Δευτέρα, 27 Μαΐου 2019

Μητρικό ένστικτο: H μάνα διαισθάνεται τα πάντα για το παιδί της όσο μακριά κι αν είναι!

Η αγάπη της μάνας!

2 Απριλίου 2019 11:45
Μητρικό ένστικτο: H μάνα διαισθάνεται τα πάντα για το παιδί της όσο μακριά κι αν είναι!

Υπάρχει ένας άνθρωπος πάνω στον πλανήτη που όσες χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά του και αν βρίσκεσαι, μπορεί να ψυχανεμιστεί εάν έφαγες, αν κάποιος σου χάλασε τη ζαχαρένια, αν πέρασες το μάθημα, εάν για όλα αυτά λες αλήθεια η ψέματα.

Πάντοτε έλεγα πως είναι κακό η μάνα σου να μάθει από τεχνολογία. Μα κατέληξα στο ότι δεν είναι τα sms ή τα στάτους μας στα social media που της φέρνουν επιφώτιση για το τι στο καλό κάνουμε σε άλλες χώρες, αλλά η μητρική αδιαμφισβήτητη διαίσθηση.

Απίστευτο και όμως αληθινό: Δίδυμη αισθάνθηκε ότι η αδερφή της έχει καρκίνο και εμφάνισε όλα τα συμπτώματα

Αν σκεφτεί κανείς πόσα πολλά πράγματα διαίσθηση η μάνα , είτε είναι δίπλα σου είτε σε άλλη γεωγραφική συντεταγμένη, είναι τόσο τρομακτικό που κοιτάς τις γωνίες να δεις πού εφάρμοσε το κλειστό κύκλωμα κρυφής παρακολούθησης.

Αφενός είναι τρομακτικό, αφετέρου είναι το πιο υπέροχο πράγμα στον κόσμο ένας άνθρωπος να σε καταλαβαίνει από μίλια μακριά όταν γύρω σου δεν μπορεί να το κάνει κανείς. Μαντεύει τις σκέψεις σου χωρίς να τις ξεστομίσεις, από ένα βλέμμα -ακόμα κι από skype- ή ένα κόμπιασμα στο λαιμό. Αντιλαμβάνεται τα αρνητικά vibes σου απ’ το ακουστικό κι ας υποκρίνεσαι το πιο ευτυχισμένο άτομο της υφηλίου. Ξέρει τη ζαβολιά σου απ’ την πρώτη πρόταση που ξεστόμισες για να την κρύψεις. Ξενυχτά πάνω απ’ το τηλέφωνο γιατί εσύ χιλιόμετρα μακριά ξενυχτάς και πίνεις. Οσμίζεται τις χαρές και τις λύπες σου χωρίς να επικοινωνήσετε. Δεν μπορείς να της κρυφτείς σε καμιά περίπτωση. Ούτε στην περίπτωση που σε αφήνει να πιστεύεις ότι την έχεις ξεγελάσει.

Η Ελληνίδα κι η Κύπρια μάνα είναι σαν ραντάρ που εκπέμπει σε συχνότητες εικοσιτετραώρου. Μόνο αν διακωμωδείς τη διαίσθησή της θα βγεις υγιής, διαφορετικά θα συναντηθούμε όλα τα παιδιά στο Δαφνί κι οι μάνες μας θα συνεχίσουν να είναι οι άγγελοι του Τσακ Νόρις.

Το Μητρικό ένστικτο

Δε χρειάζεται να της δώσεις λογαριασμό γιατί έτσι κι αλλιώς τον ξέρει, άσχετα αν πάντα στον ζητάει. Έχω μια υποψία πως απ’ όταν είναι στο μαιευτήριο, τους ενσωματώνουν μια κασέτα, με ατάκες κι οδηγίες χρήσης για το ποια ατάκα θα ξεστομίζουν ανάλογα με την περίπτωση. «Πάρε ζακέτα!», «Έφαγες σήμερα; Να φας! Αδυνάτισες», «Δες τον Κωστάκη που διαβάζει», «Δε με ενδιαφέρει τι κάνουν τα άλλα παιδιά, το δικό μου με νοιάζει», «Ίδιος ο πατέρας σου είσαι», «Όταν φτάσεις να με πάρεις τηλέφωνο», «Όταν θα γίνεις μάνα θα καταλάβεις», «Εγώ στην ηλικία σου συντηρούσα δύο παιδιά», «Όταν πεθάνω, να δω τι θα κάνετε». Η αγαπημένη απ’ όλες τις κουβέντες της κι η οποία προσδίδει δικαίωση στη μητρική διαίσθηση; «Στα ‘λεγα εγώ».

Η αλήθεια είναι πως τα περισσότερα απ’ όσα μας είπε έχουν επιβεβαιωθεί. Ακόμα κι αν με υπεκφυγή κρύψαμε τη στεναχώρια μας, εκείνη μπόρεσε να καταλάβει και να μας δείξει πως είναι εκεί να μας ακούσει. Εκείνες τις φορές που χαθήκαμε από προσώπου γης μόνο από αυτήν βρήκαμε 15 αναπάντητες με διαφορά μερικών λεπτών η μία απ’ την άλλη.

Ρωτά αν έφαγες γιατί απλώς ξέρει πως δεν έφαγες, εκτός από σοκολάτες, πατατάκια και κάνα μπισκότο. Η απόδειξη πως ακούει βιονικά το στομάχι σου που κτυπά τύμπανα απ’ την πείνα.

Δεν της το έχεις πει μα σε πρήζει που δεν πέρασες το μάθημα κι είναι τόσο σίγουρη, που πιστεύεις πως επικοινωνεί με τον καθηγητή μέσω τηλεγράφου και σήματα μορς.

Όσες θάλασσες ή βουνά μακριά κι αν βρίσκεσαι, θα ρωτάει πάντα με ποιους βγήκες κι εσύ θα ονοματίζεις την παρέα για να μην πεις πως ήσουν με το πρόσωπο. Θα ρωτάει με κοφτό ψιλιασμένο ύφος «Σίγουρα; Καλά». Πάλι ξέρει ότι κάτι της κρύβεις. Οι κάμερες τελικά δεν είναι στο σπίτι, πάνω σου τις εφάρμοσε. Microchip με μικρόφωνο και κάμερα, γιατί δεν μπορεί, ακόμα και τις γκριμάτσες σου βλέπει.

Όταν ήμασταν μωρά, της ήταν εύκολο να ξημεροβραδιάζεται πλάι μας στην αρρώστια, να τρέχει να μας σηκώσει όταν πλαντάζαμε στο κλάμα, να μας διαβάζει ένα παραμύθι διώχνοντας τους εφιάλτες, να μας κρατήσει αγκαλιά, να μας αγαπήσει από κοντά. Μα όταν μπαίνουν χιλιόμετρα ανάμεσά μας, το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να διαισθάνεται.

Για τη μάνα δε μεγαλώνουμε, παιδιά της είμαστε και πάντα θα μας προσφέρει αγάπη και φροντίδα χωρίς να ζητά αντάλλαγμα. Ήταν ανέκαθεν και θα συνεχίσει να είναι αυτή η μία που θα μας διαβάζει σαν βιβλίο ανοιχτό, ακόμα κι αν εμείς αλλάζουμε σελίδες και της δείχνουμε το εξώφυλλο. Θα ανησυχεί για ‘μας πιο πολύ απ’ οποιονδήποτε άνθρωπο πέρασε απ’ τη ζωή μας. Και θα γίνεται περήφανη κάθε μέρα, μόνο και μόνο που υπάρχουμε.

Είναι η πρώτη μυρωδιά που αγαπήσαμε κι η πρώτη αγκαλιά που χωθήκαμε. Όσο ωριμάζει ο άνθρωπος τόσο παραπάνω εκτιμά αυτή της τη διαίσθηση. Αντί να το βλέπει ενόχληση, καχυποψία κι έλεγχο, το βλέπει όπως πραγματικά είναι, ενδιαφέρον, νοιάξιμο μοναδικό που κανένας άλλος δεν μπορεί να αναπληρώσει.

Και ας μην της είπαμε ποτέ ότι στα ξένα, μας λείπει η Κυριακή με τις μυρωδιές απ’ τις μαγειρικές της. Κι ας μην παραδεχτήκαμε πως η γρίπη ήταν γιατί δεν πήραμε όντως ζακέτα. Ας μην της είπαμε ποτέ ευχαριστώ για όλες εκείνες τις φορές που μας ήξερε πιο καλά απ’ ό,τι εμείς τον εαυτό μας.

Ο ρόλος της μάνας είναι ο πιο δύσκολος ρόλος του κόσμου. Οι μάνες έχουν πτυχίο μάγειρα, λογιστή, ψυχολόγου, είναι μέντιουμ που ξέρουν μαγικά κόλπα και γιατροσόφια. Κι εμείς μια μέρα θα είμαστε η πιο εξελιγμένη εκδοχή τους.

Αλλά ακόμα κι έτσι, μένει να τις ακούσουμε τώρα και να τις αγαπήσουμε διπλά, γιατί καμιά απουσία της δε θα μας ήταν ευχάριστη, κανείς άλλος δε θα μας μαλώνει τόσο γλυκά και καμιά φωτογραφία της δε θα μπορεί να μας συμβουλέψει όταν εκείνη φύγει.

Να Χαμογελάς, Να Λάμπει Ο Κόσμος Σου. Γιατί Δεν Παλεύεται Αλλιώς Τούτος Ο Κόσμος!

Να Χαμογελάς, Να Λάμπει Ο Κόσμος Σου. Γιατί Δεν Παλεύεται Αλλιώς Τούτος Ο Κόσμος!

Να στιγματίζεις με το χαμόγελό σου κάθε μικρή ή μεγάλη στιγμή σου. Να το αφήνεις αποτύπωμα σε κάθε μέρα σου. Να σφραγίζεις με αυτό κάθε συνάντησή σου. Να κυριαρχεί σε κάθε σου συναπάντημα. Να γίνεται αποτύπωμα κάθε σου θύμησης. Και να είναι αυτό η ομορφότερη εικόνα που θα αφήνεις σε κάθε ανάμνηση σου.

Να κερδίζεις με το χαμόγελό σου τον σεβασμό των επικριτών σου. Την αγνή και άσπιλη αγάπη των παιδιών. Να αποκτάς μέσα από αυτό τον θαυμασμό των φίλων και εχθρών. Την άπλετη εκτίμηση των όμορφων και αισιόδοξων. Τις καλύτερες εντυπώσεις των γύρω σου. Να αφήνεις το φως του να αντανακλά στο βλέμμα σου για να εκπέμπει την καλοσύνη σου. Και να το έχεις μόνιμα ζωγραφισμένο στο πρόσωπο σου. Χαμογέλα μωρέ για να γίνεται ο πίνακας της οντότητάς σου πολυτιμότερος και να χρωματίζει την ύπαρξη σου. Να αντανακλά τις αποχρώσεις του στην ψυχή σου. Να ανοίγει δρόμο στο φως του ήλιου που πηγάζει από την καρδιά σου. Και να κρύβει κάτω από την φωτεινότητά του τις πίκρες με τις οποίες αυτός ο κόσμος εμποτίζει την καθημερινότητα σου.

Και στα δύσκολα, να τους τρίβεις το χαμόγελό σου στα μούτρα. Να σκεπάζεις κάτω από αυτό τις πληγές σου. Να είναι η αδιαπέραστη ασπίδα σου τις ώρες του πόνου και της απελπισίας σου. Να γίνεται ήλιος φωτεινός που θα διώχνει τα σκοτάδια από την ψυχή σου. Η λιακάδα που θα λιώνει το χιόνι από την υπόστασή σου. Ουράνιο τόξο και ξαστεριά στον ουρανό της ύπαρξής σου μετά τις μπόρες. Και απάνεμο λιμάνι και καταφύγιό σου στις καταιγίδες. Κάνε το ομπρέλα να σε προστατεύει όταν στην ζωή σου βρέχει πόνο. Να μάθεις να ντύνεις με αυτό τις κακίες που σε περιβάλλουν. Να το κουβαλάς μαζί σου στις δοκιμασίες που σε υποβάλλουν. Να το προβάλλεις στους μικρόψυχους και αχάριστους που προσπαθούν να σε καταβάλουν. Και να κλείνεις το μάτι χαμογελώντας στους κακούς που σε υποσκάπτουν.

Να Χαμογελάς, Να Λάμπει Ο Κόσμος Σου


Να γελάς πολύ και συχνά. Άσε τον χαρούμενο ήχο από το γέλιο σου να φτάσει σε αυτούς που εγκλωβίστηκαν στα άσχημα και μουντά. Να θυμίσει ξανά στους ανθρώπους πως είναι κανείς να γελά. Πως είναι να ενθουσιάζεσαι με τα απλά και μικρά. Να ξεφύγουν από την άσχημη καθημερινότητα. Να αντλούν δύναμη να αντιμετωπίζουν την στεναχώρια. Να ανοίγουν δρόμο να περάσει για λίγο από την ζωή τους η χαρά. Να ξεχάσουν την θλίψη και την μιζέρια σε μια κοινωνία που μεμψιμοιρεί. Να μάθουν να εκτιμούν την ομορφιά μέσα στην ασχήμια που καραδοκεί. Να ζήσουν για λίγο έξω από τα γρανάζια αυτού του κόσμου που δεν έχει μάθει να αντιστέκεται και να πολεμά. Και να κάνει το γέλιο, το χαμόγελο και την χαρά ακρογωνιαίο λίθο και λάβαρο στις δυσκολίες και τα προβλήματα να του δίνει σθένος να πορεύεται μπροστά.

Να χαμογελάς μωρέ να λάμπει ο κόσμος σου. Να γελάς να ευφραίνεται η καρδιά σου. Να είναι η αφετηρία κάθε σου μέρας και το τέρμα κάθε βραδιάς σου. Και να θυμάσαι πάντα ότι αυτά είναι τα μόνα όπλα στην φαρέτρα της καρδιάς σου. Γιατί δεν παλεύεται αλλιώς τούτος ο κόσμος μάτια μου.

Διαβάστε περισσότερα για τις σχέσεις στο Athensmagazine.gr.

 

Έρωτας και Σχέσεις

Ροή ειδήσεων

Share