Πλ. Μαβίλη: Σαν να μην πέρασε μια μέρα…Tι την κάνει τόσο γοητευτική;
Κάπου ανάμεσα στο «βρόμικο» από την καντίνα-ορόσημο ή το malt από τον ιστορικό Λώρα βρίσκεται ένα σημείο με ισχυρό μαγνητισμό! Η Πλατεία Μαβίλη εδώ και 50 χρόνια κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα απ’ όλους: Να τον σκορπά απλόχερα στην πόλη!
Ρεπορτάζ– κείμενο : Μάνος Κιαπόκας
Τα ελάχιστα τετραγωνικά της, σφηνωμένα ανάμεσα στη Σούτσου και στην Β. Σοφίας, και τα μόλις 4-5 μικροσκοπικά μπαράκια της δεν την εμπόδισαν να διατηρήσει αλώβητη την προτίμηση του κόσμου. Εδώ και 50 χρόνια, και ενώ άλλες πιάτσες μεσουράνησαν και τώρα είναι στα αζήτητα, εκείνη παραμένει σταθερή αξία. Μια πλατεία εξάλλου που φέρει το όνομα (και την προτομή από το 1938) του επτανήσιου λυρικού ποιητή Λορέντζου Μαβίλη δεν θα μπορούσε να μην έχει ανάλογο κοινό, ακόμα και… στις «τέσσερις παρά», σύμφωνα με το κομμάτι του Δημητριάδη. Βρίσκεται σε σημείο «ευλογημένο», που έχει σε απόσταση αναπνοής στάσεις μετρό (Αμπελόκηποι, Μέγαρο) και κεντρικότατες λεωφόρους συνήθως μποτιλιαρισμένες. Εδώ οι θαμώνες έχουν άποψη, δεν ήρθαν επειδή «είναι trendy», και πολύ συχνά κατέχουν μια θέση στο καλλιτεχνικό στερέωμα.
VIRAL
Από τις αρχές των 70’s oι γόνοι καλών οικογενειών (όπως οι Καρούζοι) αλλά και διανοούμενοι συγγραφείς και ζωγράφοι, επέλεγαν τον Λώρα, ένα από τα πρώτα bars της Αθήνας που βρίσκεται στο ίδιο πόστο από το 1967. «Τότε υπήρχε μόνο ο Λώρας και ο Μικές, το ζαχαροπλαστείο», μου λέει ο κ. Παντελής, ιδιοκτήτης του παντοπωλείου ο Κήπος, που έκλεισε φέτος μισό αιώνα παρουσίας στη Μαβίλη. Κάθε λογής ζαρζαβατικά να μοσχοβολούν, τυριά που βρίσκεις μόνο εδώ και όλη η… αφρόκρεμα της ελληνικής βιολογικής παραγωγής δίνουν το «παρών» στα ιστορικά ράφια και τελάρα του. «Κάποτε φρικιό και εφοπλιστής πίνανε μαζί καφέ», «τώρα έχει γίνει πιάτσα γυναικολόγων και ψυχαναλυτών, είναι της μόδας πια ρε!». Κοιτάζω γύρω μου στη Δορυλαίου και τη Σούτσου και διαπιστώνω ότι όντως τα κουδούνια είναι γεμάτα με ειδικότητες θεραπευτών… «Τότε η αυθεντική ανθρώπινη επαφή ήταν η καλύτερη ψυχοθεραπεία», σκέφτομαι και συνεχίζω προς τον Λώρα.
Εκεί πετυχαίνω τον κ. Στάθη -γαμπρό του Νίκου Λώρα- που πλέον είναι στο τιμόνι του ιστορικού ποτάδικου μαζί με τα 2 ανίψια του. Κοιτάει με δυσπιστία τα… σύνεργά μου «τι, θα τα γράψεις τώρα αυτά που θα πώ;», με ρωτάει, «εννοείται», απαντάω και τον κάνω να… ανοίξει το κουτί με τις ιστορίες. «Εδώ, αγόρι μου, είναι ίδρυμα, δεν είναι bar, το λέει και η πινακίδα», και μου δείχνει το χαραγμένο τρίπτυχο «Σκεπτείον – Ποτείον – Συναντηστήριον», αφιερωμένο στον Νίκο Λώρα. (Ρωτάω τα πάντα, πώς σ’ αυτό το λιλιπούτειο bar, που γεννήθηκε σαν παλιακό καφενείο και ζαχαροπλαστείο, πέρασαν όλες οι φυλές των Αθηνών, μέχρι και Ρώσοι αστροναύτες και κατάφερε μέχρι και το National Geographic να μιλάει το 2004 για χάρη του χαρακτηρίζοντάς το ως απαραίτητη στάση στην αθηναϊκή πρωτεύουσα . Πώς κατάφερε αυτός ο μικρόσωμος γίγαντας της Αθήνας ( με ύψος μάλιστα μόνο 1,60) να κρατάει ακόμη τα παιδιά αυτών που ως φοιτητές τα έπιναν στο μαγαζί του στα 80’s; «Υπάρχει μαγική συνταγή;», αναρωτιέμαι. «Το μαγαζί είναι οικογενειακό, παρεΐστικο, από τότε που έρχονταν πολιτικοί και το αποκαλούσαν μάλιστα “μικρή Βουλή”, μέχρι και σήμερα που και μόνος σου να έρθεις, θα βρεις κάποιο φίλο, αλλά κι αν δε βρεις, θα δημιουργήσεις». Σήμερα, ο μπάρμπα-Νίκος, σε ηλικία 83 ετών είναι υγιέστατος, πίνει πού και πού «μισό Σκωτίας – μισό Μαραθώνος» ( έτσι αποκαλεί το αγαπημένο του Haig με λίγο νερό) και χαίρεται να βλέπει το κατάστημά του να διατρέχει αλώβητο τις δεκαετίες… Φυσικά, η Μαβίλη διαθέτει και… άλλο ένα μαμούθ, που δεν είναι άλλο από το Flower.
Ξεκίνησε ως ζαχαροπλαστείο πριν από 30 χρόνια με καλλιτεχνικό κοινό και όταν ο κόσμος έμενε μέχρι αργά και άρχιζε να ζητά ποτά, ο ιδιοκτήτης το «γύρισε» σε ποτάδικο-ξενυχτάδικο, όπως μας διηγήθηκε το προσωπικό του. Μπορεί σήμερα να βιώνει μια πιο light εκδοχή (μιας και μετακόμισε δίπλα) και να λειτουργεί μέχρι τις 17:00 για καφέ και κανένα μαγειρευτό, όμως ακόμα έχει το κοινό του. Ακριβώς δίπλα στον Λώρα βρίσκεται το Sutsu bar, ένας από τους βενιαμίν της παρέας με funky & soul ήχους, και τραπεζάκια έξω να δημιουργούν το αδιαχώρητο θυμίζοντας εποχές… Π.Κ ( προ Κρίσεως), αλλά και το floral Μπρίκι.
Από το 1998 που άνοιξε το Μπρίκι έδωσε άλλο αέρα στην… παλέτα της πλατείας. Εδώ θα δεις κοστουμαρισμένους δικηγόρους ενδιάμεσα από τα meeting που πετάχτηκαν να… βρέξουν λίγο τα χείλη τους με ένα Hendricks, νεαρούς μεταμοντέρνους wannabe αλητάκους , γιάπηδες από τη διπλανή αμερικανική πρεσβεία, αλλά και εναλλακτικές σκηνοθέτιδες και free-soul συγγραφείς που τρέφονται μόνο με… κουλτούρα και τις υπέροχες μουσικές που παίζει το λιλιπούτειο μπαράκι. Η Σμαράγδα ( μία εκ των ιδιοκτητών) έχει φροντίσει για όλα, η μπάρα δουλεύει ρολόι από το πρωί και γι’ αυτό, αν ποτέ βρεις άδειο το Μπρίκι, να μας τηλεφωνήσεις, θα είναι είδηση!
Για το τέλος άφησα την περίφημη καντίνα, «βιδωμένη» στη γωνία από το 1981. Δεν χρειάζεται πολλές συστάσεις. Εξάλλου, όποιος δεν έχει δοκιμάσει το αφράτο ψωμάκι με το ονειρεμένο λουκάνικο και την καροτοσαλάτα ή το καραμελωμένο κρεμμύδι, περιμένοντας στην ουρά, χειμώνα καλοκαίρι έπειτα από ξενύχτι, δεν έχει δικαίωμα να λέγεται νυχτόβιος! Εδώ, στα διπλανά παγκάκια θα συναντήσεις, εκτός από αυτούς που δε χώρεσαν στα κατάμεστα μικρά μπαράκια και έχουν βγει έξω με ένα ποτό στο χέρι και αρκετούς φοιτητές που «κοινωνούν» με αναψυκτικά ενισχυμένα με ποτό- μινιατούρα από το περίπτερο…
Η Πλ. Μαβίλη είναι σαν μια μικρή αστική φωλίτσα στο κέντρο της Αθήνας, των εξελίξεων, των τάσεων… Στα σπλάχνα της φιλοξενεί ακόμα αυτούς που ξέρουν να πίνουν «σωστά», να ξεχωρίζουν τη μουσική από την ηχορρύπανση και την ποιότητα από την ψευτογκλαμουριά. Μην περιμένεις γκόμενες με πλατινέ μαλλί και γόβα-στιλέτο που «ψαρώνουν» με ένα cabrio και ένα Rolex. Εδώ, φίλε μου, για να καμακώσεις καλό θα είναι να έχεις ακούσει τη λέξη Yalom ή Λόρκα τουλάχιστον… Έρχονται εξάλλου πολλές ανοιξιάτικες νύχτες που μπορείς να κάνεις εξάσκηση στο σπορ! Αν πάλι δεν καταφέρεις να ρίξεις γκόμενα, μπορείς να πιάσεις στον αέρα το μαγνητισμό της πλατείας που θα σε γυρίσει σε εποχές περασμένες, τότε που τα ραντεβού δίνονταν χωρίς κινητά (και όλοι ως εκ θαύματος ήταν συνεπείς) και οι ευχές χωρίς mail και ήταν εγκάρδιες…
0 ΣΧΟΛΙΑ