ΡΕΤΡΟ: Η χρυσή εποχή της disco στη Σοβιετική Ένωση!!! (VIDEO)
Σήμερα, οι DJs βρίσκονται παντού. 9 στις 10 δημόσιες εκδηλώσεις θα περιλαμβάνουν κι έναν DJ. Ο εξοπλισμός του Disc jockey στις μέρες μας αποτελείται από ένα φορητό υπολογιστή, έναν compact μίξερ και ένα ζευγάρι ακουστικά, και όλα αυτά μπορούν εύκολα να χωρέσουν σε ένα σακίδιο.
Οι DJs έρχονται πλέον για σας όπου κι αν τους χρειαστείτε, ωστόσο υπήρχε μια εποχή που οι άνθρωποι στέκονταν σε μεγάλες ουρές, αναζητώντας εισιτήρια για κάποια μαγική ντισκοτέκ με κεφάτη ατμόσφαιρα.
Η διασκέδαση στα χρόνια της ΕΣΣΔ
Κοιτάζοντας πίσω λοιπόν, στο πώς περνούσαν τον ελεύθερο χρόνο τους οι άνθρωποι στη Σοβιετική Ένωση μετά τη δουλειά, το πρώτο πράγμα που μας έρχεται στο μυαλό είναι οι ντισκοτέκ. Η δεκαετία του ‘80 ήταν πράγματι η χρυσή εποχή της σοβιετικής ντίσκο.
Είναι γνωστό πλέον ότι στη Σοβιετική Ένωση οι άνθρωποι είχαν ένα πολύ σκληρό μονότονο και αδιατάρακτο τρόπο ζωής. Αλλά ανεξάρτητα από το πόσο δύσκολη ήταν η ζωή, οι περισσότεροι αναζητούσαν τη διασκέδαση. Βρήκαν λοιπόν ένα φυσικό και ασφαλή τρόπο για να διασκεδάζουν, διοργανώνοντας τα περίφημα χορευτικά πάρτι που τους άρεσαν πολύ.
Ακόμη και κατά τη διάρκεια της σκληρής δικτατορίας του Στάλιν οι άνθρωποι μπορούσαν να χορεύουν στις επίσημες λέσχες πολιτισμού των πόλεων ή σε σημεία που ονομάζονται “Dvor” (αυλή, κήπος μπροστά από πολυκατοικία) . Η παλαιότερη γενιά θυμάται ακόμα τα βράδια του καλοκαιριού, όταν κάποιος έφερνε το γραμμόφωνό του μπροστά από το κτίριο και οι γείτονες κατέβαιναν κάτω για να χορέψουν το «Rio Rita», μια λαϊκή μελωδία της εποχής.
VIRAL
Rio-Rita
Η μουσική στις χοροεσπερίδες παιζόταν από πικάπ, ή από έναν ακορντεονίστα ή μια απλή μπάντα τριών μουσικών, ενώ ο χορός στην ΕΣΣΔ ήταν από τις λίγες διασκεδάσεις που επιτρεπόταν επισήμως. Άλλωστε, πολλές σοβιετικές ταινίες της εικοσαετίας 1930-1950 –ιδεολογικά αποδεκτές από τους λογοκριτές- περιλαμβάνουν σκηνές χορού.
Underground χοροί
Ντισκοτέκ μετά τις συνεδριάσεις
Στη δεκαετία του 1970 ο παγκόσμιος πυρετός της ντίσκο έφθασε και στα σπίτια των σοβιετικών πολιτών. Η πρώτη ντισκοτέκ στην ΕΣΣΔ άνοιξε στις βαλτικές δημοκρατίες οι οποίες είναι πλέον ανεξάρτητα κράτη και μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι δυτικού τύπου ντισκοτέκ άρεσαν πολύ στους σοβιετικούς πολίτες, επειδή τους έδιναν την δυνατότητα να διοργανώσουν με νέο και σύγχρονο τρόπο τα χορευτικά πάρτι.
Οι συνεδριάσεις μιας τυπικής σοβιετικής οργάνωσης – καθώς οι άνθρωποι εργάζονταν από τις 9 μέχρι τις 5- ήταν υποχρεωτικές τουλάχιστον μία φορά το μήνα. Το πρόγραμμά τους ήταν γεμάτο από ιδεολογικές ομιλίες και τις λεγόμενες «πολιτικές εισηγήσεις», που παρουσίαζαν οι τοπικοί ηγέτες του Κομμουνιστικού Κόμματος.
Οι συναντήσεις αυτές γινόντουσαν σε πολιτιστικά κέντρα ή σε αμφιθέατρα, όπου μπορούσαν να μαζευτούν εκατοντάδες μέλη. Οπότε, για να γίνουν πιο ελκυστικές αυτού του τύπου οι συνεδριάσεις, τα στελέχη των τοπικών οργανώσεων του Κομμουνιστικού Κόμματος και οι νεολαίοι της Κομσομόλ (κομμουνιστική οργάνωση νεολαίας) στο τέλος της βαρετής ιδεολογικής εκδήλωσης, προσπαθούσαν να συμπεριλάβουν πάντα και κάποιο είδος ψυχαγωγίας, και η ντισκοτέκ ήταν η τέλεια λύση.
Αυτό σήμαινε ότι μια ντίσκο ήταν ένα εργαλείο ψυχαγωγίας ελεγχόμενο από το πολιτιστικό τμήμα του Κομμουνιστικού Κόμματος. Δεδομένου ότι οι περισσότεροι θαμώνες των ντίσκο ήταν η νεότερη σοβιετική γενιά η διαχείρισή τους πέρασε στα χέρια της Κομσομόλ.
Στην ΕΣΣΔ υπήρξαν όλα τα είδη και οι μορφές των ντισκοτέκ. Για παράδειγμα, οι πιο διάσημες και αστραφτερές ντίσκο άνοιξαν στα μπαρ της αλυσίδας ξενοδοχείων Intourist, όπου διέθεταν καλό εξοπλισμό και άνετο περιβάλλον. Βέβαια, ο μέσος πολίτης της Σοβιετικής Ένωσης δεν είχε πρόσβαση στα μπαρ αυτών των ξενοδοχείων.
Μόνον η σοβιετική νομενκλατούρα και η Κομσομόλ μπορούσαν να συγχρωτίζονται με ξένους τουρίστες, καθώς και οι τοπικές πόρνες και οι μυστικοί πράκτορες της KGB. Επίσης, τακτικοί επισκέπτες στα μπαρ και τις ντίσκο των ξενοδοχείων Intourist ήταν οι έμποροι της μαύρης αγοράς και οι κερδοσκόποι, άλλωστε αυτά τα μέρη πρόσφεραν το κατάλληλο περιβάλλον για τις συναλλαγές τους.
Οι πρώτοι επαγγελματίες
Ακριβώς σε αυτά τα πολυτελή μέρη άρχισαν να εμφανίζονται οι πρώτοι επαγγελματίες DJs Δεδομένου ότι η βιομηχανία του θεάματος δυτικού στυλ απουσίαζε, οι σοβιετικοί επαγγελματίες DJs είχαν εκπαιδευτεί σε ένα τυπικό αντικαπιταλιστικό ύφος και στυλ.
Κάθε χορευτική εκδήλωσε έπρεπε να φέρει επίσημο τίτλο και παράλληλα να εξηγεί και τους λόγους για τους οποίους καλούνταν να χορέψουν οι άνθρωποι.
Θα έπρεπε επίσης να αντανακλά είτε στις τελευταίες θέσεις της κεντρικής επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος, ή στην τελευταία ομιλία του Γενικού Γραμματέα του Λεονίντ Μπρέζνιεφ, ή κάποιο σύνθημα που θα συνέβαλε στην υγεία του σοβιετικού λαού.
Για να πάρουν επίσημη έγκριση για τις μουσικές τους, οι DJs έπρεπε να είναι πολύ δημιουργικοί. Δεδομένου ότι η μουσική ήταν μέρος της σοβιετικής ιδεολογίας, υπήρχαν λογοκριτές που αποφάσιζαν τι μουσική θα παιζόταν και τι όχι.
“Ας δυναμώσουμε τη μεγάλη φιλία μας με τους αγαπητούς φίλους μας από τις σοσιαλιστικές χώρες!”
“Ας αφεθούμε στο χορό για να είμαστε υγιείς και σε φόρμα!”
“Ντίσκο, αφιερωμένη στην Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας”
“Ας γιορτάσουμε το γάμο των αγαπητών μας συντρόφων Ιβάνοφ και Πέτροβα!”
Η άνθηση των ντίσκο
Οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Μόσχας το καλοκαίρι του 1980 συνέβαλαν στη μεγάλη άνθηση των ντισκοτέκ στην πρωτεύουσα της Σοβιετικής Ένωσης. Οι νέοι αθλητικοί χώροι και τα ξενοδοχεία που χτίστηκαν διέθεταν εγκαταστάσεις ψυχαγωγίας και αναψυχής.
Όταν οι Ολυμπιακοί Αγώνες τελείωσαν και οι χιλιάδες των ξένων τουριστών έφυγαν από τη Μόσχα, οι νέες καλλιτεχνικές ντισκοτέκ έγιναν τα στέκια της σοβιετικής νεολαίας. Μία από τις ολοκαίνουργιες ντισκοτέκ ήταν μέσα στο στάδιο ποδηλατοδρομίας “Βελοτρεκ ” στην περιοχή Κριλάτσκογιε της Μόσχας
Η ντισκοτέκ ήταν υπό την επίβλεψη και διαχείριση της περιφερειακής επιτροπής της Κομσομόλ στο Κούντσεβο. Ωστόσο, παρά τον έλεγχο, επιτράπηκαν κάποιες ελευθερίες, ακόμη και underground μπάντες έπαιζαν εκεί, προς τέρψη του πλήθους θεατών που ήταν κυρίως φοιτητές.
Σύμφωνα με μια παλιά σοβιετική παράδοση, αν κάποια τάση ξεκινούσε από τη Μόσχα θα εξαπλωνόταν σε όλη τη χώρα μέσα σε λίγα χρόνια. Το ίδιο συνέβη και με τις ντίσκο.
Πολλές ντισκοτέκ άνοιξαν στις φοιτητικές εστίες, σε λέσχες πολιτισμού των εργαζομένων, σε καφετέριες και εστιατόρια. Σε αυτά τα μέρη η λογοκρισία υπήρχε κατ’ όνομα μόνο,οπότε εκεί μπορούσαν να παιχθούν οποιαδήποτε είδη μουσικής ήθελαν οι θαμώνες τους. Είναι ενδιαφέρον το γεγονός ότι στη Σοβιετική Ένωση τα πιο δημοφιλή τραγούδια δεν ήταν το ίδιο δημοφιλή και στη Δύση. Για παράδειγμα, στις αρχές της δεκαετίας του 1980 το πιο δημοφιλές δυτικό μουσικό κομμάτι στις σοβιετικές ντισκοτέκ ήταν το “Abracadabra” της μπάντας του Στιβ Μίλερ. Αυτό το τραγούδι παιζόταν παντού.
Επίσης, κομμάτια από Boney M, Dschinghis Khan, Modern Talking. Ορισμένοι σοβιετικοί DJs, όπως ο Σεργκέι Μινάγιεφ, προσπάθησαν να μιμηθούν δημοφιλείς δυτικές ντίσκο μελωδίες δημιουργώντας τις ρωσικές εκδόσεις τους, και με παρουσία στη σκηνή.
Οι σοβιετικοί αγαπούσαν ιδιαίτερα τους ιταλούς ποπ τραγουδιστές όπως τους, Τσελεντάνο, Πούπο, Αλ Μπάνο και Ρομίνα Πάουερ και φυσικά το λεγόμενο “Estrada” στυλ μουσικής, με τις επιτυχίες των σοβιετικών αστεριών της ποπ. Έτσι, μια τυπική βραδιά σε σοβιετική ντίσκο περιλάμβανε μουσική από τις ΗΠΑ, την Αγγλία, τη Γερμανία, την Ιταλία, τη Γαλλία, τη Σουηδία και την ΕΣΣΔ. Πάντως είναι πολύ ασυνήθιστο και μπορεί να φανεί παράξενο, αλλά τα μουσικά γούστα του ρωσικού κοινού δεν έχουν αλλάξει πολύ από τη δεκαετία του 1980.
Οι ντισκοτέκ ήταν επίσης ο τόπος που γίνονταν η μαύρη αγορά. Τα εισιτήρια για τις ντίσκο συχνά παραποιούνταν.
Οι υπεύθυνοι των μπαρ πωλούσαν μαϊμού- κοκτέιλ με φτηνό αλκοόλ. Οι αντιπρόσωποι πωλούσαν δυτικά ρούχα και τζιν κάτω από το τραπέζι. Οι ντισκοτέκ μετατράπηκαν σε στέκια εναλλακτικής κουλτούρας και εμπορίου.
Στις φοιτητικές ντισκοτέκ οι DJs προσπαθούσαν να παίζουν πιο σοβαρή μουσική εκπαιδεύοντας μουσικά τις μάζες. Έπαιζαν Pink Floyd, King Crimson, Yes. Μερικές φορές ο DJ έφερνε έναν ομιλητή που έδινε διαλέξεις για τη δυτική ροκ μουσική κ.λπ
Λόγω έλλειψης τεχνικού εξοπλισμού για ντισκοτέκ, αλλά και άλλων ελλείψεων που υπήρχαν στην ΕΣΣΔ οι DJs χρησιμοποιούσαν ένα ζευγάρι μαγνητόφωνα με κυλινδρικές μπομπίνες ως κύρια εργαλείο τους
Χρήση των πικάπ ήταν προβληματική, διότι ένας δίσκος βινυλίου κάποιων δυτικών μουσικών σταρ κόστιζε όσο ένας μηνιαίος μισθός στη μαύρη αγορά, έτσι κανείς δεν ήθελε να χαλάσει τους πολύτιμους δίσκους του την ώρα της δουλειάς.
Ο εξοπλισμός του DJ ήταν το τυπικό ζευγάρι μαγνητόφωνα με μπομπίνες, όπου στο ένα ήταν γραμμένη η μουσική που θα παιζόταν το βράδυ και στο άλλο γράφονταν οι παραγγελίες του κοινού, κάτι που αποτελούσε τυπικό χαρακτηριστικό των σοβιετικών ντισκοτέκ, όπως και ο λεγόμενος «λευκός χορός» , αργός, όπου οι γυναίκες καλούσαν τους άνδρες να χορέψουν. Η παραγγελίες για τα τραγούδια στο «λευκό χορό» κληρονομήθηκαν από τα παραδοσιακά πάρτι στη Σοβιετική Ένωση, πριν από την τρέλα της ντίσκο.
Η σοβιετική νέα γενιά της δεκαετίας του ‘80 – τώρα πενηντάρηδες- είναι ακόμα ενεργοί και ψάχνουν για να βρουν τις παλιές καλές εποχές από καιρό σε καιρό. Σε πολλές ρωσικές πόλεις διοργανώνονται πάρτι με την ονομασία “ντισκοτέκ από τη δεκαετία του ‘80”.
Στη Μόσχα η αντίστοιχη διοργάνωση “ντισκοτέκ από τη δεκαετία του ‘80” γίνεται κάθε χρόνο στο Ολυμπιακό Στάδιο, όπου χιλιάδες άνθρωποι τραγουδούν και χορεύουν με τις αγαπημένες τους μελωδίες από τη δεκαετία του ‘80.
rbth.gr
0 ΣΧΟΛΙΑ