Αφιερωμένο στη μικρή Ιωάννα…
Με λένε Βίκυ και είμαι η μαμά της Ιωάννας….
Ακομα και τώρα, 5 μήνες μετά, ακουγεται σαν ψέματα. Η εγκυμοσύνη, η γέννα, ολα ήταν τέλεια, μέχρι που η μικρή μας έκλεισε το δεύτερο μήνα και εγινε η διάγνώση.
Η ασθένεια: νωτιαία μυική ατροφία!
Γενετική, έγω και ο άντρας μου ήμασταν φορείς χωρίς να το γνωρίζουμε,.
VIRAL
Προσδόκιμο ζωής το πολύ 2 χρόνια, με μέσο όρο τους 9 μήνες.
Άνοιξε η γη να με καταπιεί, νομιζα πώς ζούσα έναν εφιάλτη και πως κάποια στιγμή θα ξυπνήσω. Ήμουν σοκαρισμένη και ένα μεγάλο ΓΙΑΤΙ γυρνούσε στο μυαλό μου.
Στο νοσοκομείο της έβαλαν ένα σωληνακι στη μύτη για να τρεφεται και μετα απο 5 μέρες πηγαμε σπιτι. Δεν υπαρχει θεραπεία!
Μετά απο κάποιες μέρες ομως αρχισαμε να σκεφτομαστε διαφορετικά, η Ιωάννα είναι δώρο για έμας, μας έδωσε και μας δίνει τόσες ευχαριστες στιγμές, αυτό είναι το DNA της, αυτό ήταν απο τη πρώτη στιγμή που δημιουργήθηκε, δεν είχε άλλη επιλογή να έρθει στο κοσμο.
Σκέφτηκα πως της αξίζει να ζει οπώς καθέ άλλο παιδί της ηλικίας της και φυσικά να έχει μια μαμα και έναν μπαμπά που την αγαπάνε και της δίνουν το καλύτερο δυνατό… Και αυτο θα γινόταν μόνο αν ξεπερνούσαμε τον εαυτό μας και σκεφτόμασταν την Ιωάννα και μόνο. Σκεφτήκαμε πως στεναχωριόμαστε για τον εαυτό μας, γιατί δεν ικανοποιούνται τα δικά μας όνειρα, η Ιωάννα είχε τα δικά της “σχέδια”, θα πρέπει να χαιρόμαστε τη κάθε στιγμή και όχι να σκεφτόμαστε τι θα γίνει μετα, στο κάτω κάτω της γραφής κανένας δε ξέρει τι θα γίνει στο μέλλον.
Αποφασίσαμε πως μπροστά της δε θα κλάψουμε ποτέ..!
Η Ιωαννα μας έχει διδάξει μέσα σε ένα πολύ μικρό χρονικό διάστημα ό,τι κάποιος μαθαίνει μετά απο μια ολόκληρη ζωή.
Το μπλόγκ “Για την Ιωάννα” (giatinioanna.blogspot.com) είναι αφιερωμένο στη ζωή της!
0 ΣΧΟΛΙΑ