H Kαίτη Γαρμπή ανοίγει τα χαρτιά της μετά από 2 χρόνια
Κάνει δίαιτα, είναι χορτοφάγος, γύρισε στο πατρικό της, βλέπει σινεμά, δεν βγαίνει τα βράδια, επιμένει στην άλλη όχθη του τραγουδιού απ’ αυτό που την έκανε σταρ, με άλλον ένα νέο δίσκο του Νίκου Αντύπα. Όχι, δεν αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα και, όχι, δεν εγκαταλείπει τη χώρα. Είναι η Καίτη «που αγαπούσες» τα τελευταία 27 χρόνια. Και θα συνεχίσει να είναι…
Πολιτεία, απόγευμα κυριακάτικο, με ζεστό καιρό και πολύ ήλιο. Η «χρυσή νεολαία» των βορείων προαστίων δεν δείχνει να πτοείται από την κρίση. Καφέδες, χαλαρές συζητήσεις, ακριβά κινητά πάνω στα τραπέζια, εφημερίδες με ανοιχτά μόνο τα ένθετα περιοδικά, greek-english ιδίωμα. Με ένα κόκκινο καρό πουκάμισο, τα μαλλιά καλοχτενισμένα, αφημένα στους ώμους, και ένα τζιν στην τελευταία λέξη της μόδας, η Καίτη Γαρμπή πίνει τον καφέ της – την κοιτάζω και είναι σαν να ακούω σε medley τις επιτυχίες των τελευταίων δεκαετιών της που έκαναν μόδα το λαϊκό ποπ, τον Φοίβο, τον τρόπο διασκέδασης στα μπουζούκια, τα ξενύχτια, τους αχνιστούς χορούς στα τραπέζια, στις πίστες, στα βαρέλια, στις μπάρες και γενικώς σε ό,τι σε έκανε να στέκεσαι λίγο πιο πάνω απ’ τους άλλους. «Κι αν ξυπόλυτη χορεύω με σημαία μου μια φούστα». «Θα μελαγχολήσω». «Μη με συγκρίνεις, μάτια μου». «Αυτό το κάτι, κάτι, κάτι που θέλω». «Με πιάνουν οι ευαισθησίες μου». Σάουντρακ σε νύχτες, ξενύχτια, νιάτα, κραιπάλες, καψούρες. Και η Καίτη, ίδια, φιλική, επικοινωνιακή, απροσποίητη, με μάτια–λίμνες πράσινες, να έχει πάντα αδιόρθωτη, παιδική σχεδόν εμπιστοσύνη στους ανθρώπους και να παραδέχεται πως είναι τόσο αθώα όσο φαίνεται. Ύστερα από 27 χρόνια στη νύχτα, Καίτη;
«Ναι! 27 χρόνια. Πόσο ήταν το Λιανάκι μου όταν βγήκαμε ως αδελφές Γαρμπή; 14; Και έχω 20 χρόνια στη δισκογραφία, που αυτό μετράς συνήθως. Νύχτα και πήγαινα, έτσι, αθώα, πως τίποτα δεν θα με πειράξει. Και τίποτα δεν με πείραξε».
Δεν κουράστηκες;
Μεγάλη κουβέντα αυτή! Όχι, δεν κουράστηκα απ’ τη δουλειά, αλλά άλλαξα και βάζω άλλα «θέλω» σ’ αυτήν. Με κούρασαν, αν θες, οι μεγάλοι χαοτικοί χώροι. Με κούρασε που δεν μπορείς να δεις ποτέ αυτόν για τον οποίο τραγουδάς στα μάτια. Να τον κοιτάξεις και να σε κοιτάξει και να επικοινωνήσεις με αλήθεια. Να πάρεις για να δώσεις και το αντίθετο. Απ’ τις μεγάλες πίστες χόρτασα! Δεν αποποιούμαι το παρελθόν μου, δεν του γυρνάω την πλάτη. Με έκανε γνωστή, μου ’δωσε φήμη, λεφτά, αυτό που είμαι.
Γι’ αυτό έχεις δύο χρόνια να μιλήσεις; Να δώσεις συνεντεύξεις;
Να πω τι; Να μιλήσω έτσι για να μην ξεχνιόμαστε; Να σου πω πως κάθομαι σπίτι και πως βλέπω αγκαλιά με το γιο μου και τον άντρα μου τηλεόραση; Να σου πω πως για μένα η στιγμή, η βραδιά με το γιο μου δεν ξαναγυρίζει και γι’ αυτό δεν την αλλάζω; Να σου πω πως δε μου λέει κάτι να βγω ή να με δουν ή να πουν; Έτσι κι αλλιώς αυτά δεν έκανα πάντα; Με θυμάσαι υπερ-κοσμική ή κάτι τέτοιο; Θέατρο πήγαινα και πηγαίνω, σινεμά, τα βιβλία μου διαβάζω. Αυτά. Τώρα που ετοιμάσαμε τα νέα τραγούδια με τον Νίκο Αντύπα, μιλάω. Αλλιώς τι; Να σας τρώω το χρόνο;
Δεν σκέφτεσαι να κάνεις νυχτερινές εμφανίσεις πια;
Αν βρω ένα χώρο μικρό, ζεστό, φιλόξενο, που θα μου επιτρέπει να παρουσιάσω τη μουσική μου δουλειά, με αρχή, μέση, τέλος, σαν μια μικρή ιστορία, σαν μια θεατρική και μουσική πράξη, τότε, ναι, και δεν σου κρύβω πως, ναι, ψάχνω για κάτι τέτοιο. Ιδέες υπάρχουν, άνθρωποι πολύ σημαντικοί για να βοηθήσουν να υλοποιηθούν αυτές και διάθεση.
Είσαι περήφανη γι’ αυτή τη δισκογραφική δουλειά, ε;
Είμαι περήφανη! Περήφανη είμαι για το γιο μου. Για τη δουλειά αυτή είμαι ευχαριστημένη, είμαι, αν θες, ακόμα και ευτυχής. Είναι σπουδαίος δημιουργός – δάσκαλος ο Αντύπας και νιώθω πως είμαι και εγώ σε εκείνον το χώρο του τραγουδιού, της έκφρασης που πάντα θαύμαζα. Δεν κάνω καμία «στροφή» στην ποιότητα και όλα αυτά που λέγονται συνήθως. Κάνω αυτό που πάντα ήθελα και δοκιμάζομαι με τραγούδια και επιλογές που έλεγα πάντα «α! και πώς το λέει διαφορετικά αυτό το πράγμα» και το ζήλευα. Γίνονται πράγματα σ’ αυτή την πόλη. Προχθές είχα πάει με τον Αντύπα και τον Μάνο Ελευθερίου –ναι, μου έκανε την τιμή να μου δώσει στίχους του για ένα τραγούδι αυτός ο πολύτιμος άνθρωπος- για φαγητό. Πήγαμε στο Ίδρυμα Κακογιάννη. Πίσω μας, στον ίδιο χώρο, δινόταν μια παράσταση, σε σκηνοθεσία της Φιλιππίδου, παρακαλώ, που πολύ την εκτιμώ. Μας είπαν μάλιστα να μιλάμε χαμηλόφωνα για να μην ενοχλήσουμε την παράσταση. Χωρίς διαφήμιση, χωρίς φανφάρες, είχαν μαζευτεί 70 άτομα. Για μάζεψε έτσι 70 ανθρώπους στις εποχές μας. Άρα τα πράγματα αλλάζουν. Και μένα δεν με ενδιαφέρει πια να κάνω ό,τι ακριβώς έκανα και στα 20 μου.
Δίσκος με τον Nίκο Αντύπα, τραγούδια άλλου ύφους, εμφανίσεις σε μικρούς χώρους – πώς νομίζεις πως θα δεχτεί το κοινό σου αυτή τη στροφή;
Είμαι έτοιμη να υποδεχτώ δύο είδη κοινού: πρώτον, αυτούς που θα έρθουν «κολλημένοι» στα παλιά τραγούδια μου που αγάπησαν και θα ξαφνιαστούν με τις καινούργιες επιλογές μου και γι’ αυτό ίσως φύγουν δυσαρεστημένοι και, δεύτερον, τους άλλους, αυτούς που κατάλαβαν ότι άλλαξα, επέστρεψα διαφορετική και θα ’ρθουν να με ακούσουν στο καινούργιο που έχω να πω σήμερα και σε ξεχασμένα, απρόβλεπτα τραγούδια άλλων τραγουδιστών που πάντα λάτρευα να λέω. Όλα είναι θέμα διάθεσης – εγώ προτιμώ πλέον να είμαι σε μικρούς χώρους, γιατί εκεί λειτουργώ καλύτερα.
VIRAL
Ναι, αλλά δεν θα σου λείψουν τα εξώφυλλα, τα γκλίτερ, η αποθέωση, τα «είσαι θεά» την ώρα που εμφανίζεσαι με τις τουαλέτες σου στην πίστα;
Μετά τις δύο τα ξημερώματα, αγαπημένη μου Αλεξάνδρα, είναι όλοι τόσο πιωμένοι σ’ αυτούς τους χώρους, που και εσύ να βγεις «είσαι θεά» θα σου φωνάζουν.
Και δικαίως, άλλωστε!
Μα ναι, σαφώς και δικαίως. Είναι καλό να μη χάνουμε το χιούμορ και την αισιοδοξία μας σε δύσκολες στιγμές.
Εσύ; Τις περνάς αυτές τις δύσκολες στιγμές; Το ότι ίσως έλειψες κιόλας δύο χρόνια πυροδότησε όλη αυτή την κουβέντα πως έχεις οικονομικές δυσκολίες;
Ε! Τι να κάνουμε τώρα; Να βγαίνουμε με τον Διονύση να λέμε «είμαστε καλά οικονομικά»; Καταρχήν δουλέψαμε. Δεν τα κλέψαμε, δεν τα πήραμε απ’ όλους, δεν θα τα δηλώσουμε πουθενά αλλού εκτός απ’ την εφορία. Πουλήσαμε πριν από το αποκορύφωμα της κρίσης δύο σπίτια, διότι το θεωρήσαμε –όπως και ήταν τελικά- καλή οικονομική κίνηση. Θα δώσουμε λόγο γιατί το κάναμε ή είχαμε συνηθίσει το περιβάλλον που εξαπολύει τις φήμες σε καμία επίδειξη πλούτου και τώρα το μαζέψαμε και αλλάξαμε συνήθειες; Τηλεόραση σπίτι βλέπαμε, θέατρο πηγαίναμε και αυτά συνεχίζουμε να κάνουμε.
Κι όμως! Επέστρεψες στο σπίτι των γονιών σου. Για ποιο λόγο;
Γιατί μεγαλώνουμε και θέλουμε ο ένας τη φροντίδα του άλλου. Δεν έπρεπε να έχω φύγει ποτέ απ’ το σπίτι των δικών μου. Μετανιώνω. Θυμάσαι που σου έλεγα για το ότι ερχόταν κάθε μέρα στο σπίτι που ζούσα ο πατέρας μου και μου έφερνε το καλαθάκι με το φαγητό μαγειρεμένο απ’ τη μάνα μου; Βρέξει, χιονίσει, ερχότανε! Πέρασε και μια περιπέτεια με την υγεία του. Τρόμαξα! Ε, και, όπως και να το κάνουμε, είναι αλλιώς να μένει όταν πηγαίνεις κάπου το παιδί σου με τον παππού και τη γιαγιά και αλλιώς με μια ξένη γυναίκα. Είναι αλλιώς η οικογένεια, η ασφάλεια, η αγάπη, η κάθε μέρα σου, όταν είμαστε όλοι μαζί. Δεν είναι έτσι;
Και ο Διονύσης Σχοινάς γιατί είπε πως θα πάτε να ζήσετε στο εξωτερικό αν όχι για οικονομικούς λόγους;
Πλάκα έκανε ο Διονύσης και την κάνει πάντα αυτή την πλάκα. Βέβαια, μέσα του πιστεύει πως μια μέρα θα πάει ο γιος μας για σπουδές στο εξωτερικό, να πάρει εικόνες από κει, θα νιώσει τα μουσικά πράγματα διαφορετικά από δω, άρα θα πάμε και εμείς. Όταν ταξιδεύουμε στο εξωτερικό, συνήθως δεν θέλει να γυρίσει πίσω. Και αρχίζει τα σχέδια και τα όνειρα για μετανάστευση. Εγώ πάλι φιλώ το χώμα μόλις επιστρέφουμε. Είμαι αμετακίνητη ό,τι και να λέει. Εδώ, αγάπη μου, γαντζωμένη απ’ την άσφαλτο στην Κηφισίας.
Αλήθεια κάνεις δίαιτα για πρώτη φορά;
Για πρώτη και μου φαίνεται και τελευταία! Είδα κάτι τερατώδεις φωτογραφίες μου στα περιοδικά πρόσφατα και σοκαρίστηκα. Έχω βάλει τέσσερα κιλά. Ε, μου φανήκαν πολύ!
Εγώ έτσι όπως σε βλέπω έως παρά πολύ αδύνατη μου κάνεις!
Ναι, αλλά στο φακό κάπως είμαι. Κάπως το πρόσωπό μου δείχνει. Ταράχτηκα λοιπόν και είπα να κάνω διατροφή – όχι δίαιτα. Είναι γνωστή και η εξάρτησή μου απ’ τις σοκολάτες βέβαια! Και εκτός από προσοχή στη διατροφή έχω κόψει και το κρέας. Το είχα κάνει και στο παρελθόν για μεγάλο διάστημα. Τώρα αντέχω δύο μήνες και εύχομαι να μπορέσω να το βγάλω για πάντα απ’ το διαιτολόγιό μου.
Γιατί;
Έχεις δει, έχεις διαβάσει πώς εκτελούν τα ζώα στα σφαγεία; Θολώνει το μάτι τους απ’ το αίμα και κάνουν φρικιαστικά πράγματα. Και πέρα απ’ αυτό τα ζώα είναι οι φίλοι μας, οι σύντροφοί μας, η αγνότητα η ίδια, η αθωότητα. Πώς τρως το φίλο σου; Τώρα σ’ τα λέω αυτά που από παιδάκι με βασανίζουν και δεν σημαίνει πως δεν θα σπάσω και δεν θα φάω κάποια στιγμή κρέας – αν και εύχομαι να μην το κάνω και προσπαθώ. Θα δούμε.
Μιλάμε για ρέικι, για τα βιβλία που διαβάζει, για την οικονομική κρίση. Αναρωτιέται πού βρίσκονται οι πάμπλουτοι εφοπλιστές και γιατί δεν υπάρχουν πια ευεργέτες μεγάλοι, όπως ιστορικά εμφανίζονταν στις κρίσιμες στιγμές του τόπου. Μιλάει για τον Δημήτρη της, το γιο της, κάθε τρεις και λίγο και λάμπει με εκείνο το φως που έχουν οι μάνες όταν επιδίδονται στη λατρεία του μεγαλύτερού τους ειδώλου: του παιδιού τους. Επιμένει ότι της μοιάζει. Δεν έχει το χρώμα των ματιών, του δέρματος, το σχήμα του προσώπου, αλλά είναι ίδιος αυτή, διότι απλούστατα οι γιοι μοιάζουν πάντα στις μάνες. Αυτό το ακλόνητο επιχείρημα ισχυροποιείται ως κανόνας, με την εξαίρεση του δικού της γιου, της λέω. Στενοχωριέται. «Ναι, χλεύαζέ με ! Αλλά έχω δίκιο!». Θα με πάει με υπέροχη Κάντιλακ στο σπίτι. Θα αστειευτώ πως για φτωχούλα καλό το αμαξάκι της! Πάντα ευγενική και με την αίσθηση πως ό,τι της χάρισε η ζωή οφείλει να το επιστρέφει, θα κανονίσει να βοηθήσει κάποιον μπροστά μου, καλώντας από το τηλέφωνό μου. «Μην το πεις, σε εκλιπαρώ» μου λέει! Δεν το λέω, αχ, Καίτη. Καίτη του Αιγάλεω, της Πολιτείας, της Νέας Ερυθραίας, του λαϊκού, του έντεχνου, της πίστας, της μπουάτ. Καίτη της καρδιάς…
πηγή downtown.gr
0 ΣΧΟΛΙΑ