“Κουβαλούσαμε νερά για να ζήσουμε”! Εξομολόγηση- ΣΟΚ του Μάρκου ΣΕΦΕΡΛΗ! (PHOTOS)
Του Νίκου Νικόλιζα
Ώρα 8 το βράδυ. Έξω από θέατρο «Δελφινάριο» εκατοντάδες κόσμου -που ίσως φτάνουν και τις χιλιάδες- βρίσκονται μπροστά από τα γκισέ του θεάτρου και περιμένουν υπομονετικά να ανοίξουν οι πόρτες. Είναι οι φανατικοί θαυμαστές του Μάρκου Σεφερλή, ο οποίος για άλλη μια χρονιά «κάνει ταμείο» και βρίσκεται στην πρώτη θέση των εισπράξεων μεταξύ όλων των θεάτρων στην Ελλάδα. «Ο Σουλεϊμάρκ ο μεγαλοπρεπής» για άλλη μια θερινή σεζόν γράφει ιστορία, με το κοινό να παραληρεί σε κάθε ατάκα και γκριμάτσα που εκείνος κάνει επί σκηνής. Τέσσερις ολόκληρες ώρες σπαρταριστής σάτιρας, δίνει στο κοινό του «ψωμί» για να μπορέσει να ασχοληθεί με νέες ατάκες-σλόγκαν.
Το ραντεβού μας κλείστηκε κάπου εκεί. Μεταξύ 7 και 8 το βράδυ, πριν ο ίδιος ξεκινήσει την παράσταση. Ήταν ευδιάθετος, όπως τότε που συνεργαζόμασταν μαζί στον «Πρωινό Καφέ» με την Ελένη Μενεγάκη στον ΑΝΤ1. «Είμαι ο ίδιος», μου λέει. «Για μένα η σκηνή είναι η ζωή μου. Ζω για να γελάω μαζί με τον κόσμο. Το διασκεδάζω σαν θεατής. Υπάρχουν τα κείμενα, όμως μ΄ αρέσει να αυτοσχεδιάζω», λέει χαμογελαστός, ενώ σχολιάζουμε και τη δίαιτα την οποία κάνει. «Έχω χάσει 20 κιλά. Πάω καλά», λέει και ξεκινάμε την περιήγησή μας μέσα στο χρόνο. «Ο Σουλεϊμάρκ» δεν αφήνει τίποτα όρθιο. Μιλάει για τα τουρκικά σίριαλ που έχουν σαρώσει τα πάντα, μιλάει για τους σημερινούς πολιτικούς, μιλάει για τους γκέι, αλλά προπάντων… ασχολείται με το κοινό του.
Με τα προτερήματά τους και τα μειονεκτήματά τους. Και αυτό είναι που του δίνει το έναυσμα να είναι πρωτοπόρος, όπως έκαναν κάποτε οι παλαιότεροι κωμικοί από τους οποίους, όπως παραδέχεται, έχει υιοθετήσει πολλά στοιχεία.
Για τον Μάρκο ως πρωταγωνιστή ξέρουμε σχεδόν τα πάντα. Για τον Μάρκο ως μαθητή, ως παιδί της επαρχίας που μεγάλωσε στην Κόρινθο, δεν ξέρουμε σχεδόν τίποτα. Ο ίδιος δεν αποφεύγει να μιλήσει, αλλά και οι δημοσιογράφοι δεν επιθυμούν να μάθουν περισσότερα, μιας και ο Μάρκος πουλάει το σήμερα. Όσο για το χειμώνα; Ο Μάρκος στο θέατρο αλλά και σε μεγάλη μουσική σκηνή!
VIRAL
«Η οικονομική κρίση μ΄ έχει επηρεάσει…»
Άνθρωπος ολιγαρκής ο Μάρκος, όπως λέει δεν έζησε ποτέ μέσα στα πλούτη. «Ήμουν πάντα βιοπαλαιστής. Προσπαθούσα πάντα να ζω με τα λίγα. Τα χρήματα απλά ήθελα να τα έχω για να ζει καλά η οικογένειά μου. Δουλεύω από μικρό παιδί και δεν φοβάμαι να δουλέψω ακόμα και όλο το εικοσιτετράωρο». Όπως λέει ο ίδιος, η οικονομική κρίση τον έχει επηρεάσει ακόμα και στα νούμερά του, μιας και είναι μέρος της καθημερινότητάς μας. «Προσπαθώ να προβληματίσω τον κόσμο και να τον αφυπνίσω. Δεν έκανα ποτέ τον κήρυκα, ούτε ήθελα να το παίζω ξερόλας. Απλά μέσα από το χιούμορ προσπαθώ να περάσω τα δικά μου μηνύματα, χωρίς ωστόσο να περάσω στο άλλο άκρο που είναι η κατάθλιψη και η μιζέρια», λέει και χαμογελάει, ενώ μας λέει και ένα από τα ωραία ανεκδοτάκια του.
«Πουλούσαμε νερό στα μπιτόνια για να ζήσουμε…»
Τα παιδικά χρόνια του Μάρκου Σεφερλή, για τους περισσότερους από εμάς, είναι άγνωστα. Για όσους όμως τον έζησαν εκεί στην Κόρινθο, ξέρουν πως ο Μάρκος υπήρξε αγωνιστής της ζωής από πολύ μικρός. Δεν κομπιάζει και χαίρεται να απαντά αναπολώντας το παρελθόν του. «Γεννήθηκα στην Κόρινθο. Ίσως από εκεί να έχω πάρει και τα γονίδια για να δουλεύω τόσο πολύ. Οι γονείς μου πουλούσαν νερό στα σπίτια.
Με ένα βυτίο πήγαιναν στο Λουτράκι και το έφερναν στην Κόρινθο. Από εκεί το πουλούσαν σε μπιτόνια στα σπίτια, μιας και η Κόρινθος δεν είχε δικό της πόσιμο νερό». Την ώρα που τα διηγείται κοιτάζει αλλού, δείγμα νοσταλγίας εκείνων των ανέμελων στιγμών. «Ο πατέρας οδηγούσε και η μάνα κουβαλούσε τα μπιτόνια. Μαζί κι εγώ. Όταν δεν είχα σχολείο, ήμουν μαζί τους. Εγώ μόνο ξέρω πόσο έχουν δουλέψει οι δυο τους για να μεγαλώσουν εμένα και τα αδέρφια μου. Μεγάλη ταλαιπωρία, όμως αυτό μου δίνει ώθηση να κάνω ακόμα περισσότερα. Ουσιαστικά εκείνα τα χρόνια για μένα ήταν ήσυχα και φτωχικά, χωρίς πλούτη, χωρίς χλιδές. Γι’ αυτό και όταν ο κόσμος στο τέλος της παράστασης μου λέει: “Μάρκο καλή ξεκούραση” τους απαντώ: “γιατί, έσκαβα ρε παιδιά;”». Το μικρόβιο του ηθοποιού ούτε ο ίδιος δεν ξέρει από πού το πήρε. «Ίσως επειδή η μητέρα μου ήθελε να γίνει ηθοποιός και δεν την άφησαν οι γονείς της, ίσως από εκεί να το πήρα».
«Δεν θα ξεχάσω το κλάμα του πατέρα μου, πριν φύγει από τη ζωή…»
Τις περισσότερες φορές, ο Μάρκος πάνω στη σκηνή είναι ο κωμικός που θέλεις να γελάσεις, θέλεις να είναι η παρέα σου όταν βγαίνεις έξω, θέλεις να είναι το επίκεντρο όλης της συζήτησης που έχεις με τους φίλους σου. Σήμερα στη News ο Μάρκος παρουσιάζει και έναν άλλο εαυτό, εντελώς διαφορετικό. Υπερευαίσθητο, που το γέλιο αντικαθίσταται από το κλάμα. Μας μιλάει για τους γονείς του και χαμηλώνει τα μάτια βουρκωμένος. «Η μάνα μου ζει και έχω βάλει να ακούγεται η φωνή της σε ένα νούμερο, γιατί θέλω να την έχω πάντα δίπλα μου.
Ο πατέρας μου πέθανε το 2004, αφού είδε προηγουμένως την πρώτη παράσταση που είχα σκηνοθετήσει στο “Περοκέ”, το “ΠΑΣΟΚ ΜΟΥ ΣΟΡΥ”. Εκεί έκλαιγε σαν μικρό παιδί. Τώρα που έχω κι εγώ παιδί τον καταλαβαίνω. Κι εγώ κλαίω με το γιο μου Χάρη, όταν παίζει σε θεατρικές παραστάσεις του σχολείου», λέει. Όταν τον ρωτάμε για το θάνατο του πατέρα του, βουρκώνει και μας λέει: «Μου στοίχισε όσο τίποτε άλλο. Όμως αυτό το δυσάρεστο γεγονός ήρθε 10 μέρες μετά τη γέννηση του γιου μου. Τον είδε μόνο μία φορά και μετά πέθανε. Ο ερχομός του Χάρη για μένα επούλωσε γρήγορα τις πληγές. Υπήρχαν τόσο ανάμεικτα συναισθήματα τότε που δεν ξέρω αν μπορεί κάποιος να τα βιώσει. Πάντως ο πατέρας μου έφυγε από τη ζωή ευτυχισμένος. Γιατί είδε την ευτυχία μου που είχα στο πλευρό μου τη σύζυγό μου Έλενα. Ήξερε τη δύσκολη περίοδο που είχα περάσει με τον προηγούμενο γάμο μου κι ένιωθε ικανοποιημένος που είχα στο πλευρό μου την Έλενα, την οποία και θαύμαζε». Όταν τον ρωτάμε για το αν η σύζυγός του επούλωσε τις πληγές από τον προηγούμενο γάμο του, ορθά κοφτά μας λέει: «Πράγματι, η Έλενα επούλωσε όλες τις πληγές που είχα. Όμως και μετά, σε δύσκολες καταστάσεις που περάσαμε μαζί, υπήρξε βράχος. Είναι ο άνθρωπος που μπορώ να στηριχθώ οποιαδήποτε στιγμή».
«Δεν είχαμε γάλα για το παιδί όταν πήραμε το “Δελφινάριο”»
«Τα αγαθά κόποις κτώνται» λέει το αρχαίο ρητό. Και ο Μάρκος αυτό δεν το ξέχασε ποτέ. «Μαζί με την Έλενα έχουμε κάνει χιλιόμετρα και χιλιόμετρα για να φτάσουμε ως εδώ», μας τονίζει. Τον ρωτάμε αν αληθεύει ότι δεν είχε γάλα ούτε για το παιδί του όταν νοίκιασε το «Δελφινάριο». «Ναι, είναι αλήθεια αυτό. Για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε πηγαίναμε από πόλη σε πόλη και από χωριό σε χωριό και παίζαμε για να ανταπεξέλθουμε στις επιταγές που είχαμε κόψει για το “Δελφινάριο”. Και μέσα στο αυτοκίνητο και ο γιος μας, που ήταν μόλις λίγων μηνών».
Ο ίδιος μας λέει ότι δεν φοβήθηκε ποτέ για τα ρίσκα που πήρε. «Δεν είχα ποτέ το αίσθημα του φόβου γιατί είχα στο πλευρό μου τη σύζυγό μου. Γενικά είμαι αισιόδοξος άνθρωπος και πιστεύω πως εμείς καθορίζουμε τη μοίρα μας», αναφέρει χαμογελώντας, ενώ μας συμβουλεύει να κάνουμε θετικές σκέψεις και να έχουμε θετική ενέργεια για να προχωρήσουμε μπροστά. Παραδέχεται ότι έβγαλε χρήματα, αλλά θεωρεί πως όλα όσα βγάζει τα ρίχνει πάλι στη δουλειά του. Όσο για τα κανάλια; «Είχα κάνει κατά καιρούς προτάσεις, αλλά δεν μου απάντησαν ποτέ. Ίσως δεν ήμουν στα σχέδιά τους». Όταν τον ρωτάμε αν θεωρεί τον εαυτό του θεατρικό ή τηλεοπτικό ηθοποιό, παραδέχεται αυτό που λέει και το κοινό του: «Θεατρικό. Γιατί αποδεικνύεται ότι το κοινό με θέλει άμεσο και κοντά του».
«Χρωστάω ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Σωτήρη Μουστάκα…»
Στην πολύωρη συζήτησή μας, ο Μάρκος είναι χείμαρρος. Θέλει να εξομολογηθεί πολλά. Τον ρωτάμε αν του έγινε πόλεμος στα πρώτα του βήματα. «Και μου συμπαραστάθηκαν οι παλαιότεροι και με πολέμησαν. Είναι μέρος του παιχνιδιού αυτό. Ήμουν νέος και θεωρούσαν ότι είμαι ανταγωνιστικός και “σαρωτικός” σε όλα. Άρεσε στον κόσμο αυτό που έβλεπε»μ λέει και αναφέρεται στον αγαπημένο φίλο του Σωτήρη Μουστάκα. «Όταν ήμασταν μαζί πάνω στη σκηνή, προσπαθούσα να ξεκλέψω οτιδήποτε έκανε για να πάρω μαθήματα. Ήμουν δίπλα του στρατιώτης. Και γι’ αυτό ζητούσε από τους επιχειρηματίες να είμαι πάντα συμπρωταγωνιστής του. Μάλιστα ζητούσε από τους συγγραφείς να γράψουν ειδικά νούμερα και να είμαστε μόνοι μας πάνω στη σκηνή. Περνούσε καλά μαζί μου κι εγώ τον λάτρευα», λέει, ενώ επισημαίνει: «Του χρωστάω πολλά ευχαριστώ του Σωτήρη. Στα πρώτα μου βήματα ήταν πάντα δίπλα μου. Με συμβούλευε και μου έκανε πολλές προσθήκες στα νούμερά μου. Ήταν μεγάλο σχολείο ο Σωτήρης».
Για περισσότερα Νέα κάντε κλικ εδώ
0 ΣΧΟΛΙΑ