Παρασκευή, 14 Μαΐου 2021

Βιβλίο

Απαραίτητες προτάσεις για τα βιβλία!

Βιβλία για την παραλία
1 Ιουνίου 2011

Βιβλία για την παραλία

ΟΚ, υπάρχουν αυτοί που παίζουν ρακέτες, αυτοί που κάνουν επίδειξη μυών, αυτοί που επιδίδονται σε ανηλεές καμάκι, αυτοί που μιλούν και φωνάζουν ακατάπαυστα και ναι... ακόμα και αυτοί που επιλέγουν να διαβάζουν.    

Σελίδες που εμπνέουν...
30 Μαΐου 2011

Σελίδες που εμπνέουν...

  Όταν οι σελίδες ενός βιβλίου τρέφουν γόνιμα τη σκέψη και την έμπνευση, μετουσιώνοντάς της σε μια αστείρευτη δημιουργικότητα, της οποίας τα παράγωγα βρίσκουν επάξια θέση στα stands των πιο προβεβλημένων art galleries!  

Οι μεγαλύτερες βιβλιοθήκες του κόσμου
30 Μαΐου 2011

Οι μεγαλύτερες βιβλιοθήκες του κόσμου

Η συνήθεια του διαβάσματος είναι η πιο φυσική συνήθεια που μπορεί να υιοθετήσει κανείς. Ένα καλό βιβλίο ή το διάβασμα ενός ενημερωτικού έργου είναι μια ιδανική συντροφιά.

Το ημερολόγιο ενός ερωτευμένου βρικόλακα-Τιμ Κόλινς
26 Απριλίου 2011

Το ημερολόγιο ενός ερωτευμένου βρικόλακα-Τιμ Κόλινς

Ο Νάιτζελ Μιούλετ είναι ο καθημερινός, απλός βρικόλακας της διπλανής πόρτας. Έχοντας μεταμορφωθεί σε βρικόλακα στην άχαρη ηλικία των δεκαπέντε ετών, θα παραμείνει σε αυτή την ηλικία για πάντα, αναγκασμένος να περάσει την αιωνιότητα παλεύοντας με την ακμή, τη λεπτή φωνή και την ανικανότητα να πλησιάζει τα κορίτσια. (εκδόσεις Μίνωας)

Βαλκυρίες-Paulo Coelho
26 Απριλίου 2011

Βαλκυρίες-Paulo Coelho

"Έχουμε την ευθύνη για όλα όσα συμβαίνουν σε τούτο τον κόσμο. Με τη δύναμη της αγάπης μας, της θέλησής μας, μπορούμε να αλλάξουμε το πεπρωμένο μας, καθώς και το πεπρωμένο πολλών ανθρώπων". (εκδόσεις Λιβάνης)

TRUE BLOOD: Νεκροί μαζί
26 Απριλίου 2011

TRUE BLOOD: Νεκροί μαζί

Προδομένη από τον πάλαι ποτέ βαμπιροέρωτά της, η σερβιτόρα Σούκι Στάκχαουζ από τη Λουιζιάνα πρέπει πλέον όχι μόνο να αντιμετωπίσει έναν πιθανό νέο άνδρα στη ζωή της, τον κούκλο μορφοπλάστη Κουίν, αλλά και την προγραμματισμένη σύνοδο κορυφής των βαμπίρ. (εκδόσεις Φανταστικός Κόσμος)

ΤΗΟR: Η Εποχή του Κεραυνού
26 Απριλίου 2011

ΤΗΟR: Η Εποχή του Κεραυνού

Ο Θωρ είναι ο αγαπημένος γιος του Όντιν, ένα πρότυπο γενναιότητας, υπερηφάνειας και δύναμης. Τα επικά κατορθώματα του Θεού του Κεραυνού αλλά και οι θυσίες του για χάρη της αγαπημένης του πατρίδας έχουν γίνει πλέον μύθος από τα ανάκτορα της Άσγκαρντ ως τα βάραθρα της Χελ. (εκδόσεις Αnubis)

Το μυστήριο της Πίστης-Μητροπολίτης Ιλαρίων Αλφέγιεφ
20 Απριλίου 2011

Το μυστήριο της Πίστης-Μητροπολίτης Ιλαρίων Αλφέγιεφ

  Βασισμένη στην πνευματική εμπειρία, η ορθόδοξη θεολογία παραμένει ζωντανή και δραστήρια στις ημέρες μας όχι λιγότερο από όσο ήταν εκατοντάδες έτη πριν. Τα ίδια ερωτήματα πάντοτε ετίθεντο και τίθενται ενώπιον του ανθρώπου. Ο χριστιανισμός δεν αγωνίζεται να βάλει την καταληκτική τελεία, εξαντλώντας τάχα όλα τα ερωτήματα του ανθρώπινου πνεύματος, αλλά αποκαλύπτει μια άλλη πραγματικότητα, που ξεπερνά τόσο πού όλα όσα μας περιβάλλουν στην επίγεια ζωή, ώστε ο άνθρωπος, ανταμώνοντας μαζί της, ξεχνά τα ερωτήματα και τις απορίες του, διότι η ψυχή του επικοινωνεί με το θείο και σιωπά υποκλινόμενη στο απροσπέλαστο από κάθε ανθρώπινη λέξη μυστήριο. Με το βιβλίο του αυτό, ο Μητροπολίτης Ιλαρίων Αλφέγιεφ επιχειρεί μια προσωπική ματιά στη διδασκαλία της Ορθόδοξης Εκκλησίας και την πνευματική ζωή. Αντλώντας από κείμενα της αρχαίας παράδοσης αλλά και από σύγχρονες πηγές, συνθέτει μια σαγηνευτική παρουσίαση των θεμελιωδών αξόνων της πίστης, αναδεικνύοντας το νόημα και την αξία τους για τον σύγχρονο κόσμο. (Εκδόσεις ΕΝ ΠΛΩ)    

Η απάτη των Ευαγγελίων-Κωνσταντίνος Θεοδωρίδης
20 Απριλίου 2011

Η απάτη των Ευαγγελίων-Κωνσταντίνος Θεοδωρίδης

Τον 4ο αιώνα, με τη μορφοποίηση του χριστιανικού δόγματος, επιλέχθηκαν σαν ιερά βιβλία του νέου δόγματος τέσσερα, από τα περίπου 70 κείμενα που κυκλοφορούσαν σχετικά με τον Ιησού. Στη συνέχεια, τα ευαγγέλια αυτά διορθώθηκαν, ξαναγράφτηκαν, τμήματα αφαιρέθηκαν, κεφάλαια προστέθηκαν, παράγραφοι άλλαξαν, με αποτέλεσμα τα ευαγγέλια που χρησιμοποιεί σήμερα η χριστιανική εκκλησία να μην έχουν και μεγάλη σχέση με τα αρχικά κείμενα αλλά να αποτελούν αντίγραφα του ευαγγελίου που έγραφε τον 16ο αιώνα ο Έρασμος. Το βιβλίο αυτό εξετάζει το περιεχόμενο των ευαγγελίων και δίνει απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματα που προκύπτουν από την ανάγνωσή τους: τα συμβάντα που περιγράφονται ήταν πραγματικά; Μπορούσαν τουλάχιστον να έχουν συμβεί; Κι αν ναι, θα συνέβαιναν με τον τρόπο που περιγράφονται; Πώς, για παράδειγμα, βρήκε ο Ηρώδης 14.000 αρσενικά παιδιά κάτω των 2 ετών σε ένα χωριό που στις δόξες του δεν είχε πάνω από 300 κατοίκους και που την εποχή του Ιησού ήταν ακατοίκητο; Έγινε όντως έκλειψη ηλίου κατά την σταύρωση, ενώ η σελήνη ήταν 14 μέρες μακριά από τον ήλιο; Αναστήθηκαν όντως οι πεθαμένοι και περιμένανε 2 μέρες μέχρι να μπουν στην Ιερουσαλήμ; Και μετά τι έκαναν; Και γιατί κανείς ιστορικός δεν έχει ιδέα γι' αυτά; Με εργαλεία την ιστορία, τα ήθη και τα έθιμα της εποχής, τις αρχαιολογικές έρευνες τη λογική σκέψη και την κοινή γνώση, το βιβλίο αυτό παρουσιάζει, μέσα από μια λεπτομερή αλλά καθόλου βαρετή έρευνα, όλα όσα αναφέρονται στα ευαγγελικά κείμενα και προκαλούν τη λογική και τη γνώση του μέσου ανθρώπου, απαντώντας εν τέλει στο κύριο ερώτημα: μήπως οι ευαγγελιστές δεν είναι οι εξιστορητές αλλά οι εφευρέτες των ιστοριών του Ιησού; Η "Η απάτη των ευαγγελίων" είναι ένα βιβλίο που διακρίνεται για δύο στοιχεία του: για τη μοναδική στην ελληνική βιβλιογραφία λεπτομερή έρευνά του σχετικά με το περιεχόμενο των ευαγγελίων και τη στρωτή και ευχάριστη αφήγηση, που κρατάει τον αναγνώστη καθηλωμένο μέχρι την τελευταία σελίδα. (Εκδόσεις ΔΙΟΝ)

Ο Χριστός που σταυρώνουμε-Μητροπολίτης Δημητριάδος & Αλμυρού Κ. Ιγνάτιος
20 Απριλίου 2011

Ο Χριστός που σταυρώνουμε-Μητροπολίτης Δημητριάδος & Αλμυρού Κ. Ιγνάτιος

...Τούτη την κρίσιμη εποχή, που όλα συνταράσσονται, που όλα φαίνονται να χάνονται από τη μια στιγμή στην άλλη, εμείς έχουμε τον δικό μας θησαυρό. Εμείς ξέρουμε ποιος είναι ο δικός μας Σωτήρας... ...Το ερώτημα παραμένει: Η ζωή μας σε ποια μορφή του Θείου Δράματος προσομοιάζει; Ανήκουμε στους σταυρωτές ή στους φίλους του Κυρίου μας; ...Οι μέρες της Μεγάλης Εβδομάδος είναι ακριβώς οι μέρες που μας προσφέρουν την δυνατότητα να μετανοήσουμε, να αναλογιστούμε τα δικά μας ελλείμματα, τις δικές μας αβλεψίες... ...Ανέβηκε πάνω στο Σταυρό και συγχώρεσε όλους, και πήρε μαζί Του έναν, όχι άγιο, όχι όσιο, όχι αναμάρτητο· το ληστή, για να τον κάνει πρώτο κάτοικο του Παραδείσου... ...Εάν ο ληστής έκλεψε τον Παράδεισο, εμείς μπορούμε να ζητήσουμε τον Παράδεισο από τον Κύριο! (Εκδόσεις Δομή-Αρχονταρίκι)

Η συνωμοσία του Πάσχα-Χιουγκ Σονφιλντ
20 Απριλίου 2011

Η συνωμοσία του Πάσχα-Χιουγκ Σονφιλντ

Ποιος ήταν στην πραγματικότητα ο Ιησούς Χριστός; Ο επιφανής Βρετανός μελετητής Hugh J. Schonfield παρουσιάζει μια ανατρεπτική άποψη για την υπόσταση του Ιησού. Μας καλεί να τον δούμε όχι ως τον Θεάνθρωπο της χριστιανικής πίστης, αλλά σαν έναν άνθρωπο της εποχής του, έναν οραματιστή, με χαρισματική προσωπικότητα και ψυχικό σθένος, ο οποίος έζησε σε ένα συγκεκριμένο ιστορικοκοινωνικό πλαίσιο με την πεποίθηση ότι ήταν ο αναμενόμενος Μεσσίας του Ισραήλ.Ο Schonfield περιγράφει τη ζωή, το ρόλο και τη δράση του Ιησού υπό αυτό το μεσσιανικό πρίσμα. Υποστηρίζει ότι ο Ιησούς ήταν κύριος της μοίρας του και επικεντρώνεται στον τρόπο με τον οποίο προετοιμάστηκε και εκτέλεσε τη μεσσιανική, όπως πίστευε, αποστολή του, κατευθύνοντας ανάλογα τη ζωή του -πρόβλεψε το θάνατό του και οραματίστηκε την ανάστασή του- ώστε να γεγονότα να επαληθεύσουν τις προφητείες. (Εκδόσεις Κέδρος)Καρπός πολύχρονης και επίπονης έρευνας, Η Συνωμοσία του Πάσχα"" πρέπει να διαβαστεί έξω από το πλαίσιο της παραδοσιακής χριστιανικής διδασκαλίας. Σύμφωνα με τον συγγραφέα της, είναι η αφήγηση μιας μεγάλης περιπέτειας -ίσως του πιο παράξενου, παράτολμου εγχειρήματος στην ιστορία του κόσμου.

Πολυδούρη: Ο έρωτας κι ο θάνατος
11 Μαρτίου 2011

Πολυδούρη: Ο έρωτας κι ο θάνατος

Ένας έρωτας αντισυμβατικός, που δεν κατάφερε να ενταχθεί στο καλούπι της ευτυχούς κατάληξης, ήταν που έδωσε το στίγμα του «καταραμένου» στο ειδύλλιο Καρυωτάκη-Πολυδούρη. Ασυγκίνητος στα παρακάλια της για μια κοινή ζωή, ο Καρυωτάκης με την απόφασή του προδιέγραψε το δικό του και συνάμα το δικό της τέλος. Και μπορεί η φυματίωση ως μάστιγα των αρχών του περασμένου αιώνα, να έστειλε πολλούς στο σανατόριο του Σωτηρία, αλλά για την Πολυδούρη η ζωή της μπορεί και να ήταν αλλιώς. Με την ευαισθησία της ποιήτριας και τον ενθουσιασμό μιας σφόδρα ερωτευμένης νέας γυναίκας, ήταν έτοιμη να θυσιάσει για εκείνον το όνειρο της μητρότητας και τον τίτλο της «παντρεμένης». Χαρακτηριστικά σε επιστολή του 1922, απευθύνεται στον αγαπημένο της, παρακαλώντας τον να μείνουν μαζί, κι ας την είχε εκείνος απορρίψει εξαιτίας της σύφιλης, που του είχε «χαρίσει» η συναναστροφή με ιερόδουλες γυναίκες. Αγαπημένε μου, Θα σου διηγηθώ μια ιστορία πολύ πρωτότυπη σήμερα - και τι μια απελπισμένη καρδιά δε σκέπτεται, δεν αποφασίζει; Είναι η μοίρα σου πολύ βαριά... αλλά, Θεέ μου! πόσο βαρύτερη είναι η δική μου... αν ήξερες... (...) Άκουσέ με, Τάκη μου, με την ήρεμη προσοχή που θ' άκουες ένα φίλο σου, έναν δικό σου. Δεν έχω απέναντι σου τις ψεύτικες ντροπές, τις μικρές δειλίες, τους απάνθρωπους εγωισμούς μια κοινής ερωμένης. Είμαι η φίλη σου, με τη συνείδηση πως είμαι η μοναδική σου φίλη. Δεν είναι λόγια στιγμιαίας έξαψης όσα θα σου ειπώ, πίστεψέ με. Έλα, Τάκη, να ζήσουμε μαζί... να ιδείς πόσο γλυκιά, πόσο ανακουφιστική θα 'μαι σε σένα. Δεν είναι δύσκολο, μα καθόλου δύσκολο. Ξέρω όλα τα εμπόδια, όλες τις συνέπειες. Είμαστε φτωχοί και οι δυο, αλλά τι μ' αυτό; Μήπως τώρα που είμαστε χωριστά δεν είμαστε φτωχοί και χωρίς καμιά ελπίδα να γίνουμε πλούσιοι; Δύο δωμάτια μας φτάνουν. Θα εργάζομαι κι εγώ, όχι βέβαια όπως τώρα στη Νομαρχία και στη θέση αυτή. Θα γράφω σε μια από τις βενιζελικές εφημερίδες [...] μέχρις ότου πάρω το δίπλωμά μου. (...) (...) Παιδιά δεν θα κάνομε, βέβαια - γελάς; ω! είναι τόσο εύκολο και τόσο συνηθισμένο πράγμα αυτό σήμερα. 'Άλλωστε έχω δικούς μου γιατρούς που θα κάνουν το παν για μένα. Ό,τι με κάνει να σκέπτομαι πολύ είναι ότι μπορεί να χάσεις το ταλέντο σου, αλλά γιατί να γίνει αυτό; Εμείς δεν θα έχομε ούτε την οικογένεια ούτε τις παλιοασχολίες της. Δεν θα 'μαι η γυναίκα εκείνη που θα σου φέρει γύρω σου τις ενοχλητικές σκέψεις του οικοκυριού, όχι, θα 'μαι η αιώνια ερωμένη σου. Δεν έχεις τίποτα από τη ζωή σου ν' αλλάξεις κοντά μου. Έλα, Τάκη μου. Μπορώ κάτι ακόμα να προσφέρω στη ζωή σου. Ω! αν ήξερες πόσο κακό μού κάνει να σκέπτομαι πως συ, το ευγενικό εξιδανικευμένο πλάσμα με τη θεϊκή ψυχή, φέρεσαι έτσι από ανάγκη στις ελεεινές αυτές ακάθαρτες γυναίκες που σου χάλασαν την υγεία σου...πόσο κακό μου κάνει... πόσο κακό!... Δεν είσαι πια παιδάκι που θα ντρεπόταν, πες το στον πατέρα σου, δεν μπορεί, θα σε ακούσει. Τάκη, κάνε το, μη σκεφθείς τίποτα ανυπόστατα εμπόδια, δεν υπάρχει τίποτε. Προ παντός μη -σ'εξορκίζω- μη σκεφθείς πω είσαι άρρωστος και θα μου έκανες κακό. Ξέρεις πως το μεγαλύτερο μαρτύριο που μπορεί να νιώσω είναι η κάθε στιγμή που περνώ μακριά σου... Α! είναι ένα φοβερό, ατελείωτο μαρτύριο... Σιμά σου όλα θα 'ναι όμορφα... όλα καλά...Να υποφέρω κατιτί...να μου επιτρέπεις να πονώ τον πόνο σου, είναι η ευτυχία, η μόνη ευτυχία που μπορεί να νιώσω.... Ω! άκουσέ με, αγάπη μου, όποιον άλλον λόγο σου θα τον ακούσω, μα όχι, μη μου προβάλεις αυτόν τον τελευταίο -αν ήταν μονάχα αυτός!- μη, θα πιστέψω πως δε θέλεις να πλησιάσω τόσο πολύ στην ψυχή σου, πως δεν μ' αγαπάς. Αρκεί να μη θέλω -και δεν θέλω- δεν θα κολλήσω ποτέ, σ'το βεβαιώνω. Φοβάμαι μήπως σου φανώ αστεία με όλα αυτά, εντούτοις, με όλα τ' άλλα που μπορείς να πιστέψεις, πίστεψε ακόμα πως η αγάπη μου με κάνει ικανή να κάνω το παν. Μη μου απαντήσεις απερίσκεπτα, σκέψου πως σ' αγαπώ πολύ πολύ... ατελείωτα. 12.10.22 Μαρία Μα ο Καρυωτάκης έχει πάρει τις αποφάσεις τους κι ας μην χάνει εκείνη τις ελπίδες της, ακόμα κι όταν ο ποιητής αποσπάται στην Πρέβεζα. Το Pieper Bayard με το οποίο κόβει το νήμα της ζωής του, κάνει κι εκείνη να παραιτηθεί πλέον οριστικά από τη ζωή. Φεύγει κρυφά από το σανατόριο, δεν ακολουθεί την αγωγή της και πάνω από το νοσοκομειακό της κρεβάτι έχει κρεμασμένα ένα σκίτσο του κι ένα παιχνίδι που της είχε κάποτε χαρίσει. Σε ηλικία μόλις 28 χρονών τελικά πεθαίνει... Στην «Ανεπίδοτη Επιστολή» της ορίζει τα πράγματα όπως εκείνη τα έκρινε και τα ένιωθε... Αγαπητοί φίλοι! Ίσως το γράμμα αυτό να μην διαβαστεί ποτέ, από κανέναν, αλλά στ' αλήθεια δε με νοιάζει. Ίσως μέχρι να φτάσει στα χέρια σας νάχω πεια ολότελα ξεχαστή απ' όλους. Αλλά, ούτε δα κι' αυτό το τελευταίο με νοιάζει. Εξάλλου, δεν έχω και πολλά να σας πω, θέλω μόνο να σας θυμίσω ότι κάποτε υπήρξα. Κάποτε υπήρξα κι' ήμουν και ζωή και θάνατος μαζί. Και ζωή και Χάρος ήμουν! Έζησα, τομολογώ, μια ζωή δηλητηριασμένη, γι' αυτό θαρρώ αποφάσισα να την εγκαταλείψω. Εκείνο που για τους άλλους ήτανε ζωή, για μένα θάνατος ήταν. Γεννιόμουνα και πέθαινα κάθε μέρα, ώρα και στιγμή. Ζούσα με το θάνατο, ζούσα για να πεθάνω, μα τουλάχιστον δε ζούσα νεκρή όπως οι γύρω μου, τα μικρά αστεία ανθρωπάκια που λέγαν πως μ' αγάπησαν, κι' ας μην μπόρεσαν ποτέ, κι' ας μην τόλμησαν ποτέ να διαβάσουν την ψυχή πούκρυβε περίσσιο φως και σκοτάδι μέσα της. Κατά βάθος με φοβόντουσαν και δεν αργούσαν να τραπούν εις άτακτο φυγή. Δεν άντεχαν να με κοιτούν κατάματα, μην τύχει και τους κλέψω την ψυχή τους. Αγαπήθηκα, αγαπήθηκα πολύ, μα μπορεί ποτέ κανείς να φαντασθεί ότι λυπόμουνα βαθιά όταν καταλάβαινα ότι μ' αγαπούσαν; Εγώ, ίσως να μην αγάπησα αρκετά, όχι όσο έπρεπε. Τον ιδανικό μου έρωτα θαρρώ τον έζησα στη φαντασία μου. Η ψυχή μου και η αγάπη γεννήθηκαν την ίδια μέρα. Αυτό το ένιωθα μέσα μου, κι' όμως δεν πίστευα ότι θα υπήρχε μέρα που θα μου αποδείκνυε ότι αγαπούσα αληθινά. Δεν είναι στ' αλήθεια τραγικό, μια μεγάλη ειρωνεία, να μιλούν για την αγάπη άνθρωποι που δεν την γνωρίζουν και να σιωπούν εντελώς κείνοι που νοιώθουν την ψυχή τους να πνίγεται στο πόνο της; Πολλοί λέγαν ότι ζούσα μεσ' στο κεφάλι μου. Κάτι έπρεπε να πουν κι' αυτοί... Πως άλλως θα με κατέτασσαν σε συγκεκριμένη κατηγορία ανθρώπων; Άνθρωποι, ανθρωπάκια! Η ζωή ένα τεράστιο ψέμα που άλλοι το αγαπάνε κι' άλλοι - οι λίγοι - προσπαθούν να το κάνουν αληθινή ζωή. Εσείς, αγαπητοί άγνωστοί μου φίλοι, πως ζείτε; Ζείτε; Μια φάρσα, αυτό ήταν η δικιά μου ζωή. Κανείς δεν την κατάλαβε. Γεννήθηκα χωρίς να το θέλω, έζησα στο περίπου, και σκηνοθέτησα το θάνατό μου. Κι' όμως αγαπούσα τη ζωή, αλλά πάντα αυτή μούπαιρνε ό,τι άλλο αγαπούσα. Μου έλειπε πάντα μια καρδιά που να πονή για μένα. Κι ήταν δύσκολο, δύσκολο πολύ να ζω μονάχη μου μεσ' σένα κόσμο τόσο παράλογα προσκολλημένο στα μικρά της ζωής και στο τίποτα. Ήμουνα σαν παράσιτο, σαν μαύρο ξωτικό που έχασε το δρόμο κι' αντί να ταξιδέψει στον ονειροκόσμο του, ξέπεσε σε τούτη δω τη γη. Μάλιστα, κάποια φορά, κάποιος με ρώτησε κρυφά αν είμαι χήρα σαν φορούσα μαύρα βαρειά. Εγέλασα. Αλήθεια ήταν! αν μάντεψε την ψυχή μου, καλά την ωνόμασε χήρα... Είναι που θα παρακαλούσαν να είχαν ζήσει στην εποχή μου. Εγώ, θάθελα να ζήσω σε κάποιαν άλλην εποχή. Έζησα ανάμεσα σε μια γενειά ηττημένη. Κάποιοι από μας κάναν τον πόνο στίχο, την οργή τραγούδι, αλλά κανείς δεν τόλμησε... - ούτ' από μας ούτ' απ' τους άλλους - δεν τόλμησε να ξεφύγει απ' το χαραγμένο μονοπάτι, δεν τόλμησε να πει ό,τι στ' αλήθεια σκεφτότανε, δεν τόλμησε να κάνει ό,τι στ' αλήθεια ήθελε να κάνει. Οι περισσότεροι ήταν - είμασταν - δειλοί που 'ψαχναν απλά ναύρουν την αυτοεπιβεβαίωσή τους. Κάτι νέοι σκυθρωποί κι' ανάπηροι. Ολίγοι γέροι με κακόβουλο ύφος. Κάτι δεσποινίδες σαλατολόγοι και υπερφίαλοι... Απόκληροι της αντίληψης... Κι' όμως ανάμεσα σ' αυτούς ήταν και ο Κ., ο μόνος που θα μπορούσε ποτέ να με καταλάβει, αλλά ούτε και κείνος τόλμησε... Μούπε μάλιστα, πως με λυπόταν γιατί τον αγαπούσα... ότι ήμουνα γι' αυτόν μια παρηγοριά. Τόχε η εποχή, κανείς δεν ήταν ο εαυτός του! Γι' αυτό θαρρώ και έζησα τόσο μόνη, κι' ας είχα πάντοτε κάποιους να με συντροφεύουν, αδέλφια μου σένα πόνο που δε θα μπορούσαν ποτέ να συλλάβουν. Έκαναν τα πάντα για με, αλλά η αγάπη τους ήταν μια θυσία που ποτέ δεν δέχτηκα με ευμένεια κι' οι ανησυχίες τους χειροπέδες για μένα. "Πόσο είναι αστεία η ζωή μα και πόσο αστειότεροι είμαστε μεις που την ανεχόμαστε τέτοια", έγραψα, θυμάμαι, κάποτε στο ημερολόγιό μου... Μα, από τότε έχουν πια περάσει χρόνια. Πόσα, δεν ξεύρω, αφού ο χρόνος δεν έχει πια για με καμμία σημασία. Τώρα, είμαι κάπου αλλού και ζω - αν τούτη δω η κατάσταση θεωρείται ζωή - μέσ' απ' τις αναμνήσεις μου. Ξεφυλλίζω τα τετράδια του μυαλού και κυττάζω πίσω. Όλα ζητάω τα χαμένα, τις μικρές στιγμές, τον αγαπημένο... Γυρνώ το βλέμμα και τον κυττάζω πάντα το δρόμο που αφήσαμε. Είναι μακρύς, σκοτεινός, γεμάτος δυσκολίες και φρίκη... είναι τόσο μακρύς, τόσο δύσκολος... κι' όμως - θεέ συγχώρεσέ με - θα τον έπαιρνα με την καρδιά γεμάτη δάκρυα και μεταμέλεια... Με την καρδιά δεμένη με τα σίδερα της αμαρτίας θα ξεκινούσα να σ' εύρω μοναδική κι' αξέχαστή μου αγάπη... Δε θέλω τίποτε άλλο, μόνο να φτάσω, να σταθώ κοντά σου τόσο που φτάνει για να ιδώ... να ιδώ το πρώτο βλέμμα σου εκείνο που μου 'ριχνες σαν έφτανα... τις μικρούλες όλες εκείνες ρυτίδες στο πρόσωπό σου... να ιδώ τα χέρια σου ν' απλώνονται σε μένανε να με αγκαλιάσουν... να ιδώ... να νοιώσω το φίλημά σου... Είναι τόσο μεγάλος ο καϋμός και είμεθα τόσο μικροί ένας-ένας εμείς οι άνθρωποι που τον αποτελούμεν... Τα λόγια αυτά ίσως νακούγονται σαν παραλήρημα ενός ετοιμοθανάτου, μα, αλοί, δεν μπορώ να πεθάνω αφού είμαι από χρόνια πια νεκρή. Όσο ζούσα, όσο έζησα, ήμουνα παιδί. Ήμουνα ένα παιδί άμυαλο, μπορώ να το παραδέχομαι αλλά και ποιο παιδί δεν είναι άμυαλο; Ένα παιδί είμαι ακόμη... Ένα παιδί που γράφει σε σας, τους άγνωστούς του φίλους, για να τους πει: να μείνετε πάντα παιδιά, κι' αν είναι δυνατόν άμυαλα παιδιά. Να ζήσετε τη ζωή σας με τρέλλα, να ζήσετε παράλογα, να σκοτώσετε τη λογική πούνε ο φονιάς της χαράς και της ζωής, να τολμήσετε να κάνετε τα δύσκολα, τα μεγάλα, τα σημαντικά, ν' ακολουθήσετε τα δύσβατα μονοπάτια, ν' αφήσετε να θρονιαστεί στην καρδιά σας για πάντα η άνοιξη και το χαμόγελο στα χείλη, ν' αγαπήσετε με πάθος και να καείτε απ' τη φλόγα της αγάπης σας, να κάνετε τον πόνο, τη χαρά, την κάθε σας στιγμή τραγούδι, κι' όταν έρθ' η ώρα η στερνή να πεθάνετε όχι από πλήξη, αλλά από ειλικρίνεια όπως ο φίλος τζίτζικας, που τόσο ωραία τα έλεγε μα μεις τα παίρναμε για γκρίνια... Τώρα, καθώς γράφω τις τελευταίες γραμμές, κυττώ πίσω και αντιλαμβάνομαι πόσο στάθηκα τυχερή: έζησα ελεύθερη όσο καμμιά άλλη γυναίκα της εποχής μου, έκανα πράγματα που δεν έκανε καμμιά άλλη, κι' αγαπήθηκα όσο λίγες. Και, δεν το ξεχνώ, καθώς το βλέμμα μου έσβηνε, εκείνη τη μελαγχολική αυγούλα τ' Απρίλη, δεν ήμουν πια μόνη. Νέοι που μ' αγάπησαν ήρθαν να μ' αποχαιρετήσουν και φίλες γκαρδιακές στο προσκεφάλι μου ένα τελευταίο τραγούδι να μου χαρίσουν... Αυτό είναι το γράμμα μου στον κόσμο που ποτέ δεν έγραψε σε μένα, όπως λέει κι' η καλή μου φίλη. Με αγάπη Μαρίκα Πολυδούρη     Παναγοπούλου Αγγελική  

O κύκλος των χαμένων... βιβλίων!
28 Φεβρουαρίου 2011

O κύκλος των χαμένων... βιβλίων!

Αναρωτιέμαι πόση δύναμη και κουράγιο χρειάζεται να έχει ένας νέος ή ένας παλιός -μα μη «εμπορικός- συγγραφέας, για να μπορέσει τελικά να δει το πόνημά του στις προθήκες ενός σοβαρού βιβλιοπωλείου ή στις λίστες των «προσεχώς» ενός δημοφιλούς εκδοτικού οίκου. Και εξηγούμαι. Προσωπικά το έχω ζήσει ως παρατηρητής της αντίστοιχης προσπάθειας ενός ανθρώπου, καθ' όλα σοβαρού και από εκείνους που θα έλεγες ότι «πηγαίνουν τη διανόηση ένα βήμα παραπέρα», χωρίς να το επιδιώκουν ή να αποτελεί αυτό προϋπόθεση πλήρωσης της προσωπικής τους ματαιοδοξίας. Το σεργιάνι από εκδοτικό οίκο σε εκδοτικό οίκο συναγωνίζεται μια ολυμπιακή σκυταλοδρομία, ενώ τα αντίτυπα δεν σταματούν να περνούν από δεκάδες χέρια, από τον «ταπεινό» Υπεύθυνο Εκδόσεων μέχρι τον «βαρυσήμαντο» Publishing Counselor. Και μπορεί βέβαια οι policies να διαφέρουν, αλλά όλοι καταλήγουν στην κοινή κρίσιμη ερώτηση: «Ποια θα είναι η οικονομική συμβολή σας στην έκδοση;» Και φυσικά οι εκδοτικοί οίκοι δεν είναι φιλανθρωπικά ιδρύματα, και φυσικά αναλαμβάνουν ρίσκο σε κάθε νέα έκδοση, αλλά η νομοτέλεια αυτή έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο, όπου πετάγονται στον περίφημο «κάλαθο των αχρήστων» ακόμα και αριστουργήματα σε μελέτες, δοκίμια και ενγένει δημιουργήματα του Λόγου. Ακόμα όμως κι όταν βάλεις το χέρι στην τσέπη, πάλι δεν κατοχυρώνει κανένα προσδιορισμένο νομικό πλαίσιο το συγγραφέα, στο να διεκδικεί περιοδικά κέρδη από τις πωλήσεις. Και βέβαια, είναι αστείο να συζητάμε για προβολή και διανομές δελτίων τύπων στα Μέσα. Όλα συναρτώνται από την εκάστοτε συμφωνία και μόνο τα «μεγάλα ονόματα» μπορούν να διαπραγματευτούν τέτοια «deals». Επίπονος λοιπόν ο αγώνας ενός συγγραφέα, μέχρι να δει τις αράδες από τον προσωπικό του υπολογιστή, τυπωμένες στα χέρια ενός αγνώστου. Τυχερός αν κάποιος βρει «χρηματοδότη» κι αν μπορέσει να διεκδικήσει δικαιώματα που να θωρακίζουν τη δουλειά του στο μέλλον. Και το ρητορικό ερώτημα, έρχεται σχεδόν αυτόματα στο μυαλό: Πώς μπορείς τάχα να ζυγίσεις το πνεύμα, περιορίζοντάς το σε λογιστικά φύλλα; Μήπως αυτό το δαιδαλώδες και αναξιοκρατικό σύστημα είναι ένας πρόσθετος λόγος της ποιοτικής εκδοτικής ένδειας στην εποχή μας; Είπαμε, ρητορικό το ερώτημα.   Παναγοπούλου Αγγελική  

Στα χρόνια της... ιχνογραφίας
1 Φεβρουαρίου 2011

Στα χρόνια της... ιχνογραφίας

Είχε και τα καλά της η έναρξη κάθε νέας σχολικής περιόδου. Ήταν η εποχή κατά την οποία θα παίρναμε διάφανα «ντύματα» -με εκείνη την ανεξίτηλη στη μνήμη μυρωδιά του πλαστικού- για να επενδύσουμε τα νέα βιβλία και τετράδια.

Τολκινικοί όλης της χώρας, ενωθείτε!
27 Ιανουαρίου 2011

Τολκινικοί όλης της χώρας, ενωθείτε!

Τον ελληνικό Σύλλογο Φίλων Τόλκιν «The Prancing Pony» τον γνώρισα μέσα από τα σπαρταριστά threads του τότε forum του, στα οποία οι σπιντάτες ατάκες και οι επιμορφωτικοί διαδικτυακοί διάλογοι περί του έργου του μπαρμπα-Τόλκιν έβρισκαν πεδίον δόξης λαμπρό.

Bookcrossing: η γνώση είναι παντού!
20 Ιανουαρίου 2011

Bookcrossing: η γνώση είναι παντού!

Για το απελευθερωτικό κίνημα των Ζαπατίστας γνώριζα, για τον Απελευθερωτικό Αγώνα του 1821 επίσης. Το πώς «απελευθερώνεται», ωστόσο, ένα βιβλίο, μου το εξήγησε ένας φίλος και από τότε έμαθα πως το «ό,τι αγαπάς, πρέπει να το αφήνεις ελεύθερο» ισχύει και για τα βιβλία!  

Τη γλώσσα... του έδωσαν ελληνική
7 Ιανουαρίου 2011

Τη γλώσσα... του έδωσαν ελληνική

Ο Κώστας Τσιλιμαντός, ως άνθρωπος των γραμμάτων και απόφοιτος της Μεγάλης του Γένους Σχολής, υπήρξε ανέκαθεν θιασώτης του καλού λόγου και των όμορφα καμωμένων λέξεων...

American Vampire των Snyder, Albuquerque, King
5 Ιανουαρίου 2011

American Vampire των Snyder, Albuquerque, King

Πονηρός, αμείλικτος και θανάσιμος σαν κροταλίας, ο διαβόητος κακοποιός Σκίννερ Σουίτ τρομοκρατεί την Αγρια Δύση μέχρι τη στιγμή που ένα αλλόκοτο παιχνίδι της μοίρας τον μεταμορφώνει στον πρώτο βρικόλακα που γεννιέται στην Αμερικανική ήπειρο.

Χωρίς Αντίο, της Brenda Reid
14 Οκτωβρίου 2010

Χωρίς Αντίο, της Brenda Reid

Ελλάδα 1936. Ο Άγγλος διπλωµάτης Χιου και η σύζυγός του φτάνουν στην Κρήτη για έναν αργοπορηµένο µήνα του µέλιτος... Η Έβενλυ ερωτεύεται τον τόπο και τους κατοίκους του κι ενώ ο Χιου θα επιστρέψει στα καθήκοντά του στην πρωτεύουσα, εκείνη αποφασίζει να παραµείνει στο νησί και να επιδιορθώσει το ετοιµόρροπο σπίτι που ανήκει στην οικογένεια του Χιου. Δειλά-δειλά θα έρθει σε επαφή µε τους ντόπιους και θα καταφέρει µε τον καιρό να κερδίσει τη συµπάθειά τους, ενώ µια φιλία κι ένας αναπάντεχος έρωτας θα σηµαδέψουν για πάντα τη ζωή της.

Ροή ειδήσεων

Share