Τρίτη, 23 Απριλίου 2024

Τέμπη: Βουβό πένθος και οργή έναν χρόνο μετά - Έγραψαν τα ονόματα των 57 θυμάτων μπροστά από το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη στο Σύνταγμα (video)

Ανατριχίλα και ένα μεγάλο «γιατί» μπροστά από τη Βουλή

28 Φεβρουαρίου 2024 16:19
Τέμπη: Βουβό πένθος και οργή έναν χρόνο μετά - Έγραψαν τα ονόματα των 57 θυμάτων μπροστά από το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη στο Σύνταγμα (video)
Από ATHENSMAGAZINE TEAM

H αντίθεση, η μνήμη, το βουβό πένθος. Μπροστά στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, γράφτηκαν τα ονόματα των γνωστών θυμάτων της τραγωδίας των Τεμπών.

Στο περιθώριο της μεγάλης διαδήλωσης της Τετάρτης, για τον έναν χρόνο από το πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα της 28ης Φεβρουαρίου 2023, κάποιοι διαδηλωτές που ήταν συγκεντρωμένοι στο Σύνταγμα ξεκίνησαν το μεσημέρι να γράφουν μπροστά από το κοινοβούλιο, με κόκκινη μπογιά, όλα τα ονόματα των 57 θυμάτων της τραγωδίας. Υπήρξε και μια λέξη με μαύρη μπογιά: «Δολοφόνοι». Το αποτέλεσμα, σε κάθε περίπτωση, συγκλονιστικό!

Τέμπη: «Aκούω ακόμα ουρλιαχτά και κοιμάμαι με ανοιχτό φως» - Συγκλονίζει ο επιζών Ορέστης Παπαζήσης ένα χρόνο μετά το δυστύχημα (video)

Τέμπη: Ένας χρόνος συμπληρώνεται σήμερα, 28 Φεβρουαρίου, από την ημέρα που βάφτηκε «μαύρη» για την Ελλάδα, καθώς 57 ψυχές έχασαν τη ζωή τους στη φονική σύγκρουση δύο τρένων στα Τέμπη.

Ένας χρόνος μετά και οι πληγές στην ψυχή είναι ακόμα ανοιχτές και κανείς δεν ξέρει αν θα κλείσουν ποτέ.

Ο Ορέστης Παπαζήσης ήταν ένας από τους επιβάτες που κατάφερε να απεγκλωβιστεί μόνος του και 12 μήνες μετά μιλά για την μοιραία βραδιά που άλλαξε τη ζωή του:

«Έκλεισε ένας χρόνος, τι να πούμε; Ήταν έγκλημα, τώρα δεν μπορούμε να πούμε κάτι άλλο. Βρισκόμουν στο δεύτερο βαγόνι της αμαξοστοιχίας. Θυμάμαι να ακούω ένα δυνατό ”μπαμ”. Μας περικύκλωσαν τα τζάμια, υπήρχε καυστικό υγρό και καπνοί παντού. Σηκώθηκα και φώναζα να σπάσουμε κάποιο τζάμι, πήγα προς την πόρτα που είχε σφηνώσει και δεν άνοιγε.

Τότε ένα παιδί είχε πάρει έναν πυροσβεστήρα και έσπασε το τζάμι. Το κεφάλι μου είχε γεμίσει αίματα και δεν ήταν δικά μου. Δεν με βοήθησε κάποιος να απεγκλωβιστώ, μόνος μου τα κατάφερα, πήδηξα έξω από το τρένο και μετά είχε παντού σκοτάδι. Πήγα στα χωράφια και βρήκα δυο κορίτσια να τρέμουν και έχαναν πολύ αίμα».

«Ένα χρόνο μετά ακόμα κοιμάμαι με ανοιχτό φως, δεν έχω συνέλθει, δε μπορώ να κοιμηθώ. Θυμάμαι και ακούω τα ουρλιαχτά, τα κλάματα και τα αίματα. Χρειάστηκα ψυχολογική υποστήριξη».

 

Ελλάδα

Ροή ειδήσεων

Share