Γιατί ρίχνουν μαύρο δάκρυ με Σπανούλη στον Ολυμπιακό…
Οι φίλοι του Παναθηναϊκού είναι εδώ και αρκετό καιρό ανάμεσα στο χαμόγελο και το κλάμα. Είναι από τις περίεργες καταστάσεις της ζωής. Η ζωή άλλωστε είναι παράξενη από μόνη της. Ο Δημήτρης Διαμαντίδης σε λιγότερο από τρεις μήνες λέει αντίο στα παρκέ και οι υποστηρικτές του “τριφυλλιού” είναι σε μία ανάμεικτη κατάσταση. Από την μία χαίρονται, που βλέπουν το “χρυσό” τους αστέρι, στα 36 του, να μαγεύει ακόμη στα παρκέ, από την άλλη, όμως, στεναχωριούνται, που από του χρόνου δεν θα είναι κοντά τους. Ετσι, όμως, είναι τα πράγματα, έτσι είναι η ζωή, το καλό και το κακό έχουν το τέλος τους. Ολα τελειώνουν κάποια στιγμή.
Πριν από λίγο το άλλο υπέρλαμπρο αστέρι του ελληνικού μπάσκετ, ο Βασίλης Σπανούλης, παρέθεσε διαδικτυακή συνέντευξη Τύπου, και μίλησε για όλους και για όλα. Δεν είπε κάτι, που δεν έχουμε ακούσει, αλλά επανέλαβε πράγματα, που καλό θα είναι να τα θυμόμαστε συνέχεια. Οτι μία ομάδα δεν μπορεί να κερδίζει πάντα, ότι ο Ολυμπιακός έχει πετύχει μεγάλα πράγματα και άλλα σχετικά. Είπε ακόμη ή μάλλον επανέλαβε ότι θέλει να τερματίσει την καριέρα του στον Πειραιά, στο μεγάλο λιμάνι, στο οποίο βρίσκεται από το 2010.
Την θυμάμαι χαρακτηριστικά εκείνη την στιγμή. Ημουν στον ΣΠΟΡ FM και ήταν σε εξέλιξη ο μεγάλος τελικός του Μουντιάλ (όταν λέμε Μουντιάλ, εννοούμε μόνο ποδόσφαιρο) ανάμεσα στην Ολλανδία και την Ισπανία. Στο ημίχρονο, λοιπόν, “σκάει” η μεγάλη “βόμβα”: ο Βασίλης Σπανούλης από το ΟΑΚΑ και τον Παναθηναϊκό “μετακομίζει” στο ΣΕΦ και τον Ολυμπιακό. Την συνέχεια την γνωρίζετε, δεν χρειάζεται να την αναφέρουμε ξανά.
Οι Αγγελόπουλοι ανέλαβαν τα ηνία της ΚΑΕ περίπου στα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας και έχουν φέρει την αγαπημένη τους ομάδα στα υψηλότερα επίπεδα της Ευρώπης. Στην περίπτωσή τους ακριβώς ισχύει το “χάος παρέλαβαν”. Αν δεν έπαιρναν τον Ολυμπιακό, το μέλλον της ένδοξης ομάδας του Πειραιά δεν θα ήταν αμφίβολο. Θα ήταν πιο ομιχλώδες και από την ομίχλη. Το μπάσκετ δεν είναι ποδόσφαιρο, που “όλο και κάποιος θα βρεθεί να αναλάβει”. Ναι, όντως, αν δεν αναλάμβαναν οι Αγγελόπουλοι, κάποιος θα βρισκόταν. Αλλά αυτός ο κάποιος, θα μπορούσε να πάει τον Ολυμπιακό τόσο ψηλά; Χλωμό. Στο μπάσκετ πρέπει να βάλεις το χεράκι σου στην τσέπη και η τσέπη να έχει λεφτάκια. Στο ποδόσφαιρο αντίθετα υπάρχουν έσοδα και η κατάσταση είναι σαφώς πιο διαχείρισιμη.
VIRAL
Που θέλουμε να καταλήξουμε; Οτι οι Αγγελόπουλοι είναι ο βασικός λόγος, ο μεγαλύτερος παράγοντας, που οι “ερυθρόλευκοι” έχουν καταφέρει τόσα πολλά πράγματα. Εχουν χαλάσει και χαλάνε του κόσμου τα χρήματα, στην αρχή δεν ήξεραν το αντικείμενο (άλλο το ξέρω ως φίλαθλος και άλλο ως παράγοντας), πλέον πλησιάζουν στο να γίνουν “πρύταννεις”.
Ο δεύτερος λόγος, λοιπόν, που ο Ολυμπιακός έχει φθάσει τόσο ψηλά είναι ο Σπανούλης. Τον θυμάμαι πιτσιρικά στην Λάρισα, όταν έπαιζε με κάτι απίθανους κοινοτικούς δίπλα του, τον Πάρις Μπράιαντ και τον Τζόνι Μπραντς, που είχε φορέσει και την φανέλα του Παναθηναϊκού. Από μικρός φαινόταν ότι αν μη τι άλλο έχει τσαγανό. Εχει τσαμπουκά. Εχει την στόφα του ηγέτη. “Σαν τον Παναγιώτη τον Λιαδέλη μοιάζει” είχαν πει πολλοί.
Η μεταγραφή του στο Μαρούσι το 2001 τον ανέβασε επίπεδο. Η συνύπαρξή του με τον Παναγιώτη Γιαννάκη και η κλήση του στην Εθνική το 2004 τον εκτόξευσε. Την συνέχεια λίγο, πολύ την γνωρίζετε: Παναθηναϊκός, Χιούστον, Παναθηναϊκός, Ολυμπιακός, δόξες, Ευρωλίγκες, ατελείωτος ιδρώτας, απογοήτευση, εκατοντάδες ταξίδια, αγωνία, αλλά και αποδοκιμασίες. Αποδοκιμασίες, όχι μόνο από τους φίλους του Παναθηναϊκού για τον λόγο ότι έφυγε από την ομάδα τους, αλλά και από μερίδα υποστηρικτών του Ολυμπιακού. Μην κάνετε ότι το έχετε ξεχάσει. Ο Σπανούλης έχει αποδοκιμαστεί και από Ολυμπιακούς. Ο λόγος; Η απώλεια νικών ή τίτλων, αλλά και το “πράσινο” παρελθόν του.
Αυτή δεν είναι η νοοτροπία των Ολυμπιακών, είναι η νοοτροπία της Ελλάδας. Θέλετε και άλλο παράδειγμα; Το Σάββατο αποθεώθηκε ο Παναγιώτης Γιαννάκης στην Περιβόλα της Πάτρας, στον αγώνα του Απόλλωνα με τον Αρη, από φίλους των Θεσσαλονικέων. Δεν χρειάζεται να πούμε τι σημαίνει Γιαννάκης για τον Αρη. Αλλά δεν ξεχνάμε και τι είχε γίνει όταν είχε φύγει ο “δράκος” από τους “κιτρινόμαυρους”. Στο ματς της επιστροφής του ως αντίπαλος με τον Πανιώνιο, αποδοκιμαζόταν όλη την ώρα, ενώ είχαν τυπωθεί πεντοχίλιαρα με την μορφή του.
Είπαμε: αυτή είναι η νοοτροπία της Ελλάδας, που αγαπάει πρώτα από όλα τη νίκη και μετά οτιδήποτε άλλο. Ευτυχώς για τον Ολυμπιακό, οι λίγοι ήταν εκείνοι, που είχαν αποδοκιμάσει. Αλλά όταν θα σταματήσει ο Σπανούλης από τους Πειραιώτες, είτε το καλοκαίρι, που μας έρχεται, είτε αν θα ολοκληρώσει την καριέρα του στο ΣΕΦ, όλοι οι Ολυμπιακοί θα κλαίνε με “μαύρο δάκρυ”.
Σπανούληδες και Διαμαντίδηδες δεν βγαίνουν κάθε μέρα. Κάθε 20 χρόνια και αν, θα λέγαμε. Και ως γνωστόν, κάτι το εκτιμάς όταν το χάνεις. Μία πραγματικότητα, που δεν αλλάζει όσα χρόνια και αν περάσουν.
0 ΣΧΟΛΙΑ