“Ανακάλυψα ότι όχι μόνο ήμουν υιοθετημένη, αλλά ο πατέρας μου ήταν…” – Η ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ιστορία της Ελένης…

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Από την Ελένη…

Δεν ήμασταν μια κανονική οικογένεια, εκτός κι αν μας έβλεπες από πολύ μακριά. Ήμασταν η μητέρα, ο πατέρας, η μικρή μου αδελφή κι εγώ. Αλλά, όπως αποδείχτηκε στη συνέχεια, ήμασταν για χρόνια ο καθένας μόνος του.

 

Τη μέρα που έγινα 10, οι γονείς μου είπαν ότι έπρεπε να μιλήσουμε. Tα επόμενα χρόνια, κάθε φορά που άκουγα τη φράση «Πρέπει να μιλήσουμε», ήξερα ότι στην επόμενη γωνία με περίμενε μια καινούρια ανατροπή. Αλλά δεν ήξερα πόσο μεγάλη θα ήταν.

Αποκάλυψη τότε

 

Εκείνη τη μέρα, λοιπόν, μου αποκάλυψαν ότι είμαι υιοθετημένη. Είπαν πως είχαν κάνει πολλές προσπάθειες να αποκτήσουν παιδί, μα είχαν αποτύχει. Είχαν μπει μάλιστα στη διαδικασία να κάνουν ορμονοθεραπεία, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Όλα έδειχναν ότι κανείς τους δεν μπορούσε να κάνει παιδιά, κι έτσι αποφάσισαν να υιοθετήσουν. Έκαναν λοιπόν τα χαρτιά τους, αλλά η γραφειοκρατία τούς κρατούσε επιμελώς μακριά από το στόχο τους.

 

Τότε ο πατέρας μου αποφάσισε να «δράσει». Απευθύνθηκε στο γυναικολόγο της μητέρας μου και οι δυο τους συμφώνησαν να κάνουν παράνομη υιοθεσία: Το πρώτο παιδί που θα ξεγεννούσε ο γυναικολόγος και θα έμενε στα αζήτητα, θα το έδινε στον πατέρα μου παραβλέποντας νομοθεσία και γραφειοκρατία. Το οποίο και έγινε.

 

What I got

 

Μεγάλωσα λοιπόν με την ιδέα ότι ήμουν ένα παιδί που κάποιοι ανεύθυνοι εγκατέλειψαν, γι’ αυτό και ένιωθα διπλή ευγνωμοσύνη για τους τωρινούς γονείς μου. Ακούγεται περίεργο, αλλά δεν με απασχόλησε στιγμή το γεγονός ότι είμαι υιοθετημένη.

 

Δεν είχα καμία περιέργεια για το ποιοι είναι οι πραγματικοί μου γονείς – η μητέρα και ο πατέρας μού είχαν πει πως δεν είχαν καμία πληροφορία γι’ αυτούς. Ήμουν χαρούμενη με την οικογένεια που είχα. Φρόντιζα να τους δείχνω με κάθε τρόπο ότι δεν είχε καμία σημασία το ότι δεν ήμουν το φυσικό τους παιδί. Εκείνοι με είχαν μεγαλώσει, άρα εκείνοι ήταν οι γονείς μου. Τέλος. Μάλιστα, όταν κάποιος έλεγε πόσο πολύ μοιάζω στον πατέρα μου, εγώ κουνούσα το κεφάλι μου και γελούσα κρυφά.

 

Οικογενειακές ιστορίες

 

Ούτε έψαξα ούτε ρώτησα ούτε έκανα καμία άλλη αναφορά στο θέμα τα επόμενα χρόνια. Στο μεταξύ όμως, πριν ακόμα γεννηθεί η μικρή μου αδελφή, η οικογένεια είχε αρχίσει να παραπαίει.

 

Ο πατέρας μου είχε μονίμως άλλες σχέσεις. Η μητέρα μου το ήξερε, αλλά δεν μιλούσε. Δεν αντιδρούσε, ακόμη και κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, όταν ο πατέρας μου είχε φύγει από το σπίτι για ένα διάστημα. Η ίδια δεν ήθελε να αποκτήσουν δεύτερο παιδί υπό αυτές τις συνθήκες, αλλά ο πατέρας μου επέμενε ότι από τη στιγμή που έμεινε έγκυος δεν έπρεπε να το ρίξει. Έτσι, η μητέρα μου δεν έκανε έκτρωση, αλλά αυτό δεν απέτρεψε τον πατέρα μου από το να μας αφήσει «για λίγο».

 

Το παιδί γεννήθηκε και μεγάλωσε, αλλά οι εντάσεις δεν σταμάτησαν ποτέ. Για την ακρίβεια, χειροτέρεψαν. Κάποια στιγμή αποφάσισαν να χωρίσουν οριστικά. Λέω «οριστικά» γιατί μέχρι τότε είχαν χωρίσει περίπου διακόσιες πενήντα έξι φορές.

 

Λόγια, λόγια

 

Εγώ τότε ήμουν 23 και έμενα με το φίλο μου, με τον οποίο σκεφτόμασταν να παντρευτούμε. Ήμασταν όμως αρκετά χρόνια μαζί και η σχέση είχε ήδη φθαρεί. Επηρεασμένη απ’ όλο αυτόν το χαμό, αποφάσισα να χωρίσω.

 

Η μητέρα μου –που είχε μπει για τα καλά στο ρόλο του εγκαταλελειμμένου θύματος– μου ζήτησε να γυρίσω στο σπίτι «τώρα που είμαστε δυο γυναίκες χωρισμένες και πρέπει να στηρίξουμε η μία την άλλη…». Φυσικά, αρνήθηκα, δεδομένου ότι ήμουν 23 ετών και δεν ένιωθα καθόλου «χωρισμένη» και απελπισμένη. Τότε εκείνη έχασε την ψυχραιμία της και μου είπε αυτό που στη συνέχεια θα ανέτρεπε όλα τα μέχρι τότε δεδομένα: «Εγώ φταίω, που καθόμουν και μεγάλωνα το παιδί μιας ξένης».

 

Απ’ αυτή τη φράση το μόνο που κατάλαβα ήταν ότι η μητέρα μου μάλλον ήξερε ποια ήταν η γυναίκα που με είχε γεννήσει. Δεν πήγε πουθενά αλλού το μυαλό μου και δεν τη ρώτησα τίποτα παραπάνω. Ούτως ή άλλως, μετά την άρνησή μου να την «περιθάλψω», για λίγο καιρό δεν μου μιλούσε κι εγώ δεν είχα διάθεση για περισσότερη επαφή μαζί της υπό αυτές τις συνθήκες.

 

Υποσυνείδητα, ίσως προφύλασσα τον εαυτό μου από πληροφορίες που δεν ήμουν σίγουρη αν μπορούσα να διαχειριστώ. Στον εαυτό μου έλεγα ότι δεν είχαν σημασία όλα αυτά, αφού οι γονείς μου ήταν εκείνοι που με μεγάλωσαν. Έθαψα λοιπόν την πληροφορία στο αρχείο με τα πράγματα που καλό είναι να μην τα σκαλίζουμε, γιατί δεν ξέρουμε τι θα προκύψει.

 

 

Οικογενειακό δράμα

 

Το καλοκαίρι επισκέφθηκα τον πατέρα μου στην πόλη όπου ζούσε πια με την καινούρια του σύντροφο. Ένα βράδυ που καθόμασταν οι τρεις μας στην αυλή και πίναμε, του είπα αδιάφορα τι μου είχε πει η μητέρα μου σχετικά με την «ξένη» που υποτίθεται πως με είχε γεννήσει. Όταν τον ρώτησα αν ήξερε κάτι παραπάνω, εκείνος έγινε άσπρος.

 

Αφού ξεπέρασε το σοκ, μου είπε: «Πάμε έξω. Πρέπει να μιλήσουμε». Από το ύφος του, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν: «Ό,τι κι αν έχει συμβεί, είναι σίγουρα υπερπαραγωγή». Αν μη τι άλλο, διατηρούσα το χιούμορ μου. Αυτή η οικογένεια ήταν εθισμένη στο δράμα, ώστε δεν μπορούσες να επιβιώσεις ανάμεσά τους χωρίς χιούμορ.

 

Όταν ο πατέρας μου άνοιξε το στόμα του, ήρθα αντιμέτωπη με μια καινούρια εκδοχή της ιστορίας της ζωής μου. Δεν ήμουν υιοθετημένη. Ήμουν –ω, τι έκπληξη!– κανονική κόρη του πατέρα μου.

 

True lies

 

Την περίοδο που η μητέρα μου προσπαθούσε να κάνει παιδί, ο πατέρας μου είχε παράλληλη σχέση με μια Γερμανίδα που είχε έρθει να ζήσει μόνιμα στην Ελλάδα, την οποία και άφησε έγκυο. Εκείνη είχε ήδη τρία παιδιά και δεν ήθελε τέταρτο ούτε στους πιο φρικτούς της εφιάλτες. Ο πατέρας μου, από την άλλη, θεωρούσε ότι αυτό που έλειπε από τη ζωή του για να αγγίξει την απόλυτη ευτυχία, ήταν ένα παιδί. Αυτό το παιδί. Δηλαδή, εγώ.

 

Τη μέρα λοιπόν που είχε προγραμματιστεί η έκτρωση, ο πατέρας μου έσπευσε να σταματήσει τη διαδικασία. Πήρε τη Γερμανίδα με το ζόρι και την πήγε στο γυναικολόγο της μητέρας μου. Εκεί οι δύο άντρες –συνεννοημένοι από πριν– πρότειναν στην έγκυο να μη ρίξει το έμβρυο, έναντι αδρής αμοιβής. Το σχέδιο ήταν απλό: Ο γυναικολόγος θα την ξεγεννούσε και θα έδινε το μωρό κατευθείαν στον πατέρα μου για να το πάει «έκπληξη» στη μητέρα μου, που τότε θεωρούσε ακόμα ότι δεν μπορούσε να κάνει παιδί. Παράνομη υιοθεσία, με λίγα λόγια. Όπως μου είχαν πει δηλαδή, αλλά αποκρύπτοντας τη λεπτομέρεια πως ο πατέρας μου είναι… ο πατέρας μου.

 

Μυστικά και ψέματα

 

Δεν θα μπορούσα να έχω νωρίτερα αυτή την πληροφορία, μια και ούτε η μητέρα μου είχε ενημερωθεί σχετικά. Για πολλά χρόνια θεωρούσε ότι ήμουν πράγματι το παιδί κάποιων άλλων. Η κοινωνία στην οποία μεγάλωνα, όμως, ήταν πολύ μικρή και ένα τέτοιο σκάνδαλο δύσκολα θα έμενε κρυφό. Ήρθε λοιπόν η μέρα που ένας γνωστός είπε στη μητέρα μου την αλήθεια. Ότι, δηλαδή, εγώ είμαι το προϊόν της παράνομης σχέσης του πατέρα μου.

 

Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω πώς ένιωσε η μητέρα μου, γιατί δεν μίλησε ποτέ γι’ αυτό το θέμα. Ούτε εξέφρασε ποτέ κανένα παράπονο στον πατέρα μου ούτε άλλαξε η συμπεριφορά της απέναντί μου. Δεν άφησε κανένα υπονοούμενο πέρα από αυτό που πέταξε πάνω στα νεύρα της σχετικά με την «ξένη». Τολμώ μάλιστα να πω ότι έδειχνε μεγαλύτερη αγάπη σ’ εμένα απ’ ό,τι στην αδελφή μου, που ήταν και το φυσικό της παιδί.

 

Ήξερε κάτι τόσο εξωφρενικό και δεν είπε ποτέ τίποτα. Λέξη. Ούτε σ’ εμένα, αλλά ούτε και στον πατέρα μου. Για την αδελφή μου, δεν το συζητώ. Ακόμα δεν γνωρίζει τίποτε απ’ όλα αυτά. Θα στρεφόταν ακαριαία εναντίον του πατέρα μας.

 

Μέχρι εκείνο το βράδυ ούτε καν ο πατέρας μου ήξερε ότι η μητέρα μου είχε μάθει την αλήθεια. Κάθε οικογένεια έχει το δράμα της, αλλά η δική μου είχε τελικά κάμποσα δράματα μαζεμένα και παράλληλα. Καθένας τα ζούσε μόνος του, κρύβοντάς τα από τους άλλους. Μόνο που δεν τα έκρυβαν καλά.

 

 

Αμαρτίες γονέων

 

Εκείνο το βράδυ εξοργίστηκα με τον πατέρα μου, αλλά η σχέση μας δεν άλλαξε. Νιώθω μάλιστα πιο δεμένη μαζί του παρά με τη μητέρα μου. Από την άλλη, πώς μπορώ να ξέρω ότι είναι σίγουρα ο πατέρας μου; Κι αν στην πραγματικότητα είμαι κόρη κάποιου άλλου περιστασιακού έρωτα της Γερμανίδας; Αυτό είναι κάτι που ούτε ο πατέρας μου είναι σε θέση να το γνωρίζει. Πιθανότατα, ούτε καν η ίδια. Η οποία, αν το σκεφτείς, είναι η μόνη σίγουρη συγγενής μου σ’ αυτή την ιστορία.

 

Ναι, έχω μια σχετική περιέργεια για το ποια είναι αυτή η γυναίκα, αλλά μέχρι εκεί. Δεν θα μπω στη διαδικασία να ψάξω περισσότερα. Άλλωστε, τώρα έχω καταφέρει –μετά από πολύ κόπο– να φτιάξω τη δική μου οικογένεια. Εδώ και λίγους μήνες είμαστε τρεις. Και είμαστε χαρούμενοι. Και υπεραρκετοί.