Πανόρμου: Κάνε την… ταράτσα σου νησί!
Αν ήταν εποχή θα ήταν καλοκαίρι, αν ήταν απόχρωση θα ήταν σίγουρα φλούο. Αν ήταν μουσική, θα ήταν μίξη από reggae, funk, soul και ροκ. Αν ήταν ποτό, θα ήταν… όλα! Ο λόγος για την Πανόρμου, που μέσα σε λίγα μόλις μέτρα μεταφέρει τα νησιά του Αιγαίου με ευκολία στο κέντρο, και μάλιστα all year long!
Ρεπορτάζ – κείμενο: Mάνος Κιαπόκας
Φωτογραφία: Σπύρος Κανατάς
Σήμερα θα διαβάσεις μια ιστορία… ενός δρόμου που έγινε περιοχή, πιάτσα, φιλοσοφία ολόκληρη. Oι ρίζες της ιστορίας γυρνούν πίσω στα 80’s, με ορόσημο τον κορεσμό των υπαρχόντων στεκιών μιας πόλης ασταμάτητα επεκτεινόμενης. Του Ψυρρή ήταν πολυφορεμένο και «παλιακό», το Κολωνάκι απευθυνόταν σε συγκεκριμένα βαλάντια, όσο για το Γκάζι; Ούτε λόγος! Tότε, αρχές του 1980, 2 μαγαζιά που βρήκαν στέγη σε μια ψηλοτάβανη προσφυγική κατοικία στη συμβολή των οδών Πανόρμου και Αλέξη Παυλή, έκαναν δειλά την εμφάνισή τους. Το Marabu και το Ποτοπωλείο. Το πρώτο αρχικά είχε διαφορετικό concept (σέρβιρε κυρίως μεζέδες) ενώ το δεύτερο παρέμεινε σταθερό στην… αλκοολική του πορεία. Ποιος θα φανταζόταν ότι 30 χρόνια μετά θα διατηρούσαν τα ηνία μιας από τις πιο πολυσύχναστες οδούς της νύχτας, αλλά και της μέρας; Νέα στέκια ξεφυτρώνουν διαρκώς τα τελευταία χρόνια, κάνοντας την Πανόρμου μία από τις πιο περιζήτητες εργένικες και φοιτητικές περιοχές, με τα δυάρια και τις γκαρσονιέρες να θεωρούνται… είδος προς εξαφάνιση. Καταλυτικό ρόλο έπαιξε η άφιξη του «μετροπόντικα» το 2000. Ο σταθμός βρίσκεται κάτω από τη σκιά του κτηρίου Απόλλων (ναι, αυτού του τεράστιου) που από το 1973 με τα 80 μέτρα ύψους του είναι το δεύτερο ψηλότερο κτήριο της Αθήνας και σήμερα φιλοξενεί κατοικίες και γραφεία. Από τις κυλιόμενες του μετρό, σαν… αστείρευτη πετρελαιοπηγή ανεβοκατεβαίνουν φοιτητοπαρέες με σημειώσεις, αλλά και κάτοικοι που το πρωί «ταλαιπωρούνται» στις δημόσιες υπηρεσίες και στις τράπεζες. Κι όμως, το σκηνικό έχει μια μαγεία. Κι αυτό θα το καταλάβεις μόλις αρχίσει να πέφτει ο ήλιος…
VIRAL
Οι πρώτοι καφέδες σερβίρονται γύρω στις 4-5 στο στενάκι της Δουκίσσης Πλακεντίας, αλλά και στον πεζόδρομο της Αλέξη Παυλή, που το μόνο που της λείπει για να θυμίζει νησί είναι η άμμος και οι ψαρόβάρκες! Εναλλακτικοί ροκ και lounge ήχοι που καλύπτονται από τα ζάρια και τα πούλια και τις συζητήσεις για την επερχόμενη εξεταστική. Το κοινό μεταξύ 20-30. Aυστηρά! Τύποι που μπορεί να μην έχουν τεράστια οικονομική επιφάνεια, αλλά τον «ιερό» freddo τους δε θα τον στερηθούν ποτέ, ζευγαράκια που κάθονται αγκαλιά στα mini καναπεδάκια, γκόμενες με όλες τις αποχρώσεις του κόκκινου (στο μαλλί) και όλα τα πιθανά piercing (στο κορμί). Φασαρία… ζωντάνια… τα μπαράκια εκτείνονται σε 2 παράλληλες ευθείες με το Santa Botella (Ιερή Μποτίλια ή Αγία Φιάλη, τυχαίο;) να έχει το… πρώτο τραπέζι πίστα. Από το πρωί κινείται σε μαύρους και funk ήχους, και αν κάνεις τον κόπο να ανέβεις τους ορόφους της, θα βρεθείς σε μία από τις πιο ωραίες ταράτσες της Αθήνας, για να πιεις τα cocktails σου. Δίπλα, το Alegria με την άνετη αυλή ιδανική για all day άραγμα. Στη γωνία εδώ και 2 μήνες υπάρχει μια έκπληξη: το πιο καλοκαιρινό μαγαζί της περιοχής, το Left on the street με δροσερά cocktails από τον Χρήστο, στη μεγάλη ξύλινη μπάρα του και στην ταράτσα με μαγική θέα για να δεις ότι το καλοκαίρι μπορεί να είναι όμορφο ακόμα και στο κέντρο της Αθήνας. Απέναντι ακριβώς βρίσκεται το κατάμεστο Μπραφ με swing και jazz μουσικές, αλλά χωρίς να βάζει απουσία στη rock. Στην υπέροχη urban αυλίτσα του δοκίμασε ό,τι cocktail γουστάρεις, μιας και η κάβα του είναι πολύ ενημερωμένη. Δίπλα του το Panormix, original ποτάδικο που «ακούει» όλα τα παρακλάδια της ροκ και εδώ και 3 χρόνια έχει αποκτήσει το κοινό του. Αν πας Κυριακή, θα ακούσεις ένα καλά «διαβασμένο» live unplugged με έναν Αμερικάνο ροκά. Mην ξεχάσεις το Bubbles που ακολουθεί την πετυχημένη συνταγή της Παυλή με δισκοθήκη Με όνομα τζαμαϊκανής κάνναβης και έθνικ πινελιές στο décor από αζτέκικες μάσκες, το Sensimilia πηγαίνει προς… την afro-reggae πλευρά της ζωής με πολύ ψαγμένους DJs. Κυριακή Δευτέρα, παρ’ όλα αυτά, κάνει ένα tribute (εγχώριο και μη) για τους αμετανόητους ροκάδες. Η βόλτα κλείνει από εκεί που άρχισε, στο Ποτοπωλείο και το Marabu. Πίσω από την ξύλινη μπάρα του πρώτoυ, βρίσκω τη Στέλλα. «Είμαι τόσα χρόνια εδώ, που σε λίγο θα γίνω… ιδέα». Μου μιλάει για την ιστορία του, τότε που έρχονταν πιο πολλοί 30ρηδες, ενώ πλέον το μαγαζί φοιτητοκρατείται και μου εγγυάται ότι όλοι ανεξαιρέτως κερνιούνται τουλάχιστον ένα σφηνάκι. Άπειρες μάρκες ποτών σε πυραμιδοειδείς διατάξεις στα ράφια, ενώ ροκ και freestyle μουσικές κυριαρχούν στα ηχεία του ιστορικού πλέον ποτάδικου. Το ίδιο σκηνικό και στο μυστηριακό Μarabu, το οποίο προσεγγίζεις από τα στενά σκαλάκια του παλιού προσφυγικού κτίσματος. Το ωχρό, μελαγχολικό μπέζ καλύπτεται πλέον από τα ευφάνταστα χαρακτηριστικά graffiti. Χαμηλός φωτισμός, ταχύτατο σέρβις και φάτσες που μαντεύω πως σίγουρα θα έχουν κάποια ενδιαφέρουσα ιστορία να σου διηγηθούν…
Κι αν πεινάς;
Όλη αυτή η κατανάλωση οικονομικών (όλα κυμαίνονται μεταξύ 5-7€) πλην καθαρών ποτών, κάπως πρέπει να… εξουδετερωθεί στο στομάχι των πιτσιρικάδων της Πανόρμου. Χαρακτηριστική εικόνα, μόλις στρίψεις την Κηφισίας για να ακολουθήσεις το τόξο που διαγράφει η Πανόρμου για να την ενώσει με την Αλεξάνδρας, είναι τα σταματημένα αυτοκίνητα και τα άπειρα μηχανάκια. Οι θαμώνες κάνουν ένα γρήγορο break διασχίζοντας το δρόμο για να «χτυπήσουν» ανάμεσα στις μπύρες μια κρέπα από την κινητή Creperie ή ένα καλαμάκι στο χέρι από το Σουβλιστό Πορτοκάλι. Φυσικά, υπάρχουν στέκια για όλα τα γούστα όπως το Il gusto italiano για πιο… ιταλικές ανησυχίες σε XL μέγεθος κατευθείαν από τον ξυλόφουρνο, το Κιτρόμηλον σε νεοκλασικό της Α. Παυλή που εκπροσωπεί επάξια την κυπριακή κουζίνα σε μια από τις σπάνιες εμφανίσεις της στην Αθήνα και το Β…eat που θα καλύψει κάθε street food ανάγκη σου. Ιδανική περίπτωση για τσιπουρομεζέδες, και ειδικά για συκώτι με καραμελωμένα κρεμμύδια και σύκα, είναι το Σουρωδείον. Ζωντανά χρώματα και μια πανέμορφη ταράτσα για φοιτητικά -και όχι μόνο- φαγοπότια. Τέλος, το φολκλόρ Αδιαχώρητο, με τις φωτογραφίες στον τοίχο (ψάξε, μπορεί να βρεις και την γκόμενά σου) και τους λαχταριστούς μεζέδες και live μουσική 7 ημέρες την εβδομάδα!
Μια αστική βραχονησίδα, λοιπόν, η Πανόρμου, ή για να λέμε πιο σωστά, μια τσιμεντονησίδα, κι όμως τόσο γοητευτική! Ο χαμηλός μέσος όρος ηλικίας, το διακριτικό «χύμα» των θαμώνων και αυτό το νοσταλγικό flashback στα φοιτητικά χρόνια κάνουν την Πανόρμου ακαταμάχητη. Κι αν το ακαταμάχητη σου ακούγεται υπερβολικό, πέρνα μια βόλτα μια ανοιξιάτικη νύχτα με φεγγάρι και στοιχηματίζω -όλα τα σφηνάκια που θα πιείς- ότι θα αναθεωρήσεις.
Πανόρμου – ήξερες ότι
-Πήρε το όνομά της από την Πάνορμο, πόλη της Μικράς Ασίας στην Προποντίδα; Η Πάνορμος πριν από τη Μικρασιατική Καταστροφή κατοικείτο από πολλούς Έλληνες.
-O Πύργος Απόλλων (έξω ακριβώς από το σταθμό του μετρό) είναι μετά τον Πύργο των Αθηνών το 2ο ψηλότερο κτήριο της Ελλάδας (73 μ.) ;
-H ομώνυμη στάση μετρό εγκαινιάστηκε το 2000 και είναι από τους πρώτους σταθμούς που λειτούργησαν;
-Το παλιότερο μαγαζί στην πιάτσα της Πανόρμου είναι το Μarabu και χρονολογείται από το 1981;
0 ΣΧΟΛΙΑ