Δημήτρης Μιχόπουλος: Ακουαρέλα ήχου… Fondue διασκέδασης με άφθονο χαμόγελο.
Αν με ρωτούσατε τι μου είχε λείψει πιο πολύ τα τελευταία χρόνια, θα σας έλεγα την «αμαρτία» μου: να διασκεδάσω με την ψυχή μου. Να αφήσω την ατσαλένια πανοπλία της άμυνάς μου στην είσοδο ενός κάστρου και να αφεθώ στο μαγικό χαλί της γιορτής, το οποίο όλες οι Ερινύες θα έστρωναν. Δηλαδή κάτι απλό, σαν burger με brie ή σαλάτα κοτόπουλο με ζουμερό μάνγκο. Επειδή τόσο επιτηδευμένα οριοθετήθηκε η ευφορία καρδιάς από τους συναισθηματικά ανάπηρους, καλοπερασάκηδες, χάθηκε η πρωτοβουλία του «περνώ την κόκκινη γραμμή». Δηλαδή τη γραμμή που οδηγεί στην ανεμελιά, στο τραγούδι, στο χορό, στο «παιχνίδι», στο πάθος, στην τρέλα της στιγμής.
Ο Σάββας με τα κόκκινα γυαλιά μάς καλωσορίζει στην Ακουαρέλα. Στη γνωστή Ακουαρέλα, που για χάρη της πολλά editorials έχουν γραφτεί. Την έχουν θαυμάσει και αυτοί που ξέρουν από την τέχνη της ζωής, αλλά και αυτοί που ξέρουν από την τέχνη της τσίπας. Ανεβαίνεις τα σκαλιά και δεν σκοντάφτεις σε κανένα ψυχολογικό κατώφλι της εισόδου. Η πορφυρή αύρα σού ανοίγει τα μάτια διάπλατα και παραδίδεσαι στην αρμονία. Κι η γιορτή αρχίζει…
Τραπεζάκια μικρά με ξύλινες, vintage καρέκλες υποδέχονται το «πιασμένο» κορμί σου και το χαμόγελο του «έφθασεεεε» φτάνει οσονούπω, για να ανάψει το κερί και τη διάθεσή σου. Κι όσο το φυτίλι καίγεται, τόσο φουντώνει η επιθυμία σου για τη γευστική κόλαση που υπόσχεται ο κατάλογος, οι προτάσεις του σεφ και του καλά κρυμμένου οινοχόου. Χαλαρώνεις, απολαμβάνεις τη γαστριμαργική σύλληψη του σεναριογράφου, αλλά το ένστικτό σου δεν συλλαμβάνεται. Νιώθεις ότι η τρέλα του καλλιτέχνη βρυχάται. Την ακούς μέσα από την πενιά της κοντοκουρεμένης DJ. Σε φόντο κόκκινο η αυλαία ετοιμάζεται να ανοίξει. Τα κόκκινα φωτιστικά λικνίζονται σαρκαστικά. Τα φωτά δύουν. Η Ακουαρέλα ξεκολλά από τον «τοίχο» της και ως έμπειρη animator μάς ξεκουνά από τις θέσεις μας. Τα έπιπλα κάνουν χώρο για το χορό που προσγειώνεται. Οι νεαρές σερβιτόρες εδάφους-bar δεν περπατούν. Χορεύουν, διασκεδάζουν, παίζουν, γλεντούν μαζί με τους πελάτες τους. Και όλοι γίνονται μια παρέα, εκτός από τους ανέραστους, τους λουστραρισμένους. Αυτούς που παίζουν το ρόλο της παραδοσιακής κορνίζας. Τα «ανεβάσματα» στο Facebook μαρτυρούν τη… Σταυροφορία διασκέδασης.
Γιατί γαμώτο να μην έχουμε εδώ στην Αθήνα τέτοια μαγαζιά και θα πρέπει να τρέχουμε μέχρι την Αράχωβα; Αν και δεν είναι μακριά. Αλλαγή οπτικής γωνίας χρειάζεται. Μπαίνεις στο αυτοκίνητό σου στις 20:00 και στις 21:30 έχεις φτάσει. Σαν να οδηγούμε από τη Ν. Ερυθραία μέχρι την Παραλιακή κάποιο Σαββατόβραδο του καλοκαιριού. Λοιπόν, αμαρτία εξομολογουμένη, ουκ εστί αμαρτία… κι είναι ακόμα Ιανουάριος… Περαστικά!
VIRAL
*Ο Δημήτρης Μιχόπουλος κάνοντας μια πολυετή και αναγνωρισμένη πορεία στο χώρο τα επικοινωνίας, διαχείρισης φήμης και εικόνας στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ζει τις στιγμές και τις μοιράζεται μηνιαίως με τους φίλους τού ΑTHENS MAGAZINE.
0 ΣΧΟΛΙΑ