Αθέατες, μικρές ιστορίες στο κέντρο της Αθήνας

Πρωταγωνιστές του κέντρου της Αθήνας βάζει στο κάδρο του ο φωτογράφος – οπερατέρ της γερµανικής τηλεόρασης – Στέλιος Ευσταθόπουλος
«Αν περπατάς χωρίς να βιάζεσαι, ανακαλύπτεις εικόνες καθηµερινές που µπορούν νασε ταρακουνήσουν. Δεν ανακάλυψα κάτικαινούργιο στην Αθήνα. Συνειδητά επέλεξα να δείξω την εικόνατου κέντρου την οποία καθηµερινά προσπερνάµε και πετάµε στο πίσω µέρος του µυαλούµας. Οχι στιγµιότυπα αβανταδόρικα, αλλά καθηµερινές ιστορίες που γεννούν υπόγεια συναισθήµατα», λέει στα «ΝΕΑ» ο φωτογράφος Στέλιος Ευσταθόπουλος.
Για να τα καταφέρει, περιπλανήθηκε καθηµερινά επί δυο-τρεις ώρες από το Μοναστηράκι και την Οµόνοια έωςτο Κολωνάκι, τηνΑχαρνών και την Πατησίων για τρία χρόνια. Τόλµησε να επιστρέψει στη φωτογραφία δρόµου – αφήνοντας πίσω του µια περίοδο πιο «σουρεαλιστική» – «κι ας ήξερα πως θα είναι όλα εναντίον µου και θα µε χαρακτήριζαν παλιοµοδίτη. Οµως δεν θέλω να χάνω την επαφή µε την πραγµατικότητα».
Σαράντα ένα διαφορετικά βλέµµατα έριξε λοιπόν ο Στέλιος Ευσταθόπουλος στους δρόµους, τις πλατείες,τους κάδους σκουπιδιών, τις λερωµένες αφίσες, τους µετανάστες, τους αδιάφορους και βιαστικούς περαστικούς. Φωτογραφίες που τώρα εκθέτει στην Ελληνοαµερικανική Ενωση, σε επιµέλεια Ηρακλή Παπαϊωάννου.
Πολλοί από τους πρωταγωνιστές του δεν ξέρει ούτε ο ίδιος τιακριβώς έκαναν τη στιγµή που τους απαθανάτισε. Αλλες φορές επιλέγει να µην αποκαλύψει πλήρως την ιστορία τους, διότι «είναι ωραίο να κάνεις υποθέσεις. Αν σου πουν τι συµβαίνει, πολλές φορές απογοητεύεσαι. Το βέβαιο είναι πως η πραγµατικότητα σε εκπλήσσει και συχνά ξεπερνά τα όρια της φαντασίας». Στο οδοιπορικό αυτό δεν ήταν ταπάντα ρόδινα για τον φωτογράφο, που εργάζεται και ως οπερατέρ της γερµανικής τηλεόρασης.
«Μπορούσε να περάσει κι ένας µήναςκαι να µην έχω βγάλει µια φωτογραφία που να έχει να πει κάτι. Ξέρετε, παίζει µεγάλο ρόλο και η τύχη. Μπορεί να βρεθείς ένα µέτρο πιο κοντά ή πιο µακριά από εκείπου πρέπει και να χάσεις τη στιγµή».
Γιατί όµως επέλεξε να δει την Αθήνα σε άσπρο – µαύρο; «Η φωτογραφία είναι έναµέσο που έχει ταυτιστεί µε την αντικειµενική καταγραφή», λέει ο ΣτέλιοςΕυσταθόπουλος πουασχολείται µε το αντικείµενο από το 1979. «Ουσιαστικά όµως έχει πολύµικρή σχέση µε τηνπραγµατικότητα, καθώς κόβει το κοµµάτι µιας σκηνής, δεν αποτελείαντικειµενικό µάρτυρα.Σε κάθε φωτογραφία βλέπουµε ό,τι µαςεπιτρέπουν οι γνώσεις και η εµπειρία µας, όχι τα µάτια µας. Το χρώµα λοιπόν έρχεταινα µπερδέψει επιπλέον ταπράγµατα και νατα κάνει να φαίνονται πιο πραγµατικά».
Η Αθήνα έχασε την αισθητική της
«Η Αθήνα δεν είναι µόνο αυτή που φωτογράφισα. Επέλεξα να δείξω τοκοµµάτι που µε πονάει για να προκαλέσω προβληµατισµόστους θεατές», λέει στα «ΝΕΑ» ο Στέλιος Ευσταθόπουλος. «Εχει αλλάξει η ανθρωπογεωγραφική σύνθεση της πόλης και µαζί και η νοοτροπία του κόσµου. Η Αθήνα έχει χάσει την αισθητική της και οι ξένοι δεν την αλλοίωσαν, απλώς εγκαταστάθηκαν στα σηµεία που τους φάνηκαν οικεία. Ποιο το νόηµα όµως κεντρικές πλατείες όπως εκείνη της Οµόνοιας να είναι τσιµεντένιες χωρίς ένα δέντρο, ένα παρτέρι, ένα παγκάκι;».
ΠΗΓΗ: www.tanea.gr
|
|
|
0 ΣΧΟΛΙΑ