«Ο Τόλης με τιμά, ο Πουλόπουλος με πρόδωσε!». Συνέντευξη-ποταμός του Μίμη Πλέσσα! (PHOTOS)
«Θα πήγαινα σε συναυλία του Πουλόπουλου αν με καλούσε. Είναι δυνατόν να θυμάμαι εγώ τις μικρότητες των ανθρώπων που βοήθησα, δίνοντάς τους 80 από τις 90 επιτυχίες που έχουν στο ενεργητικό τους; Μάλλον δεν μετράς το σωστό μου μπόι. Αν θέλεις ξεχώρισέ τα: ένας από τους αληθινούς, μιλάει με την ίδια αγάπη γι’ αυτούς που τον τιμούν και γι’ αυτούς που τον πρόδωσαν! Και τον έναν τον λένε καλό παιδί και τον προσκυνάνε και για τον άλλον λένε “πού είναι αυτός με τέτοιο προικιό που του έχετε δώσει για το ρεπερτόριο του; Θα έπρεπε να έρχεται σε κάθε εμφάνισή σας, μην τυχόν και του δώσετε την άδεια για να τραγουδήσει;”».
Του Νίκου Νικόλιζα
Τα πικραμένα λόγια του μεγάλου μας μουσικοσυνθέτη Μίμη Πλέσσα, του ανθρώπου που έδωσε δεκάδες επιτυχίες τόσο στον Γιάννη Πουλόπουλο όσο και στον Τόλη Βοσκόπουλο, δεν υπάρχει καμιά απολύτως αμφιβολία ότι ακόμα και σήμερα -πέντε χρόνια μετά τη μεγάλη συναυλία που έδωσε στο Θέατρο Βράχων, χωρίς να έχει κοντά του τον τραγουδιστή που του έδωσε τις μεγαλύτερες επιτυχίες του, τον Γιάννη Πουλόπουλο- τον πονάνε. Λόγια που βγαίνουν με σπαραγμό για τον πιο μελωδικό τραγουδιστή.
Σύμφωνα με τον κορυφαίο δημιουργό όμως «υπάρχει κάποιος κριτής, που είναι ο χρόνος. Αυτόν δεν μπορείς να τον ξεγελάσεις. Μπορεί κάποια στιγμή να έρθεις σε ξυλοπόδαρα και να έχεις άλλο μπόι. Την επόμενη όμως πενταετία, δεκαετία θα ξαναπεράσει ο χρόνος και θα αποδειχτεί αν είσαι αληθινός». Πότε όμως ξεκινάει η «υπόγεια κόντρα» μεταξύ δασκάλου και μαθητή; Και για ποιον λόγο ο μεγάλος συνθέτης φέρνει βαρέως εδώ και χρόνια την άρνηση του Πουλόπουλου να εμφανιστεί έστω και μία φορά μαζί του επί σκηνής;
VIRAL
Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς για την πολυετή συνεργασία τους; «Το άγαλμα», «Καμαρούλα μια σταλιά», «Θα πιω απόψε το φεγγάρι», «Μην του μιλάτε του παιδιού», «Βρέχει πάλι απόψε» και δεκάδες άλλες μεγάλες επιτυχίες. Αφορμή για τη σύγκριση μεταξύ Πουλόπουλου και Βοσκόπουλου στάθηκε η μεγάλη συναυλία που έδωσε ο Τόλης στο «Βεάκειο». Εκεί, μέσα στο πλήθος και ο σπουδαίος μουσικοσυνθέτης Μίμης Πλέσσας, ο οποίος συνόδευσε στο πιάνο τον «άρχοντα» της πίστας.
«Ο Τόλης είναι κορυφαίος»
Δύο μέρες μετά τη μεγαλειώδη συναυλία μας εκμυστηρεύεται τη μεγάλη αγάπη που έχει για τον Βοσκόπουλο. «Ο Τόλης για μένα είναι ένας αληθινός και πολύ μεγάλος καλλιτέχνης. Αληθινός στις σχέσεις του, στις συνεργασίες του. Ήταν γεννημένος στον Πειραιά και αναθρεμμένος με έναν τέτοιο τρόπο, ώστε να είναι κοινός και απλός. Να είναι ένα με τον κόσμο. Γι’ αυτό και βλέπεις τον κόσμο να παραληρεί και να του φιλάνε τα πόδια και τα χέρια. Στο μισό αιώνα τραγούδι πολλοί άνθρωποι τον πίστεψαν και του έδωσαν κορυφαία τραγούδια. Ένας από αυτούς είμαι και εγώ», μας λέει ξετυλίγοντας το κουβάρι των αναμνήσεών του.
Θυμάται όλες του τις συνεργασίες, μα πολύ περισσότερο εκείνες με τον Τόλη, μιας και αποδείχτηκε τελικά η αδυναμία του. «Ο Τόλης έμεινε στην ιστορία εκτός για την σπουδαία φωνή του και τη σύνθεσή του, και για το ότι ήταν το “καλό παιδί”. Δόξα τω Θεώ, του Τόλη του έδωσα σπουδαία τραγούδια. Εγώ προσωπικά δίνω τα τραγούδια μου σε ανθρώπους που πιστεύω ότι μπορούν να αναδείξουν τη φωνή, αυτού που μου την εμπιστεύονται. Όταν κάποια στιγμή ο Τόλης ήρθε σπίτι μου για να πάρει τραγούδια, μου είπε: “δώσατε σπάθες στους συναδέλφους μου, δώστε και σε μένα ένα σουγιαδάκι για να δείτε τι τεράστια ‘ζημιά’ θα κάνω”. Και πράγματι! Του έδωσα 10 τραγούδια και έκανε 13 τεράστιες επιτυχίες. Πάντα θα θυμάμαι και τη συνεργασία του με τον Στράτο Διονυσίου η οποία ήταν μια κορυφαία μορφή για το λαϊκό πεντάγραμμο και μια ιδιαίτερη πενιά που άφησε εποχή».
«Δεν έχουν σχέση οι φωνές τους Βοσκόπουλου»
Δεν συνηθίζει να παίρνει πίσω αυτά που λέει. Τα σταράτα λόγια του τα εξωτερικεύει χωρίς δισταγμό. Τον ρωτάμε αν μετάνιωσε με κάποια από τις συνεργασίες του. «Εγώ δεν παύω ποτέ να υποστηρίζω αυτά που πρεσβεύω. Ακόμα και όταν είχα πιάσει μια υψηλότερη στάθμη εμπορικότητας με τα τραγούδια μου. Με αντιπροσωπεύει ακόμα και η τελευταία παύση κάθε νότας που έγραψα» λέει. Τον ρωτάμε, αν θεωρεί το ίδιο και με τα τραγούδια που είχε δώσει στον Πουλόπουλο. Κομπιάζει. «Καμία σχέση. Η κάθε φωνή έχει την ιδιαιτερότητά της. Δεν θα έδινα ποτέ τραγούδι στον Βοσκόπουλο που θα έκανε για τη φωνή του Πουλόπουλου. Όπως δεν θα έδινα ποτέ ένα τραγούδι στην Κουμιώτη που το είχα γράψει για τη φωνή της Μαρινέλλας».
Σε κάθε του συνέντευξη ο Τόλης μιλάει για τον μοναδικό μουσικοσυνθέτη και τις μεγάλες επιτυχίες που έκανε μαζί του. Τον ρωτάμε αν ο Τόλης έχει αναγνωρίσει τα μεγάλα τραγούδια που του εμπιστεύτηκε εκείνος. Μας κόβει. «Ο Τόλης απολύτως. Και αυτό τα λέει όλα. Ο Τόλης».
«Αυτοί που με τίμησαν και αυτοί που με πρόδωσαν…»
Συζητώντας για τη μεγάλη συναυλία που είχε δώσει ο κορυφαίος συνθέτης στο Θέατρο Βράχων πριν από μερικά χρόνια, στέλνοντας τότε ανοιχτή πρόσκληση και στον Γιάννη Πουλόπουλο, ο μόνος που πήγε κοντά του ήταν ο Τόλης. Τι θυμάται ο Μίμης Πλέσσας; «Ο καθένας εκ των υστέρων κοιτάει το μπόι του. Και τον έναν τον λένε καλό παιδί και τον προσκυνάνε, και για τον άλλον λένε “πού είναι αυτός με τέτοιο προικιό που του έχετε δώσει στο ρεπερτόριό του; Θα έπρεπε να έρχεται σε κάθε εμφάνισή σας, μην τυχόν και του δώσετε την άδεια για να τραγουδήσει”. Τα πράγματα στο επάγγελμά μας είναι αρκετά σκληρά. Υπάρχει κάποιος κριτής, που είναι ο χρόνος. Αυτόν δεν μπορείς να τον ξεγελάσεις. Μπορεί κάποια στιγμή να έρθεις σε ξυλοπόδαρα και να έχεις άλλο μπόι, την επόμενη όμως πενταετία, δεκαετία θα ξαναπεράσει ο χρόνος και θα αποδειχτεί αν είναι αληθινός» λέει λακωνικά με ευθείες βολές κατά του Γιάννη Πουλόπουλου. Τον ρωτάμε αν έχει μετανιώσει για συνεργασίες του. «Δεν έχω μετανιώσει για καμιά συνεργασία μου. Εγώ τους πίστεψα, εγώ τους βοήθησα, αυτοί μου εμπιστεύτηκαν τη φωνή τους και κάναμε αυτά που κάναμε. Ο κόσμος θα κρίνει αν είναι ορθά και καλά αυτά που φτιάξαμε».
Ως «πνευματικός τους πατέρας» του ζητάμε να συγκρίνει τους δύο μεγαλύτερους εν ζωή τραγουδιστές με τους οποίους συνεργάστηκε, Τόλη Βοσκόπουλο και Γιάννη Πουλόπουλο. Χαμογελάει. «Θα είναι λάθος η ζυγαριά για να μετρήσει τέτοια μεγέθη. Δεν έχουν καμία σχέση. Ο ένας είναι λαϊκό είδωλο και ο άλλος έγινε λαϊκό είδωλο και δεν προσκύνησε τη σπουδαία καρέκλα, το σπουδαίο αναλόγιο που του δόθηκε».
Του ζητάμε με το χέρι στην καρδιά να μας πει, αν δεν δεχόταν κάποια ενδεχόμενη πρόσκληση από τον Γιάννη Πουλόπουλο για να παρευρεθεί, σε συναυλία του; «Θα πήγαινα αν με καλούσε. Είναι δυνατόν να θυμάμαι εγώ τις μικρότητες των ανθρώπων που βοήθησα, δίνοντάς τους 80 από τις 90 επιτυχίες που έχουν στο ενεργητικό τους;» λέει και συνεχίζει. «Μάλλον δεν μετράς το σωστό μου μπόι. Αν θέλεις ξεχώρισέ τα: ένας από τους αληθινούς, μιλάει με την ίδια αγάπη γι’ αυτούς που τον τιμούν και γι’ αυτούς που τον πρόδωσαν» μας λέει και μας αποχαιρετά αναζωπυρώνοντας μια παλιά υπόγεια κόντρα δύο εν ζωή μύθων.
Η κοινή πορεία μέσα από τον κινηματογράφο
Η κοινή πορεία του Μίμη Πλέσσα και του Γιάννη Πουλόπουλου (με 71 συνολικά τραγούδια) ξεκινάει τη χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου, το 1967, όταν οι δυο τους συναντήθηκαν στην ταινία «Οι θαλασσιές οι χάντρες» με τον Πουλόπουλο να τραγουδάει το «Έκλαψα χθες», το «Απόψε κάποιος θα χαθεί» και το «Πίσω απ’ το παράθυρο». Τα τραγούδια θ’ αγαπηθούν, θα κυκλοφορήσουν αμέσως στις 45 στροφές με μεγάλη επιτυχία και πλέον το νερό έχει μπει στ’ αυλάκι…
Ακολουθεί το 1968 το φιλμ «Μια κυρία στα μπουζούκια» και νέα σπουδαία συνεργασία Πλέσσα-Πουλόπουλου: «Μην του μιλάτε του παιδιού» και «Απόψε κλαίει ο ουρανός». Ωστόσο, η μεγαλύτερη στιγμή της κοινής πορείας τους στο σινεμά θα έρθει την ίδια χρονιά μέσω της ταινίας «Γοργόνες και μάγκες». Εκεί, ο Πουλόπουλος θα ερμηνεύσει «Θα πιω απόψε το φεγγάρι» και «Καμαρούλα», δύο από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της καριέρας του.
Η συνεργασία Πουλόπουλου, Πλέσσα και Δαλιανίδη θα στεφθεί με δάφνες. Το 1969 ο Γιάννης Πουλόπουλος θα εμφανιστεί στην «Παριζιάνα» τραγουδώντας μαζί με τη Ρένα Βλαχοπούλου το «Τρεχαντήρι θ’ αρματώσω» καθώς και το «Όταν μιλάς για χωρισμό».
Ο κύκλος της συνεργασίας τους στον ελληνικό κινηματογράφο θα κλείσει το 1970 στην ταινία «Η θεία μου η χίπισσα» με το τραγούδι «Στη φτωχιά μας την αυλή».
Ωστόσο, το αποκορύφωμα αυτής της κοινής πορείας θα έρθει τον Απρίλιο του 1969 με το άλμπουμ «Ο δρόμος» σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου.
Ήταν ο πρώτος δίσκος που ξεπέρασε τις 100.000 αντίτυπα σε πωλήσεις κι έγινε πλατινένιος, ενώ τα τραγούδια του ακούγονταν και στην ομώνυμη θεατρική παράσταση που ανέβηκε λίγο καιρό μετά και κυνηγήθηκε από τη Δικτατορία.
«Γέλαγε η Μαρία», «Μέθυσε απόψε το κορίτσι μου», «Έπεφτε βαθιά σιωπή» και βεβαίως «Το άγαλμα» εκτινάσσουν τον Πουλόπουλο στην κορυφή της αποδοχής και της δημοτικότητας.
Ακολουθεί ένα «διάλειμμα» και θα ξανασμίξουν το φθινόπωρο του 1973 για το άλμπουμ «Θάλασσα, πικροθάλασσα» σε στίχους Κώστα Βίρβου, ενώ τον Νοέμβριο του 1986 κυκλοφόρησε η μοναδική ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά του δημιουργού αποκλειστικά για τη φωνή του Πουλόπουλου.
Πρόκειται για το δίσκο «Στα μεγάλα ταξίδια» με στίχους του Θάνου Σοφού με πιο γνωστό το τραγούδι «Άσε στην πόρτα τα κλειδιά».
Για περισσότερα Νέα κάντε κλικ εδώ
0 ΣΧΟΛΙΑ