Αληθινή ιστορία: “Φίλε δεν έχω φάει τίποτα τρεις μέρες”, μου είπε ένας κύριος στο σούπερ μάρκετ!
“Με πλησιάζει ένας τύπος με εμφανή τα σημάδια της αθλιότητας μέσα κι έξω και μου λέει έτοιμος να βάλει τα κλάματα “φίλε δεν έχω φάει τίποτα εδώ και τρεις μέρες”. Μια αληθινή ιστορία από το Facebook του κυρίου Ευδόκιμου Τσολακίδη.
Του λέω “Πάρτε ο,τι θέλετε κι ελάτε να με βρείτε στο ταμείο”.
Στο σούπερ μάρκετ έπεσε συναγερμός. Ακούω μια ταμία να φωνάζει: “Κύριε Νίκο, κύριε Νίκο είναι ένας κύριος που ενοχλεί τους πελάτες”. Στο σημείο διαβάστε και μια ακόμη αληθινή ιστορία που συγκινεί: Ο παιδικός τάφος με το παράθυρο – Η στενάχωρη ιστορία που έκανε χιλιάδες ανθρώπους να δακρύσουν
Μια άλλη σχολιάζει από δίπλα της χασκογελώντας “Χαχαχα κύριος!”. “Ε πως να τον πω”, λέει η πρώτη χασκογελώντας κι αυτή.
VIRAL
Την ώρα που έρχεται ο κύριος Νίκος για να αποκαταστήσει την τάξη φτάνει ο τύπος δίπλα μου κρατώντας – αν έχετε το θεό σας – ένα γιαούρτι κι ένα μιλκο.
Του επαναλαμβάνω με έμφαση αυτήν την φορά για να τ ακούσει καλά ο κύριος Νίκος “Πάρτε ο,τι θέλετε, οτι θέλετε”. Ο άνθρωπος τα χάνει και σαστίζει κι ο κύριος Νίκος παίρνει το μήνυμα και κάνει αμέσως μεταβολή και φεύγει.
Πηγαίνω στα ταμεία κι έρχεται και με βρίσκει ο τύπος με ένα πακέτο συσκευασμένα ψωμάκια, έναν χυμό κι ένα πακέτο ζάχαρη.
Δεν ξέρω γιατί με συγκίνησε τόσο πολύ εκείνη η ζάχαρη που δεν κόλλαγε με τίποτα με το γιαούρτι, το μιλκο τον χυμό και το ψωμί.
Του πα, πάρτε ο,τι θέλετε κι αυτός έφερε αυτά που σας λέω, τίποτε άλλο. Καταλαβαίνετε για τι επιπέδου ψυχική ευγένεια μιλάμε;
Κι έρχεται μια στο ταμείο και του λέει “πήγαινε έξω και περίμενε, θα στα φέρει έξω αυτά που σου πήρε”.
“Στον φίλο μου μιλάτε έτσι;” της λέω “Στον φίλο μου μιλάτε στον ενικό; πως τολμάτε;” Κοκκίνισε κι αυτός χαμογέλασε και μου έκλεισε το μάτι.
Έφυγα πανευτυχής.”
Η ιστορία αυτής της μητέρας θα σας κάνει να δακρύσετε και να αγκαλιάσετε τα παιδιά σας αμέσως!
Η ιστορία αυτής της μητέρας θα σας κάνει να δακρύσετε και να αγκαλιάσετε τα παιδιά σας αμέσως!
Πολλές φορές ξεχνάμε πόσο ευγνώμονες πρέπει να είμαστε για την υγεία των παιδιών και της οικογένειάς μας. Μόνο όταν διαβάζουμε συγκινητικές ιστορίες, όπως αυτή της μικρής Άντι, που γεννήθηκε πρόωρα και παραλίγο να χάσει τη ζωή της, συνειδητοποιούμε ότι είμαστε εξαιρετικά τυχεροί.
Η ιστορία της είχε αίσιο τέλος, όμως τα λόγια της μαμάς της, Στέφανι, θα σας συγκινήσουν:
«Μια μέρα, μας πήραν τηλέφωνο από το νοσοκομείο και μας είπαν ότι έπρεπε να πάμε κατευθείαν και να ετοιμάσουμε μια τσάντα με τα πράγματά μας για το βράδυ –η Άντι δεν ήταν καλά. Όταν φτάσαμε, είδαμε πολύ κόσμο γύρω από τη θερμοκοιτίδα της. Όσο πλησιάζαμε, βλέπαμε τα λυπημένα πρόσωπά τους. Μας κοίταξαν σαν να μας έλεγαν “Λυπόμαστε για την απώλειά σας”. Μπορούσες να καταλάβεις την ανησυχία και το άγχος κοιτάζοντάς τους. Δεν μας βοηθούσε αυτό. Κάθε φορά που συνέβαινε κάτι κακό, το μόνο που μας κράταγε, ήταν το ότι δεν δείλιαζαν. Δεν φαινόταν ότι ανησυχούν. Αυτή τη φορά, ήταν διαφορετικά. Μητέρα και μωρό πεθαίνουν ξαφνικά! Τότε η γιαγιά βλέπει κάτι στην τελευταία τους φωτογραφία…!
Η Άντι δεν φαινόταν καλά. Το ροζ δέρμα της, τώρα είχε ένα χρώμα γκρι-μπλε. Ήδη ανέπνεε με τη βοήθεια αναπνευστήρα. Η κοιλιά της ήταν τεράστια και είχε τεντωθεί τόσο πολύ που μπορούσες να διακρίνεις τις φλέβες της. Δεν κουνιόταν. Άνοιξε ελάχιστα τα μάτια της μόνο μια φορά. Είχε από ένα σωληνάκι στο πόδι και το χέρι της. Οι γιατροί και οι νοσοκόμοι μας είπαν, μάλιστα, ότι τώρα ήταν καλύτερα συγκριτικά με μία ώρα πριν. Είμαι χαρούμενη που δεν την είδαμε ακόμα χειρότερα. Δεν μπορούσα καλά-καλά να σταθώ στα πόδια μου ενώ την έβλεπα έτσι. Ένιωθα ότι όλη η πρόοδος που είχε κάνει τις προηγούμενες μέρες, ήταν στιγμιαία.»
Εκείνη τη μέρα, η Άντι πέρασε νεκρωτική εντεροκολίτιδα, μία φλεγμονή που εκδηλώνεται σε πολλά πρόωρα μωρά και αποτελεί τον κύριο λόγο θανάτου τους, με το ποσοστό των βρεφών που δεν τα καταφέρνει να φτάνει το 50%. Τελικά, η Άντι τα κατάφερε. Κλαίγοντας και με τη μάσκαρα να «τρέχει» στο πρόσωπό της, η Στέφανι κράτησε στην αγκαλιά της την κόρη της. Και μας παροτρύνει να κάνουμε το ίδιο.
0 ΣΧΟΛΙΑ