γυναίκας ατίμαζε τον άνδρα, ο οποίος είχε το δικαίωμα να σκοτώσει τον μοιχό χωρίς νομικές συνέπειες, αν έπιανε το παράνομο ζευγάρι επ΄ αυτοφώρω. Συνήθως όμως προσέφευγε στα δικαστήρια εναντίον του αντιζήλου του και ζητούσε διαζύγιο από τη γυναίκα του.

Ο Στέφανος, γνωστός από τον λόγο «Κατά Νεαίρας», εκμεταλλευόταν τις χάρες της νεαρής γυναίκας του: Έπιανε το παράνομο ζευγάρι επ' αυτοφώρω και εκβίαζε με αξιόλογο ποσό τον άτυχο άνδρα που έπεσε στα δίχτυα της συζύγου του. Σύμφωνα με τον ρήτορα Αισχίνη η μοιχαλίδα δεν επιτρέπονταν να στολίζεται ούτε να παρακολουθεί τις δημόσιες θρησκευτικές τελετές. Αν το έκανε, όποιος άνδρας την έβρισκε μπροστά του μπορούσε να της σκίσει τα ρούχα, να της αφαιρέσει τα στολίδια και να τη χτυπήσει. Δεν επιτρεπόταν όμως να τη σκοτώσει ή να την αφήσει ανάπηρη. Βέβαια όλα αυτά ίσχυαν για τη γυναίκα. Γιατί αντίθετα ο σύζυγος μπορούσε να την απατά ελεύθερα. Η συζυγική μονοτονία μπορούσε να σπάσει στην αγκαλιά μιας πόρνης, μιας παλλακίδας, μιας εταίρας αλλά και ενός νεαρού. Ο μόνος απαγορευμένος καρπός; Η σεξουαλική συνεύρεση με άγαμα κορίτσια ή με τις συζύγους άλλων ανδρών.

 Αλλοφροσύνη στην Αρχαία Ελλάδα: Της έσκιζαν τα ρούχα, την χτυπούσαν και... - Η παράξενη παράδοση για την γυναικεία μοιχεία

Αυτοί ήταν οι αιμοδιψείς Αρχαίοι Έλληνες πολεμιστές που ξύριζαν τα κεφάλι τους πριν τις μάχες

Κάποιος θα μπορούσε να πει πως ουσιαστικά είναι μια ιστορία ξεχασμένη καθώς λίγοι είναι αυτοί που πραγματικά γνωρίζουν την πορεία τους.

Με την ευκαιρία, δείτε επίσης: Πώς θα ήταν σήμερα Μέγας Αλέξανδρος, Κλεοπάτρα και Ποκαχόντας αν ζούσαν - Δεν πιστεύαμε στα μάτια μας με τον Αριστοτέλη!

Οι Άβαντες ήταν μια φιλοπόλεμη και αιμοσταγής αρχαία ελληνική φυλή η οποία έμεινε στην ιστορία, μεταξύ άλλων, για τα ξυρισμένα κεφάλια των πολεμιστών της αλλά και τη γενναιότητα που ρίχνονταν στις μάχες.

Τα ξυρισμένα κεφάλια και οι αλογοουρές

Ο Πλούταρχος περιγράφει τη συνήθεια που είχαν να ξυρίζουν το μπροστινό μέρος του κεφαλιού τους «… όπως μη παρέχοιεν εκ των τριχών αντίληψιν τοις πολεμίοις…» για να μη δίνουν, δηλαδή, τη δυνατότητα στους αντιπάλους να τους πιάνουν από τα μαλλιά κατά τη διάρκεια της μάχης και κάπως έτσι προτιμούσαν να αφήνουν «αλογοουρά».

Ο βασιλιάς των Αθηνών Θησέας μιμούμενος τους Άβαντες ξυρίστηκε και αυτός αφιερώνοντας τα γένια του στο μαντείο των Δελφών ενώ την ίδια τακτική χρησιμοποίησε ο Μέγας Αλέξανδρος τον 4ο αιώνα π.χ. και για τον δικό του στρατό (Πλούταρχος, Βίος του Θησέα, 1.1 – 1.4).

Μετά τον Τρωικό πόλεμο οι Άβαντες εκτοπίστηκαν από τους Ίωνες. Οι περισσότεροι Ίωνες εγκαταστάθηκαν, κυρίως στην Κεντρική Εύβοια, μαζί με τους Κουρήτες, οι οποίοι διέδωσαν στο νησί την κατεργασία του χαλκού και των άλλων μετάλλων. Παράλληλα με τους Ίωνες της Κεντρικής Εύβοιας, στο Βόρειο τμήμα του νησιού εγκαταστάθηκαν οι θεσσαλικής καταγωγής Ελλοπιείς και στο Νότιο οι πελασγικής καταγωγής Δρύοπες.

Ως κάτοικοι επίσης της Εύβοιας αναφέρονται και οι Λέλεγες. Σύμφωνα με αναφορές του Στράβωνα, η Κάρυστος και τα Στύρα κατοικήθηκαν από λαούς προερχόμενους από την Τετράπολη του Μαραθώνα. Η αυτοψία στην Αρχαία Κήρινθο, στην Βόρεια Εύβοια είναι εντυπωσιακή. Υπήρξε σημαντική πόλη και λιμάνι των Αβάντων, απ΄όπου απέπλευσαν με τα καράβια τους για να πάρουν μέρος στην ελληνική εκστρατεία ενάντια στη Τροία.

Η νεώτερη επιστημονική έρευνα, συνδυάζοντας τις αρχαίες παραδόσεις με τα τελευταία ευρήματα της Αρχαιολογίας, της Γλωσσολογίας κ.λ.π. κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι Άβαντες ήταν ένα πανάρχαιο ελληνόφωνο φύλο, από τα πρώτα που εμφανίσθηκαν (μαζί με τους Δαναούς) στον Ελλαδικό χώρο και για αυτόν τον λόγο τα δύο αυτά φύλα χαρακτηρίζονται ως Πρωτοέλληνες.

Η πλέον πειστική ερμηνεία για την προέλευση και την εμφάνιση των Αβάντων, στηριγμένη στα σύγχρονα επιστημονικά δεδομένα, προέρχεται από τον καθηγητή και Ακαδημαϊκό Μιχ. Σακελλαρίου (Ιστορία Ελληνικού Έθνους – τομ. Α΄ σελ. 362-364 ) και αναφέρει τα εξής:

«Το όνομα των Αβάντων είναι ινδοευρωπαϊκό τόσο στη μορφή (με επίθημα – ντ -) όσο και στο θέμα. Με το όνομα Άβας μας είναι γνωστοί δύο ποταμοί, ο ένας νότια από τον Καύκασο, ο άλλος στην Ιταλία. Άρα σ’ αυτό το όνομα περιέχεται το ινδοευρωπαϊκό θέμα ab – “νερό, ποτάμι”. Από την άλλη πλευρά, τα τοπωνύμια Αρέθουσα και Κάναθος, στην Εύβοια και σ’ άλλα μέρη της Ελλάδος όπου κατοίκησαν Άβαντες, παρουσιάζουν θ στη θέση του ινδοευρωπαϊκού dh, σύμφωνα με ελληνικό φωνητικό νόμο, ενώ η θρακική και άλλες ινδοευρωπαϊκές γλώσσες έχουν στην ίδια θέση δ. Άρα η “Ιλιάς” μας δίνει μια πραγματική και αληθινή μαρτυρία για την εθνική θέση των Αβάντων και επομένως ο Αριστοτέλης (και ο Αρριανός σημ. ΔΕΕ), έσφαλαν που τους θεωρούσαν Θράκες, παρασυρμένοι, φαίνεται, από το γεγονός ότι η πόλη Άβα, όπως και άλλες θέσεις της Φωκίδος, κατοικήθηκαν πραγματικά από Θράκες που επέδραμαν στην Ελλάδα στο τέλος της Μυκηναϊκής Εποχής (σημ. ΔΕΕ: γύρω στο 1200 π.Χ.)».

undefined

Οι Άβαντες στην Ιλιάδα του Ομήρου

Σύμφωνα με τον Όμηρο, οι Άβαντες, χρησιμοποιούσαν τα δόρατα για να πολεμούν «εκ του συστάδην» και συχνά έρχονταν στα χέρια με τον εχθρό. Αναφέρει επίσης (Ραψωδία Β’ στίχος 542) ότι οι Άβαντες άφηναν μαλλιά μόνο από πίσω, με τον τρόπο αυτό ξεχώριζαν από τους Αχαιούς οι οποίοι όπως φαίνονται στις νεότερες παραστάσεις στα αγγεία είχαν μακριές γενειάδες.

Ο Όμηρος λέει ότι είχαν αρχηγό τον Ελεφήνορα, γιο του Χαλκώδοντα, εγγονό του Άβαντα: «Τους φοβερούς Άβαντες που κατέχουν την Εύβοια με τις πόλεις της, Χαλκίδα, Ερέτρια και Ιστιαία πλούσια σε αμπέλια, την Κέρινθο στη θάλασσα και την οχυρωμένη κώμη του Δίου. Μαζί τους ήρθαν επίσης οι άνδρες από την Κάρυστο και τη Στύρα. Ο Ελεφήνορας από τη γενιά του Άρη ήταν ο αρχηγός τους. Ήταν ο γιος του Χαλκώδοντα, που βασίλευε πάνω σε όλους τους Άβαντες. Μαζί του ήρθαν ναυτικό και πεζικό με μακρυά μαλλιά, γενναίοι πολεμιστές που θα κάρφωναν ευχαρίστως οποιουσδήποτε εχθρούς με τα μακρυά και αστραφτερά τους δόρατα. Από αυτούς ήρθαν 50 πλοία».

Κατά την επιστροφή τους περιπλανήθηκαν με 8 πλοία, και ναυάγησαν στα Κεραύνια όρη. Τα ίχνη τους χάνονται την περίοδο μετά τον Τρωικό Πόλεμο. Μερικοί επιστήμονες υποστηρίζουν ότι μετοίκησαν στην Θεσπρωτία χωρίς να μπορεί να αποδειχτεί αδιαμφισβήτητα.

 

Funny-Περίεργα

Ροή ειδήσεων

Share