Τετάρτη, 01 Δεκεμβρίου 2021

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ! Χρήστος Παπαδόπουλος: Ο Έλληνας που διακοσμεί τα Χίλτον ζει απομονωμένος στον Πόρο!!!

10 Ιανουαρίου 2013
ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ! Χρήστος Παπαδόπουλος: Ο Έλληνας που διακοσμεί τα Χίλτον ζει απομονωμένος στον Πόρο!!!

Από τον Πόρο βρέθηκε να διακοσμεί τα παλάτια του Σάχη, του Χουσεΐν της Ιορδανίας, του Χασάν Β΄ του Μαρόκου, τα Χίλτον, τα Σέρατον της Κοπεγχάγης, του Μονάχου, των Βρυξελλών· να περιβάλλεται από ωραίες γυναίκες και να χτίζει δυνατές φιλίες με τον διάσημο designer εσωτερικών χώρων, Μορίς Μπέιλι, τον μεγάλο γλύπτη του Χόλιγουντ, Ράσελ Χομνς, τον Αμερικανό Αρμίνιο Λότσι.

Η ζωή του μοιάζει με παραμύθι γραμμένο από την πένα του πιο ευφάνταστου συγγραφέα...

Της Γιάννας Ακριβού

Στα δεκαοχτώ του υπήρξε πρωταθλητής στο ναυτικό πένταθλο και λίγο αργότερα πανελληνιονίκης στις καταδύσεις. Σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών της Ισπανίας και ελεύθερο σχέδιο στη Φιλαδέλφεια της Αμερικής. Διακόσμησε 20 Χίλτον, 19 Σέρατον, τα παλάτια του Σάχη της Περσίας, του Χουσεΐν της Ιορδανίας, του Χασάν Β΄ του Μαρόκου και πολλά άλλα.

Tο 1961 παντρεύτηκε τη "Μις Ελλάς" Πέρσα. Ήταν άτυχος όμως, καθώς το πανέμορφο μοντέλο σκοτώθηκε μετά από δέκα χρόνια και αφού του είχε χαρίσει μια κόρη, που σήμερα είναι δικηγόρος.

Αργότερα ξαναπαντρεύτηκε, αυτή τη φορά μια Ολλανδέζα, με την οποία απέκτησαν ένα γιο. Ήταν τότε που αποφάσισε να σταματήσει να γυρίζει τον κόσμο και εγκαταστάθηκε μόνιμα πλέον στον Πόρο, στο νησί όπου γεννήθηκε και λατρεύει.

Εκεί, στο Ασκέλι, τον συναντήσαμε και μιλήσαμε μαζί του:

«Ήμουν πέντε ετών, όταν ο πατέρας μου με πήρε μαζί του στο ψάρεμα λυθρινιών. Μια μέρα από τη βάρκα μας αντίκρισα το Μοναστήρι του νησιού μας. Αυτή η εικόνα με συνεπήρε και ήθελα να την αποτυπώσω καλλιτεχνικά. Τότε λοιπόν σκέφτηκα να ανταλλάξω δυο σβούρες που είχα με τις ακουαρέλες που κρατούσε ένας φίλος μου. Η ανταλλαγή έγινε κι έτσι ζωγράφισα το Μοναστήρι. Ο πατέρας μου περήφανος μόλις είδε το έργο μου, το έδειξε σε όλο το νησί και από τότε οι Ποριώτες με αποκαλούσαν "παιδί-θαύμα"».

Το γεγονός αυτό αποτέλεσε την απαρχή της καλλιτεχνικής του πορείας. Ο πατέρας του όμως είχε έξι παιδιά να θρέψει και παρ' ότι αγαπούσε τα γράμματα, τον έστειλε στη Σχολή Ναυτοπαίδων. Δεν την αγάπησε, όπως παραδέχεται.

Γνωριμία με τον Μορίς Μπέιλι

Στα δεκαεπτά του χρόνια γράφεται στον Εθνικό Πειραιώς και βγαίνει πανελληνιονίκης στις καταδύσεις. Το 1959 η Σχολή τον στέλνει να μετεκπαιδευτεί στην Αμερική. Τότε ήταν που γνωρίστηκε με τον σπουδαιότερο designer εσωτερικών χώρων, τον διάσημο Μορίς Μπέιλι. Για τη σχέση του αυτή νιώθει ιδιαίτερη υπερηφάνεια: «Μεγάλη εμπειρία να συναναστραφείς έναν τόσο μεγάλο καλλιτέχνη. Η γνωριμία μου μαζί του μου πρόσφερε γνώσεις και μια άλλη οπτική πάνω σε αυτό που λέγεται διακόσμηση.

Όταν ο Μπέιλι ήρθε στην Αθήνα για να φτιάξει το Χίλτον της Αθήνας, με πήρε μαζί του για βοηθό. Από τότε αρχίζει το φαντασιακό μου πέταγμα να βρίσκει ανταπόκριση και επαγγελματικά πλέον. Ένα πανέμορφο ταξίδι καλλιτεχνικής έκφρασης, όπου η έμπνευσή μου καλπάζει και χαίρομαι καθώς βλέπω τα έργα μου να κοσμούν χώρους με αίγλη και διεθνές κύρος».

Η ζωή του πλέον αλλάζει και η οικονομική στενότητα δίνει τη θέση της στην άνεση και την αναγνωρισιμότητα. Ομορφόπαιδο καθώς είναι, με αθλητική εμφάνιση και καλλιτεχνική ιδιοσυγκρασία γίνεται πόλος έλξης και ο κόσμος μιλά με θαυμασμό γι' αυτόν.

«Είναι μια ικανοποίηση που πολλοί θα ήθελαν να νιώσουν στη ζωή τους. Η επιτυχία ομορφαίνει τη ζωή και σου προσφέρει επιβεβαίωση. Στο Χίλτον λοιπόν δημιουργώ μακέτες, φτιάχνω το ψηφιδωτό του καφέ "Βυζαντινόν" και τα όνειρά μου γίνονται πράξη. Στο εξής, δεν μου αρκεί το πινέλο. Ζωγραφίζω με ψηφίδες, δημιουργώ στάμπες σε κουρτίνες με πατάτες, κεντώ με πολύχρωμα μαλλιά, ό,τι μπορείς να φανταστείς το επινοεί το μυαλό μου και οι συνθέσεις μου είναι πρωτότυπες. Τα έργα μου βρίσκουν απήχηση και η τέχνη μου απογειώνεται. Οι προτάσεις που φθάνουν αναβαθμίζουν το όνομά μου και η Ελλάδα πλέον δεν με χωρά».

Το ελεύθερο και ανεξάρτητο πνεύμα του αναζητά τη δημιουργική φυγή και ο κόσμος φαντάζει πανέμορφος στα μάτια του και πιο προσεγγίσιμος. Η καλλιτεχνική του εξέλιξη τον βοηθά να ζει μια ζωή περιτριγυρισμένος από ωραίες γυναίκες, υψηλά πρόσωπα και δυνατές εμπειρίες. Το ταξίδι αρχίζει με πυξίδα τη δύναμη της νιότης του και τον έρωτα της τέχνης. Γυρίζει στα πιο σημαντικά μέρη του πλανήτη. Σχεδόν σε όλο τον κόσμο.

Διακοσμεί παλάτια με θησαυρούς

«Ακολουθούν το "Νικόσια Χίλτον" στην Κύπρο, το "Μάλτα Χίλτον", το "Μαρμπέια" στη Νότιο Ισπανία, το "Μαδρίδ", το "Καστελάνα Χίλτον", το "Ραμπάτ" στο Μαρόκο, τα "Χίλτον" του Στρασβούργου, της Ρώμης, του Παρισιού, τα Σέρατον της Στοκχόλμης, των Βρυξελλών, της Κοπεγχάγης, του Μονάχου και πολλά άλλα, σε Ευρώπη, Αφρική και κυρίως στην Ασία, όπου διακοσμώ παλάτια με αμύθητους θησαυρούς, που οι κοινοί θνητοί μπορούν να δουν μόνο στα όνειρά τους και σε βιβλία παραμυθιών. Τι να πρωτοθυμηθώ, το παλάτι του Σάχη της Περσίας, του Χουσεΐν της Ιορδανίας, του Χασάν Β΄ του Μαρόκου ή τα ελληνικά και διεθνή κρουαζιερόπλοια που διακόσμησα!».

Όταν τον ρωτώ για τα πλέον σπουδαία πρόσωπα που συνάντησε στην καλλιτεχνική του πορεία, το αίσθημα ευγνωμοσύνης του είναι διάχυτο γι' αυτούς με τους οποίους συσχετίστηκε.

«Πολλοί και ιδιαίτερα σημαντικοί είναι οι άνθρωποι που γνώρισα. Θα έλεγα όμως πως είναι έντονα χαραγμένος στη μνήμη μου ο Ράσελ Χομνς, διάσημος γλύπτης του Λος Άντζελες και μεγάλο όνομα του Χόλιγουντ, καθώς και ο Αμερικανός Αρμίνιο Λότσι, που συνεργαστήκαμε μαζί σε ζωγραφική, ταπισερί και ψηφιδωτό, ο οποίος είχε ξεκινήσει τη διαδρομή του από τα καρτούν. Αυτοί δεν ήταν μόνο συνεργάτες αλλά και εξαίσιοι φίλοι!

Όμως, ο Μορίς Μπέιλι υπήρξε η μεγάλη μορφή. Θυμάμαι μαζί του όταν φτιάχναμε το Χίλτον Ραμπάτ στο Μαρόκο και οι ιδιοκτήτες είχαν ρίξει πακτωλό χρημάτων για διακόσμηση. Δημιουργούσαμε σε μαύρο σίδηρο ένθετο ασήμι, για να έχει βάρος, ώστε τίποτα να μην μπορεί να κλαπεί ούτε καν τα τασάκια! Οι αξιωματούχοι τότε του βασιλιά Χασάν Β΄ που έπιναν τακτικά τον καφέ τους εκεί, μας είπαν: "Μη βάζετε όλο τον εαυτό σας, έχουμε αρκετή δουλειά με πολλά λεφτά για σας και στο παλάτι". Είχαν ζηλέψει τη διακόσμηση του Χίλτον και μας ήθελαν στο παλάτι τους».

Κι όταν φτάνει η ώρα να τον ρωτήσω για την προσωπική του ζωή, με ειλικρίνεια και ευθύτητα μιλά για όσα τον πόνεσαν και τον πλήγωσαν. Για τη «Μις Χαμόγελο» Πέρσα, την οποία παντρεύτηκε το 1961, η οποία σκοτώθηκε δέκα χρόνια μετά, ανατρέποντας τη ζωή του.

Ο γάμος αυτός του αφήνει μια κόρη που σήμερα είναι δικηγόρος.

Αργότερα ξαναπαντρεύεται με μια Ολλανδέζα με την οποία αποκτά ένα γιο, αλλά κάποια στιγμή αποφασίζει να σταματήσει να γυρίζει τον κόσμο και εγκαθίσταται μόνιμα στον Πόρο.

«Ασχολούμαι πλέον με απλά πράγματα που με κάνουν να νιώθω όμορφα, όπως τα θαλάσσια σπορ που ουδέποτε έβγαλα από τη ζωή μου. Επίσης, διδάσκω στο Κέντρο Δημιουργικής Απασχόλησης Πόρου σε παιδιά δημοτικού ζωγραφική, ταπισερί, ψηφιδωτό και μάλιστα πήραμε το Α΄ Βραβείο στην Ελλάδα με θέμα «Πλανήτης Γη και πώς θα τον σώσουμε». Πρόθεσή μου είναι να αλλάξω εικαστικά το νησί. Στη ζωή η Τέχνη είναι μια μορφή αντίστασης. Έχω ζήσει μέσα σε παλάτια και πλούτη και ξέρω από πρώτο χέρι, ότι το σπουδαιότερο πράγμα στον κόσμο είναι η αγάπη, ο σεβασμός στη φύση και η φιλοσοφία να αντιλαμβανόμαστε την ουσία της ζωής».

Όσα τον πόνεσαν και τον πλήγωσαν

«Ο άνθρωπος που αγαπά αυτό που κάνει, αγαπά και την ίδια τη ζωή σε όλες της τις εκφάνσεις. Τίποτα από τα δύο δεν χρειάζεται να θυσιαστεί σε βάρος του άλλου. Το 1961 παντρεύομαι την τότε "Μις Χαμόγελο" Πέρσα. Η ατυχία όμως παραμονεύει δίπλα μας, καθώς σκοτώνεται μετά από δέκα χρόνια. Ο χαμός της με τσάκισε και ήταν από τις πιο πονεμένες σελίδες της ζωής μου. Η ανατροπή που φέρνει το πεπρωμένο στη ζωή ενός άνθρωπου, μόνο σοφότερο και πιο ανθρώπινο μπορεί να τον κάνει. Ο πόνος άλλωστε είναι το αίσθημα που διαμορφώνει το χαρακτήρα ενός άνθρωπου».

Για περισσότερα νέα κάντε κλικ εδώ

 

Ειδήσεις

Ροή ειδήσεων

Share