ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ – Μιχαήλ Άνθης: «Ψάχνω κι εγώ τα δικά μου ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΥΠΟΝΟΜΟ»!
Πρωταγωνιστεί, σκηνοθετεί, γράφει και, κυρίως, έχει άποψη. Ο Μιχαήλ Άνθης, σε μια πραγματικά ενδιαφέρουσα συνέντευξη, μας μιλά για τη θεατρική παράσταση «Φύλλο σιγής», το νέο του βιβλίο, την ελληνική τηλεόραση αλλά και την τούρκικη ταινία στην οποία θα συμμετάσχει!
Συνέντευξη: Μπάμπης Δούκας
Σε τι φάση σας βρίσκουμε αυτή την περίοδο;
Πολύ δημιουργική. «Τρέχουν» πολλά πράγματα μαζί και… κρατάνε συντροφιά το ένα στο άλλο.
VIRAL
«Φύλλο Σιγής», μια καθαρά δικής σας δουλειά. Γιατί πιστεύετε πως πρέπει κάποιος να παρακολουθήσει την παράσταση και τι πραγματικά αρέσει σε εσάς τον ίδιο σε αυτή;
Δεν υπάρχει «πρέπει». «Πιάσε το πρέπει απ’ το “π” και γδάρ’ το ως το “γιώτα”», λέει ο Ελύτης. Αυτό που με αντιπροσωπεύει στο «Φύλλο Σιγής» είναι το γεγονός ότι υποδύομαι 13 πρόσωπα τα οποία είναι ουσιαστικά ένα. Οι πολλές πτυχές του φθαρμένου εαυτού μας. Ο προπάτοράς μας Αδάμ που κατεβαίνει στη Γη, μπαίνει μέσα στον καθένα και μεταλλάσσεται σε Αδαμόπουλο, Αδαμίδη, Αδαμαντινό, Άνταμσον κι ένα σωρό άλλα, σε μια προσπάθεια να μην αφήσει πτυχή της κακής του πλευράς ανεκμετάλλευτη.
Έχετε αποσπάσει κρατικό έπαινο συγγραφής θεατρικού έργου του Υπουργείου Πολιτισμού, ενώ οι διακρίσεις σας είναι ουκ ολίγες. Πώς νιώθετε γι αυτό;
Χαρά απ’ τη μία πλευρά που βρίσκει ευήκοα ώτα η δημιουργία μου, λύπη από την άλλη που όχι μόνο δεν έχουν ανεβεί τα 6 βραβευμένα έργα μου (τα 3 από τα οποία με κρατικό βραβείο συγγραφής θεατρικού έργου του Υπουργείου Πολιτισμού), αλλά δεν μου τα έχει ζητήσει και κανείς να τα διαβάσει. Με παρηγορεί ίσως το «ουδείς προφήτης εν τη εαυτού πατρίδι», αλλά κάποια στιγμή πρέπει να δούμε τι γίνεται και στις πραγματικά πολιτισμένες χώρες του κόσμου, όπου τα εθνικά τους θέατρα, ας πούμε, τα οποία πληρώνει ο φορολογούμενος, ανεβάζουν ντόπια έργα και αναδεικνύουν γηγενείς δημιουργούς. Οι παθογένειές μας δεν έχουν τελειωμό. Δυστυχώς δεν έχουμε θεατρική παιδεία, για να μην πω παιδεία γενικότερα. Στην κοιτίδα του πολιτισμού, βάλαμε «το μωρό στη θερμοκοιτίδα». Επιτρέψτε μου να πλάσω μια δική μου λέξη, να κατατάξω εκείνους που πρωτοστατούν σ’ αυτό. Κρατίνοι! Είναι οι κρετίνοι του Κράτους.
Έχετε κάνει τον δικό σας κύκλο από την ελληνική τηλεόραση και δεν είναι λίγες οι σειρές στις οποίες σας έχουμε δει. Πώς κρίνετε την ελληνική τηλεόραση αυτή τη στιγμή; Πιστεύετε πως περνά κρίση, και εάν ναι, θεωρείτε πως θα ανακάμψει;
Θαρρείς είναι φτιαγμένη για να απευθύνεται σε ηλιθίους. Είναι απίστευτη η ευτέλεια και η ασημαντότητα του λόγου που αρθρώνει. Ή κάποιος θα μαγειρεύει ή θα λέει μπούρδες. Νομίζεις ότι σου κάνουν πλάκα. Αλλιώς δεν δικαιολογείται να βλέπεις κυρίως πολιτικούς και τύπους του lifestyle να μην έχουν τίποτα να πουν και κυρίως… τίποτα δικό τους να πουν. Προσωπικά, θεωρώ ότι φταίμε εμείς ως τηλεθεατές πολύ περισσότερο από κείνους που φτιάχνουν τα προγράμματα. Γιατί εκείνοι προβάλλουν αυτό που ο κόσμος προτιμά. Όσο για το αν θα ανακάμψει… οι παλιές χρυσές εποχές με τα 50 σίριαλ το χρόνο πέρασαν ανεπιστρεπτί. Η τηλεόραση ανακλά την κοινωνία. Όταν αλλάξει η κοινωνία, θα αλλάξει και η τηλεόραση. Και για να αλλάξει η κοινωνία, οφείλει να αλλάξει ο καθένας από μας ξεχωριστά. Βλέπετε κανέναν να θέλει να αλλάξει; Άλλο προσαρμόζομαι και κάνω κάτι αναγκαστικά, άλλο αλλάζω. Η αλλαγή είναι εσωτερική υπόθεση και δεν έχει να κάνει με απεργίες και διαδηλώσεις. Σαφώς χρειάζονται κι αυτές, αλλά την ουσιαστική αλλαγή τη φέρνουν πάντα οι μεγάλες εντός μας εκρήξεις .
«Διαμάντια στον Υπόνομο», πρόσφατα παρουσιάσατε και το βιβλίο σας. Πείτε μας δυο λόγια για αυτό. Ποια ήταν τα ερείσματα και οι αφορμές για να το γράψετε και σε ποιους απευθύνεται;
Είναι αντι-μυθιστόρημα, ανατροπή πολλών κλασικών δεδομένων που ξέρουμε. Μια αλληγορία του φωτεινού και του σκοτεινού εαυτού μας μέσα από μια πολύ αστεία, νομίζω, ιστορία. Κεντρικός ήρωας είναι ο ευγενικός Τίμος, του οποίου το έντερο γεννάει ένα διαμάντι ανεξήγητης αξίας την εβδομάδα, ενώ ο ίδιος το αγνοεί. Όταν το μυστικό αρχίζει να μαθεύεται, όλοι αγοράζουν οικόπεδο γύρω απ’ το σπίτι του και προσπαθούν να συνδεθούν με το αποχετευτικό του σύστημα, με αποτέλεσμα μέσα σε λίγους μήνες να δημιουργηθεί μία άνω «καθώς πρέπει» πόλη και μία κάτω πόλη. Όταν βραδιάζει, όλοι βουτούν στις ακαθαρσίες και ψάχνουν για διαμάντια. Το τι ακολουθεί, είναι αδύνατο να σας το περιγράψω. Το ερέθισμά μου ήταν η διαρκώς διογκούμενη απληστία που βλέπω γύρω μου, η διάθεσή μας να ζούμε ως αθάνατοι, η απουσία του συνανθρώπου, ο πόλεμος σε κάθε γωνιά της καθημερινότητας. Το βιβλίο απευθύνεται σε όλους, γιατί το βασικό του όπλο είναι ο αυτοσαρκασμός και το χιούμορ. Μάλιστα, το έχω αφιερώσει σ’ έναν φίλο που με ρώτησε εάν το βιβλίο κάνει για παραλία και του απάντησα «βεβαίως, αρκεί να του βάλεις αντιηλιακό». Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ι. ΣΙΔΕΡΗΣ, θα το πάμε 08-10 Απριλίου στη διεθνή έκθεση βιβλίου στην Αγγλία και κοιτάμε να γίνει ταινία στο εξωτερικό. Υπάρχει ήδη ενδιαφέρον, αλλά δεν μπορώ να αποκαλύψω περισσότερα.
Θα παίξετε και σε μια τουρκική ταινία. Πώς έγινε η πρόταση και περί τίνος πρόκειται; Πώς νιώθετε που θα συμμετάσχετε σε μια τέτοια παραγωγή;
Είναι μεγάλη ιστορία, αλλά μάλλον κάποιος καλός άγγελος έβαλε το χέρι του. Σημασία έχει ότι πέρασα από 40 κύματα για να πάρω το ρόλο, γιατί για τον ίδιο ρόλο είχαν δει και απορρίψει πάνω από 30 Τούρκους ηθοποιούς. Πρόκειται για πολεμική περιπέτεια με έντονο κοινωνικό στοιχείο, που διαδραματίζεται το 1918 στο Αϊδίνι. Βρισκόμαστε δηλαδή στο τέλος του πρώτου μεγάλου πολέμου. Έχει να κάνει με τη σχέση ενός πατέρα που λείπει στον πόλεμο με τον μικρό γιο του. Έχει πολύ άγρια, αλλά και πολύ τρυφερά στοιχεία. Εγώ θα κάνω τον Έλληνα διοικητή.
Έχετε γνωριστεί με τους συμπρωταγωνιστές σας εκεί;
Όχι, μόνο τους ανθρώπους από την παραγωγή γνώρισα. Θα το σκηνοθετήσει η Tuba German, μια νεαρή σκηνοθέτις, ανερχόμενη στην Τουρκία.
Ανάλογη πρόταση από κάποια ελληνική παραγωγή είχατε; Αν όχι, πώς το εξηγείτε αυτό;
Δεν έχω παράπονο από τις συμμετοχές μου στην ελληνική τηλεόραση. Εξάλλου, λόγω εμφάνισης, με θεωρούν «ειδική» φάτσα. Και στους «Βασιλιάδες» έπαιξα και στα «Κλεμμένα όνειρα». Τους τελευταίους μήνες όχι, δεν έχω κάποια πρόταση, αλλά μην είμαστε κι αχάριστοι. Είμαστε 30.000 ηθοποιοί, ποιος να πρωτοδουλέψει όταν τα σίριαλ πια είναι ελάχιστα;
Ο Μιχαήλ Άνθης πώς είναι εκτός θεάτρου και οθόνης; Πού μένετε, πού συχνάζετε, ποια μέρη της Αθήνας σας αρέσουν και τι σας εκνευρίζει στην πόλη;
Ένας φυσιολογικός άνθρωπος είμαι που κάνω ό,τι κάνουν όλοι. Πηγαίνω πολύ θέατρο και κινηματογράφο, ταξιδεύω όσο μπορώ, διαβάζω, βγαίνω με φίλους και απολαμβάνω τη σχέση μου με τη γυναίκα μου. Μένω στην Ακαδημία Πλάτωνος, συχνάζω στο Black Duck της εκλεκτής παραγωγού δίσκων και ζωγράφου Ντόρας Ρίζου, στο Τραβόλτα στο Περιστέρι για εκλεκτό ψάρι και ψαρομεζέδες και στη Χαλκίδα. Απ’ την Αθήνα αγαπώ ό,τι ατόφιο έχει μείνει απ’ τα παλιά και απεχθάνομαι ό,τι κιτς και σιχαμένο έχει εδραιωθεί απ’ τα καινούρια. Στα μάτια μου η Αθήνα φαντάζει μια ξεπεσμένη πόρνη με χρυσό βρακί. Μόνο που πρέπει να τη γδύσεις για να το βρεις και μέχρι να γίνει αυτό… ποιος αντέχει τόση ασχήμια;
Τα μελλοντικά σας σχέδια;
Τρία θεατρικά μου έργα ανεβαίνουν, πρώτα ο Θεός, μέσα στο 2014, τον Απρίλη τα γυρίσματα της ταινίας στην Τουρκία, αλλά πάνω απ’ όλα το βιβλίο μου «Διαμάντια στον Υπόνομο» υπό μάλης και… τρεχάτε ποδαράκια μου. Θέλουμε με τους εκδότες μου το βιβλίο αυτό να πάει παντού, εντός και εκτός Ελλάδας, και πάνω σ’ αυτό δουλεύουμε. Τώρα τις γιορτές θα επισκεφθώ τη Σερβία γι’ αυτόν το λόγο. Και έπονται κι άλλες χώρες. Ψάχνω κι εγώ τα δικά μου «Διαμάντια στον Υπόνομο».
0 ΣΧΟΛΙΑ