1550: “Είναι δυνατόν να απασχολεί η Eurovision;”
Έχουν τρομερή αυτοπεποίθηση, μιλούν τόσο χύμα που νιώθεις ό,τι τα έπινες μαζί τους και προχθές, έχουν συνεργαστεί από τον William Dafoe και τον Θεόδωρο Αγγελόπουλο μέχρι τον Ρέμο ακόμα και την Παπαρίζου. Έχουν πάει Μέγαρο, έχουν πάει και μπουζούκια. Είναι σε Αθήνα, είναι και σε Θεσσαλονίκη. Δεν μασάνε, σου λέω…
«Με τον Ρέμο ήταν πολύ σούπερ το πρόγραμμα, κάτσε όμως να δεις το σημερινό! Σκέψου ότι ξεκινήσαμε πριν από έναν χρόνο μόνο για 4 εμφανίσεις και πλέον δεν χωρούν ούτε τα τραπέζια. Την περίοδο των γιορτών, μάλιστα, εμφανιζόμασταν εδώ για δύο μέρες, Τετάρτη και Πέμπτη. Αυτό δεν υπάρχει! Εδώ άλλοι δεν γεμίζουν ούτε Παρασκευοσάββατα». Ο Ρουσσέτος, η «κιθάρα» των 1550 (που ποτέ δεν μου αποκάλυψε τι σημαίνει ως όνομα), είναι χείμαρρος, το ίδιο κι η «φωνή» τους, ο Αλέξανδρος! Λίγο πριν ανέβουν, λοιπόν, με τον Γιάννη, τον Τάσο και τον Ιωσήφ στη σκηνή του Socialista, για ένα ακόμη δυνατό live, κάνουμε μια κουβέντα μαζί του…
Τι γίνεται με τα lives στην Αθήνα; Είναι μόδα ή κάτι βαθύτερο;
Όλη αυτή η στροφή στις μικρότερες πίστες, είναι αποτέλεσμα της Κρίσης. Ο άλλος δεν έχει πια την πολυτέλεια να «φανεί» και θα προτιμήσει να πάει κάπου που θα περάσει καλά. Πριν μερικά χρόνια μετρούσε τα… κουκιά του στο σπίτι, τώρα τα μετράει στη διασκέδαση. Άσε που με τα lives, όλους τους «πιάνεις». Έχουμε συναντήσει κι ανθρώπους που τους πετυχαίναμε όταν τραγουδούσαμε με τον Ρέμο ή ακόμα κι όταν ήμασταν με τον Παπακωνσταντίνου.
Όλοι σας θέλουν, δηλαδή…
Σε γενικές γραμμές ναι, αλλά, για να μιλάμε ξεκάθαρα, οι έντεχνοι δεν μας γουστάρουν καθόλου.
VIRAL
Οι «ψευτοέντεχνοι» φαντάζομαι ότι εννοείς, γιατί έχετε συνεργαστεί ακόμα και με τον Αγγελόπουλο. Ποιο «Τέχνη» γίνεται;
Ναι, αυτούς εννοώ. Ο Αγγελόπουλος, για να καταλάβεις το μεγαλείο και το μέγεθος της δουλειάς του, πρέπει να βγεις στο εξωτερικό. Εμείς έχουμε ένα τραγούδι, το «Τrue face of beauty», που το οπτικοποιήσαμε με σκηνές από την ταινία του «Dust of time», και το οποίο προλόγιζε ο William Dafoe. Αυτό το video, τα ελληνικά κανάλια δεν μας έκαναν την τιμή να το παίξουν πάνω από μία φορά. Αντίθετα παίζουν ένα σωρό μαλακίες. Όπως κι αν ‘χει όμως, όταν πηγαίνεις με τέτοια ονόματα και μάλιστα σε ζωντανή εμφάνιση στο Μέγαρο Μουσικής για την πρώτη προβολή της ταινίας, νιώθεις τρομερή τιμή. Τον Αγγελόπουλο αν τον βλέπαμε έξω, θα ήμασταν όλοι έκπληκτοι, σαν να μιλούσαμε με τον Ταραντίνο. Κι είναι τόσο κρίμα γιατί ουσιαστικά βλέπεις τον Πύργο του Αϊφελ και δεν βλέπεις την Ακρόπολη.
Κι από το Μέγαρο και τον Αγγελόπουλο, στα μπουζούκια και την Παπαρίζου… Τελικά για εσάς μετρά περισσότερο η δόξα ή τα λεφτά;
Ειδικά αυτή την περίοδο μετρούν τα λεφτά. Κυρίως, όμως, αυτό που έχει σημασία είναι να έχεις όρεξη να δουλεύεις κι αυτά που κάνεις να σου επιτρέπουν να κοιμάσαι ήσυχος. Ας μην κρυβόμαστε, επαγγελματίες είμαστε. Η δόξα θα σε νοιάξει, αλλά στο βαθμό της ανασφάλειας και της ματαιοδοξίας που μπορεί να έχεις ως καλλιτέχνης. Είναι ψεύτης όποιος έχει υποστηρίξει το αντίθετο!
Πώς θέλετε να σας θυμάται ο κόσμος;
Θέλουμε να θυμούνται τα τραγούδια μας. Όχι να λένε «τα καλά παιδιά». Τα βαρεθήκαμε τα «καλά παιδιά». Άσε που, όπως έλεγε ο Όσκαρ Ουάιλντ, δεν υπάρχουν «καλοί» και «κακοί». Υπάρχουν «γοητευτικοί» και «βαρετοί». Είναι, ρε παιδί μου, σαν να είμαστε εμείς οι Rolling Stones κι οι άλλοι οι Beatles. Οι μεν Beatles πήγαν τη μουσική έτη φωτός μπροστά, οι δε Stones ήταν τα αλητάκια.
Χωρούν τα «αλητάκια» στην Ελλάδα;
Στην Ελλάδα υιοθετούν αυτό το στυλάκι του καλού παιδιού, που είναι πάρα πολύ βαρετό πλέον, γιατί είναι επιτηδευμένο. Αντίθετα, ανεξάρτητα με το αν είναι καλός ή κακός ένας καλλιτέχνης, το μόνο που μετράει είναι η ειλικρίνεια, να μην το παίζεις κάτι που δεν είσαι. Είναι αστείο να βλέπεις ένα παιδάκι, που είναι μια χαρά, να στο παίζει γκόμενος. Κι ο κόσμος, να ξέρεις, δεν το καταλαβαίνει αυτό. Είναι δυνατόν με όλα αυτά που γίνονται να έχει έστω και την παραμικρή θέση η Eurovision; Είναι γελοίο!
Τα πρότυπά σας ποια είναι;
Προσωπικά έκλαψα όταν πέθανε ο Γκάρι Μουρ. Ένας τεράστιος μουσικός με απίστευτο μεγαλείο ψυχής. Ένας μουσικός που ενώ ήταν hard rock, ξαφνικά το γύρισε σε μπλουζ. Κι έλεγαν όλοι: «καλά τι κάνει αυτός»; Κι όμως ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία της ζωής του! Σαν να το γυρίσουμε εμείς κάποτε σε ηπειρώτικα!
Ως συγκρότημα, δηλαδή, δεν έχετε επιρροές;
Όχι τόσο. Αν ακούσεις το καινούριο μας CD, κάποια τραγούδια μπορεί απλώς να σου φέρουν την αύρα από κάτι, αλλά μέχρι εκεί. Κατά βάση, όμως, ο δίσκος είναι ροκ. Εμείς ως συγκρότημα γενικά, είμαστε «λαμπεροί». Παίζουμε σε μεγάλους χώρους, σε γνωστά μαγαζιά κι ο στίχος μας δεν έχει να κάνει ποτέ με sex, αλλά μόνο με έρωτα. Τραγουδάμε αυτό που μας λείπει.
Σας λείπει ο έρωτας;
Προσωπικά ναι, μου λείπει. Μπορεί να το παίζω «δεν γουστάρω» και «δεν είμαι εγώ για σχέση», αλλά το μόνο που θέλω είναι να βρω μια γυναίκα να ερωτευτώ. Αυτοί που μιλούν για sex, είναι οι άνθρωποι που δεν κάνουν! Γενικά, μιλάς γι’ αυτό που σε απασχολεί. Το Americano δηλαδή είναι ένα κοινωνικό τραγούδι. Το «Τις νύχτες γίνομαι παιδί», που το έχει γράψει ο Αλέξανδρος, είναι επίσης κοινωνικό. Δεν έχουμε, βέβαια, τη δύναμη των στίχων που είχαν οι Τρύπες -ή μπορεί και να την έχουμε και να μην το έχουμε καταλάβει (χωρίς αυτό να θεωρηθεί ιεροσυλία)-, αλλά γενικά δεν θα προσπαθήσουμε ποτέ να ξεφύγουμε από αυτό που ζεις εσύ, από αυτό που είμαστε μέσα μας. Μας ενδιαφέρει το πώς νιώθει κάποιος όταν μας ακούει. Είμαστε κομμάτι της ίδιας της κοινωνίας.
Κι αυτό με την «ελληνική» διασκέδαση πώς συνδέεται;
Είμαστε το μοναδικό συγκρότημα που έχει πρόβλημα με τους επιχειρηματίες. Παρόλο που τους γεμίζουμε τα μαγαζιά, καμιά φορά ξεφεύγει ο κόσμος. Ξεκινάει το κοινό με διάθεση και τελικά καταλήγει μεθυσμένο να σκέφτεται αμπελοφιλοσοφίες. Στο Egomio, για παράδειγμα, που θεωρείται και VIP στέκι, μας είπαν στην αρχή «εδώ αυτά δεν πιάνουν», κάτι που φυσικά δεν ισχύει. Εκεί θα δεις ανθρώπους πνιγμένους από την ίδια τους τη μαλακία. Αράζουν στη Maserati και θέλουν να το παίξουν δήθεν, αλλά όταν βλέπουν ότι και εμείς είμαστε πολύ cool, γίνονται το ίδιο, μην σου πω και χειρότεροι! Ακόμα και stage diving έκαναν!
Οι 1550 εμφανίζονται κάθε Τετάρτη στο Socialista με τη Ζέτα Δούκα (Τριπτολέμου 33, Γκάζι, τηλ. 210 3474733), κάθε δεύτερη Κυριακή στο Egomio (Κύπρου 57, Γλυφάδα, τηλ. 210 8942949) και κάθε Παρ. και Σάβ. με τη Νίνα Λοτσάρη στη Θεσσαλονίκη.
Ο νέος τους δίσκος «Άγριες Νύχτες» κυκλοφόρησε από τη Heaven στις 15 Μαρτίου.
συνέντευξη: Ελένη Νικολούλια
φωτογραφία: Θοδωρής Φράγκος
0 ΣΧΟΛΙΑ