Οι δύσκολες ώρες του Πασχάλη Τερζή!!!
Επιτυχίες αμέτρητες, συνεργασίες απίστευτες και όλες επιτυχημένες, μαγαζιά με εμφανίσεις sold out, θαυμαστές που υποκλίνονται και παραληρούν! Τι άλλο να ζητήσει από τη ζωή του -τόσο γεμάτη ζωή- αυτός ο άνθρωπος; Πολύ απλά, ο μεγάλος λαϊκός τραγουδιστής Πασχάλης Τερζής θα ευχόταν οι φετινές γιορτές να είναι όπως άλλοτε, χαρούμενες και ξένοιαστες, μετά την επίπονη επέμβαση που τον έχει καθηλώσει στο κρεβάτι, στο σπίτι του στη Θεσσαλονίκη.
Έμαθε να παλεύει και να επιβιώνει. Μια ζωή μαχητής, αγωνίζεται και αυτή την περίοδο να ξεπεράσει τις δυσκολίες που προέκυψαν στη ζωή του.
Το τελευταίο διάστημα βρίσκεται καθηλωμένος στο κρεβάτι, αναρρώνει και ηρεμεί μετά από μια δύσκολη και επίπονη επέμβαση που έκανε λίγο καιρό πριν, έχοντας πάντα στο πλευρό του -γερό στυλοβάτη- τη σύζυγό του Μαρία, που δεν τον αφήνει στιγμή από τα μάτια της.
«Ο Πασχάλης είναι ο άνθρωπός της και η Μαρία του είναι για αυτόν όλος ο κόσμος», μας λέει άνθρωπος του φιλικού περιβάλλοντός τους, που υποστηρίζει ότι ο τραγουδιστής παρά το γεγονός ότι είναι δυνατός και παλικάρι περνάει δύσκολα και όλες αυτές οι πρόσφατες δοκιμασίες με την υγεία του του έχουν «ρίξει» την ψυχολογία. «Παρ’ όλα αυτά, μην τον φοβάσαι τον Πασχάλη. Ξέρει να παλεύει και να βγαίνει πάντα νικητής».
VIRAL
Ο δικός του ο δρόμος
Στο σπίτι του στη Θεσσαλονίκη, ο Πασχάλης Τερζής περνάει ίσως τα πιο θλιμμένα Χριστούγεννα της ζωής του, όμως δεν παραπονιέται, γιατί δεν θέλει με τίποτα και για κανέναν λόγο να στενοχωρήσει τους ανθρώπους που αγαπά. Κάνει υπομονή και περιμένει τη στιγμή που θα μπορέσει να ξαναπάει στο καφενείο για να δει τα φιλαράκια του -τα «κολλητάρια» χρόνων-, την ώρα που θα καταφέρει να ξανασκαλίσει τον κήπο του και να ξεχαστεί. Έτσι και αλλιώς αυτήν την επέμβαση στο ισχίο έπρεπε να την είχε κάνει εδώ και πολύ καιρό, αφού η ορθοστασία τόσων χρόνων πάνω στην πίστα του είχε δημιουργήσει μεγάλο πρόβλημα. Οι γιατροί τα τελευταία χρόνια του φώναζαν να προσέχει και να μην κουράζεται. Πού να ακούσει όμως αυτός. Το μεράκι του να τραγουδά ήταν μεγαλύτερο από τον πόνο, που τον έκανε πολλές φορές να μην αντέχει. Το πάλευε όμως, καθώς δεν ήθελε με τίποτα να απογοητεύσει τους φανατικούς του φίλους, που παραληρούσαν σε κάθε εμφάνισή του.
Θα ‘θελα να ήσουν εδώ
Ήταν Ιούνιος του 2011, όταν ο τραγουδιστής πέρασε άλλη μια δύσκολη φάση με την υγεία του. Οι γιατροί του ΑΧΕΠΑ Θεσσαλονίκης, όπου μεταφέρθηκε εσπευσμένα, προχώρησαν αμέσως στη διάνοιξη μιας αρτηρίας με μπαλονάκι, αφού διέγνωσαν έμφραγμα του μυοκαρδίου. Ο Τερζής τους υποσχέθηκε να ακολουθήσει κατά γράμμα τις εντολές τους για ξεκούραση και ηρεμία για ένα χρονικό διάστημα, μέχρι να κρίνουν εκείνοι ότι έχει αναρρώσει πλήρως. Και φυσικά μακριά από τις πίστες και το τραγούδι…
Η κόρη του Γιάννα ήρθε εσπευσμένα από την Αμερική, όπου κάνει καριέρα τα τελευταία 4 χρόνια, και δεν κουνάει βήμα από το προσκεφάλι του πατέρα της. Όταν οι γιατροί τη διαβεβαίωσαν ότι όλα πήγαν καλά, με δάκρυα στα μάτια και ανακουφισμένη ψυχή του άφησε ένα γράμμα: «Δύσκολη μέρα, δύσκολη νύχτα, αλλά ο Θεός είναι τόσο καλός… Σ’ ευχαριστώ. Φαίνεται ότι ούτε μια καρδιακή προσβολή δεν μπορεί να σταματήσει την καρδιά του μπαμπά μου, είναι τόσο δυνατή και γεμάτη καλοσύνη. Είναι ο ήρωάς μου».
Λίγο καιρό πριν, τον Απρίλιο της ίδιας χρονιάς, ο «ήρωας της Γιάννας» αλλά και ο καλλιτέχνης που μιλάει στην καρδιά πολλών με τη φωνή του, ζει το παραλήρημα των θαυμαστών του στο «Vox» του Ηλία Μαροσούλη, όπου παρουσιάζει το άλμπουμ του «Δυο νύχτες μόνο». Εκείνος βουρκωμένος βλέπει τον κόσμο να τον αποθεώνει και τους υπόσχεται ότι δεν θα τους προδώσει ποτέ. Δυστυχώς όμως, πρόδωσε αυτόν η καρδιά του και ίσως αυτή να ήταν μια από τις τελευταίες του εμφανίσεις.
Ο Ηλίας Μαροσούλης για μία και μοναδική εμφάνιση του τάζει «γη και ύδωρ», φτάνει σε σημείο μάλιστα, όπως λένε τα καλλιτεχνικά πηγαδάκια, να στήσει για χάρη του Πασχάλη το μαγαζί στην Ιερά Οδό, περιμένοντας το φίλο του αλλά και αγαπημένο συνεργάτη χρόνων.
Σχεδόν 4 χρόνια πέρασαν από τότε κι εκείνος δεν τραγούδησε ποτέ εκεί.
«Δεν έχω να δώσω κάτι! Κουράστηκα 38 χρόνια, δεν μου λείπει το τραγούδι, τραγουδάω και μόνος μου και σε συναυλίες άλλων», δηλώνει ο Πασχάλης Τερζής, ανακοινώνοντας και επίσημα την απόφασή του να παρατήσει τη νύχτα και να εμφανίζεται πλέον μόνο σε κάποιες συναυλίες επιλεκτικά. Στην αρχή κάποιοι δεν τον πίστεψαν. Τώρα όμως, δεν πήγαινε άλλο!
Τον Αύγουστο που μας πέρασε έδωσε δύο συναυλίες στην Κύπρο, με τα εισιτήρια να έχουν προπωληθεί τουλάχιστον ένα μήνα πριν. Στο Δημοτικό Στάδιο Τάσσος Μάρκου στο Παραλίμνι, 20.000 άνθρωποι τον αποθέωναν και τον χειροκροτούσαν όρθιοι για ένα δεκάλεπτο και εκείνος με μάτια βουρκωμένα τους ευχαρίστησε για την υπέροχη υποδοχή που του έκαναν.
Μια μέρα αργότερα μιλά στο «Ράδιο Πρώτο» της Κύπρου: «Θέλω να πιστεύω ότι αυτές οι δύο νύχτες στην Κύπρο θα είναι από τις ωραιότερές μου! Όχι γιατί έτσι πρέπει να πω, αλλά γιατί έχω να τραγουδήσω τριάμισι χρόνια και είναι μια αρχή της οποίας δεν ξέρω πότε θα είναι το τέλος. Μπορεί να είναι και το τέλος. Δεν θέλω να κάνω σχέδια ούτε όνειρα, όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια ο Θεός γελάει. Ας περιμένουμε τι θα αποφασίσει ο Θεός και βλέπουμε. Είμαι όρθιος, μου αρκεί αυτό, και τραγουδάω, με την καρδιά δεν παίζουν… Όλοι λένε “σε μένα θα συμβεί;”, για τους ανθρώπους είναι όλα».
Έτσι είναι ο Πασχάλης Τερζής. Ζεστός, ανθρώπινος, ποτέ δεν τον εντυπωσίασε η επιτυχία, ποτέ δεν στηρίχτηκε στο περιτύλιγμα. Ήταν και παραμένει ένας αληθινός και αυθόρμητος άνθρωπος. Ένας «φανατικός» οπαδός του Ηρακλή που αγαπάει την ομάδα του ακόμα και όταν χάνει, και που τα περισσότερα τραγούδια του τα λέει με κλειστά μάτια. Εξάλλου, όπως έχει πει ο ίδιος, «κάθε τραγούδι είναι ένα όνειρο και δεν μπορείς να ονειρεύεσαι με ανοιχτά μάτια».
Φεγγάρι μου χλωμό
Ο τραγουδιστής των φεγγαριών -έτσι τον αποκαλούν οι θαυμαστές του- έχει τη στόφα του αυθεντικού λαϊκού τραγουδιστή. Δεν ήταν και δεν υπήρξε ποτέ, ακόμα και στις μεγάλες δόξες του, «δήθεν» ούτε στην ερμηνεία αλλά ούτε και στη συμπεριφορά. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι περίμενε για παραπάνω από είκοσι χρόνια τη μεγάλη επιτυχία και την αναγνώριση. Σήμερα κυριαρχεί ως σταθερή αξία στο λαϊκό τραγούδι και τον αποδέχονται όλοι. Και βέβαια αυτό δεν συνέβη τυχαία! Έχοντας ως χάρισμα τη δύναμη που κρύβει ο καημός μέσα στη φωνή του αλλά και εκείνη τη γλυκιά θλίψη στο βλέμμα, ο Πασχάλης παρά τις αντιξοότητες που συνάντησε στον δρόμο του κατάφερε να γίνει ο βασιλιάς της πλατίνας, ο πρωταθλητής της διασκέδασης, ο τραγουδιστής με τους χιλιάδες ορκισμένους θαυμαστές που γεμίζουν τα μαγαζιά όπου εμφανίζεται: «Εγώ βλέπω τη θετική ενέργεια που εισπράττω από τα βλέμματα του κόσμου, είτε στο Albert Hall τραγουδάω είτε σε μια αλάνα είναι το ίδιο. Τραγουδάω για τον κόσμο γι’ αυτούς που με έκαναν αυτό που είμαι».
Και δεν λέει ψέματα, δεν προσποιείται: «Αυτό που με καίει είναι να μην προδώσω αυτούς που με εμπιστεύτηκαν, να μη χάσω τον Πασχάλη και γίνω μόνο Τερζής. Τον Τερζή τις περισσότερες φορές τον ξεχνάω, γιατί Τερζής είμαι μόνο πάνω στην πίστα. Κάτω είμαι μόνο Πασχάλης. Φαντάζεσαι να σου μιλάνε οι δικοί σου άνθρωποι και να λες “πρόσεξε πώς μου μιλάς, γιατί είμαι ο Τερζής;”. Γίνεσαι γελοίος!»
Στα υπόγεια είναι η θέα
Ο Πασχάλης Τερζής μεγάλωσε στην Πυλαία Θεσσαλονίκης, όπως και ο παιδικός του φίλος Γρηγόρης Τζιστούδης, ένας μεγάλος βιρτουόζος του μπουζουκιού, ο οποίος του έμαθε να πατάει στις νότες και ουσιαστικά να τραγουδάει. Δύσκολη εποχή με μεγάλη φτώχεια και γι’ αυτό δούλευε από μικρός, για να βγάζει το χαρτζηλίκι του και για να βοηθάει την οικογένειά του. Στα 12 χρόνια του ήταν μανάβης, στα 17 του γυψάς – τα παιδικά του χρόνια δεν πρόκειται να τα ξεχάσει ποτέ. Εξάλλου σε μια παλαιότερη τηλεοπτική εξομολόγησή του το είχε πει καθαρά: «Όταν ήμασταν παιδιά, δεν είχαμε όνειρα! Αυτό που μας ενδιέφερε ήταν τι θα κάναμε τις επόμενες δύο τρεις ώρες, δεν είχαμε ελπίδες, δεν μας είχαν δώσει το δικαίωμα να έχουμε ελπίδες. Βάζαμε πακέτα από τσιγάρα στα πόδια μας, επειδή τα παπούτσια μας ήταν τρύπια, ούτε νύχια δεν είχαμε από το ποδόσφαιρο που παίζαμε ξυπόλητοι. Ήταν πολύ δύσκολο να επιβιώσουμε σε τέτοιες συνθήκες και όμως τα καταφέραμε».
Η πρώτη του ουσιαστική επαφή με το χώρο έγινε το 1974 στη Ρόδο, όπου συνάντησε τον μουσικοσυνθέτη και παιδικό του φίλο Γρηγόρη Τζιστούδη. Ο τελευταίος τότε δούλευε σε κάποιο μαγαζί και ξέροντας την «κάψα» του να ασχοληθεί με το τραγούδι και την πολλά υποσχόμενη φωνή του, του έγραψε κάποια τραγούδια και εκείνος τα «ξέσκισε». Αμέσως ο κόσμος άρχισε να μιλά γι’ αυτό τον «τραγουδισταρά» που εμφανίστηκε από το πουθενά. Τότε, ο Πασχάλης δέχτηκε αρκετές προτάσεις για να κάνει δίσκο, που όμως έμειναν στις υποσχέσεις. Δεν έγινε το παραμικρό μέχρι το 1980.
Εκείνη την περίοδο τον άκουσε τυχαία ο Χρήστος Νικολόπουλος και αναγνώρισε στο πρόσωπό του ένα τεράστιο ταλέντο. Εμπνεύστηκε από τη φωνή του και του έγραψε τραγούδια και στη συνέχεια τον έβαλε στη δισκογραφία. Ο πρώτος του προσωπικός δίσκος με τίτλο «Λέω» κυκλοφόρησε το 1982. Η μεγάλη επιτυχία αυτού του άλμπουμ έγινε η αφετηρία για μια πραγματικά πολύ στενή φιλία και συνεργασία μεταξύ τους. Περιπλανήθηκε πολλά χρόνια τραγουδώντας σε διάφορα μαγαζιά, μικρομάγαζα, όπου δούλευε για ένα μεροκάματο… Ήταν η εποχή που ο κόσμος στο τσακίρ κέφι εκτός από πιάτα έσπαγε πλακάκια στα πόδια των τραγουδιστών και τους τραυμάτιζε -κάποτε σοβαρά-, αλλά οι καλλιτέχνες δεν έβγαζαν άχνα! Στα λαϊκά στέκια της Θεσσαλονίκης πάλευε μέχρι να φέξει, για να διασκεδάσει τον κόσμο και παράλληλα άυπνος, τις περισσότερες φορές, τα πρώτα χρόνια δούλευε και σε μικροεπαγγέλματα για να μπορέσει να ζήσει την οικογένειά του. Πιστός για πολλά χρόνια στη Θεσσαλονίκη αρνιόταν να κάνει βήματα και να κατέβει στην Αθήνα.
Τη δεκαετία του ’70 ο Πασχάλης Τερζής δούλευε σε ένα υπόγειο της Θεσσαλονίκης, στην περιοχή Καραμπουρνάκι για 13 χρόνια, στο «Στορκ». Είχε δεθεί με τον κόσμο εκεί, τους περισσότερους τους είχε κάνει φίλους του και δεν κουνούσε ρούπι, παρόλο που είχαν αρχίσει κάποιοι μεγαλύτεροι επιχειρηματίες να… τρελαίνονται με τη φωνή του και να του κάνουν προτάσεις.
Όταν πρωτοήρθε στην Αθήνα για να δουλέψει στη «Νεράιδα», κάποιος είχε προβλέψει και μάλιστα είχε βάλει και στοίχημα ότι ο Πασχάλης, μετά από χρόνια, θα γινόταν το μεγάλο όνομα. Ήταν ο Στηβ Κακέτσης, ο οποίος σταματώντας την ορχήστρα την ώρα που ο Τερζής τραγουδούσε του το είπε δυνατά: «Εσύ σε λίγα χρόνια, αγόρι μου, θα γίνεις μεγάλος και τρανός». Ήταν δεν ήταν προφητικός ο Κακέτσης, πολλοί και καλοί δημιουργοί, στιχουργοί και συνθέτες, άρχισαν να του εμπιστεύονται τα τραγούδια τους.
Πολλοί ήταν εκείνοι που αμέσως μετά το θάνατο του Καζαντζίδη έσπευσαν να τον χρίσουν διάδοχό του, ο ίδιος πρώτα χαμογελούσε και μετά αρνιόταν τον τίτλο βάζοντας τα πράγματα στη θέση τους: «Ο Καζαντζίδης ήταν ένας και μοναδικός και δεν θα ξαναγεννηθεί άλλος. Αλίμονο, είναι αστείο και μόνο που το σκέφτομαι».
Δεν είμαι άστατος πολύ
Τη γυναίκα του Μαρία τη συναντά λίγα χρόνια μετά, όταν έχει ήδη κάνει ένα γάμο και έχει χάσει την πρώτη του γυναίκα. Εκείνη την περίοδο η μοναξιά του είναι ανυπόφορη! Μοναξιά και πολλή δουλειά… Ο Πασχάλης έχοντας ήδη έναν γιο, τον Γιώργο, βλέπει στο πρόσωπο της Μαρίας τον άνθρωπο που θα περάσει τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του και την ερωτεύεται με την πρώτη ματιά. Εκείνη δεν τον διέψευσε ποτέ για την επιλογή του, καθώς είναι η σύντροφός του αλλά και « ο φύλακας άγγελός του». Είναι εκείνη που διακριτικά τον μαλώνει για τις ατασθαλίες του την περίοδο που αναρρώνει στο κρεβάτι. Δεν θέλει να πληγώνει τον Πασχάλη της και δεν επιτρέπει σε κανέναν να τον πληγώσει και να τον στενοχωρήσει, γίνεται «λέαινα»! Μαζί αποκτούν μία κόρη, τη Γιάννα, που παρά τις αντιρρήσεις και των δύο -και ιδιαίτερα του μπαμπά- επιδιώκει να εκμεταλλευτεί το μικρόβιο του πατέρα της. Την ικανότητά της στο τραγούδι.
Ο Τερζής την έχει κοντά του στα πρώτα της βήματα και πολύ σεμνά την εμφανίζει στο πλευρό του. Όλοι αρχίζουν και μιλάνε για την κόρη του Τερζή με τη βελούδινη φωνή. Η Ελλάδα όμως δεν την αντιπροσωπεύει, ούτε το λαϊκό τραγούδι. Αποφασίζει να πάει στην Αμερική και να γίνει Yianna. Οι Αμερικανοί τη γουστάρουν, αλλάζει λουκ, βγάζει τη σέξι πλευρά του εαυτού της και τραγουδά το απόλυτο hit «Love is in your name» που σκαρφαλώνει στην κορυφή των Τοπ 10. Η Γιάννα Τερζή ή Yianna ζει το δικό της αμερικάνικο όνειρο και οι γονείς της καμαρώνουν. Εκείνη δηλώνει ότι για την ώρα δεν σκοπεύει να γυρίσει πίσω, παρόλο που την έχει λαβώσει ο έρωτας με τον ηθοποιό και χορευτή Αχιλλέα Μανώλη, που γνωρίσαμε από την τηλεοπτική σειρά «Steps».
Ο γιος του Πασχάλη Τερζή, ο Γιώργος, ασχολείται με το εμπόριο και δείχνει ότι δεν τον ενδιαφέρουν καθόλου τα καλλιτεχνικά. Τον Μάιο του 2011, έχοντας αποκτήσει ήδη ένα παιδί από τον πρώτο του γάμο, παντρεύεται για δεύτερη φορά στο παρεκκλήσι της Γεωργικής Σχολής, την αγαπημένη του Μαριλένα και κάνει για δεύτερη φορά παππού τον Πασχάλη. Ο τραγουδιστής λιώνει για τα μάτια της μικρής Βάσιας, που όταν τυλίγει τα χέρια της γύρω από τον λαιμό του και τον αγκαλιάζει του παίρνει την ψυχή.
Αυτή είναι η οικογένειά του και οι φίλοι του. Έναν από αυτούς, τον Δημήτρη του, τον έχασε! Άλλη μια πληγή για τον Πασχάλη Τερζή. Ο χαμός του επιστήθιου φίλου και κουμπάρου του, του Δημήτρη Μητροπάνου, τον Απρίλιο του 2012 τον κάνει ράκος. Στην κηδεία του δεν μπορεί να μιλήσει, νιώθει ότι έχασε ένα κομμάτι της καρδιάς και της ζωής του και με κόπο τον συνοδεύει στο στερνό αντίο. Τα πόδια του τον πονούν πολύ, μα πιο πολύ τον πονάει η καρδιά του, ο άλλος πόνος υποφέρεται και φθίνει.
Το τηλέφωνο του Πασχάλη Τερζή χτυπάει συνεχώς… Οι προτάσεις από διάφορους μεγάλους επιχειρηματίες δεν σταματούν, η επιμονή του Μαροσούλη να τον κάνει να επιστρέψει επίσης. Εκείνος όμως είναι ανένδοτος, μετά από 4 χρόνια αποχής δεν τον ενδιαφέρει πια να εντυπωσιάσει. Εξάλλου οι γιατροί είναι κατηγορηματικοί στην ξεκούραση και ηρεμία με επιλεγμένες εμφανίσεις, αραιά και πού… Ίσα για να παίρνει τη δόση του!
«Εμένα ο καημός μου είναι να μη χαθεί το λαϊκό τραγούδι και αυτό είναι δύσκολο για τους νέους, επειδή δεν έχουν τα βιώματα που απαιτεί αυτό το είδος, ταλέντα υπάρχουν, μεγάλες φωνές υπάρχουν, αλλά παίζει ρόλο και πώς μεγάλωσες, τι πέρασες».
Ο ηθοποιός Θανάσης Ευθυμιάδης του ζητάει λίγο καιρό πριν να συνεργαστούν και να συμμετέχει σε θεατρικό έργο με τραγούδια που θα γράψει και θα ερμηνεύσει ο ίδιος ο τραγουδιστής, εκείνος όμως αρνείται ευγενικά. Δεν έχει τη δύναμη και τη διάθεση. Η απομόνωση, η ηρεμία που του παρέχει η οικογένειά του αλλά και οι ασχολίες του στο σπίτι του στην Αγία Παρασκευή Θεσσαλονίκης, τον έχουν κάνει να νιώθει ήδη καλύτερα και πιο πολύ ασφαλής.
«Έσπερνα ντομάτες πιπεριές και φασολάκια στον μπαξέ για να ηρεμήσω, τραγουδούσα ακόμα και στο θερμοκήπιο αλλά και στο στάβλο», λέει σε όσους τον ρωτάνε τι έκανε για να γεμίσει τις μέρες του αλλά και τις νύχτες του όλο αυτό το διάστημα που δεν τραγουδά.
Τον περασμένο Σεπτέμβριο στο «Regency Casino Thessaloniki» ο Πασχάλης Τερζής περνάει την πόρτα του θεάτρου «Βεργίνα» για δύο λόγους και για δύο πολύ σημαντικούς ανθρώπους στη ζωή του, τα φιλαράκια του. Ο ένας είναι η Σεμίνα Διγενή που τον παροτρύνει να πάνε να δουν το άλλο φιλαράκι του -40 χρόνων- τον Χρήστο Νικολόπουλο, το συνθέτη που τον βοήθησε στα πρώτα του βήματα, και ο Τερζής δεν λέει όχι. Ήταν η πρώτη του νυχτερινή έξοδος μετά τη μακροχρόνια απομόνωσή του. Δεν μπορούσε να χαλάσει το χατήρι σε κανέναν από τους δύο, παίρνει το μικρόφωνο και ο κόσμος τον αποθεώνει όρθιος, εκείνος συγκινείται από τον αυθορμητισμό τους και νιώθει την έντονη επαφή την ώρα που του σφίγγουν το χέρι, τον φιλάνε και του εύχονται τα καλύτερα.
Επιτυχίες αμέτρητες, συνεργασίες απίστευτες και όλες επιτυχημένες, μαγαζιά με εμφανίσεις sold out, θαυμαστές που υποκλίνονται και παραληρούν. Τι άλλο να ζητήσει από τη ζωή του -τόσο γεμάτη ζωή- αυτός ο άνθρωπος;
Παλιόκαιρος
Ο Πασχάλης Τερζής αναρρώνει στο κρεβάτι του και σκέφτεται πολλά… Η διάθεσή του μερικές φορές μοιάζει με παλιόκαιρο, αλλά δεν παύει να κάνει όνειρα για την επόμενη κίνησή του μόλις γίνει καλά, όταν τα πόδια τον κρατήσουν και πάλι όρθιο.
Η Μαρία πάλι τον μαλώνει που προσπαθεί να σηκωθεί, αλλά εκείνος γκρινιάζει, θέλει να πετάξει, δεν νιώθει καλά ξαπλωμένος σε ένα κρεβάτι, τον ρίχνει ψυχολογικά.
Σύμφωνα με δημοσίευμα, οι φοβίες που απέκτησε για το «αύριο» της ζωής του, περνώντας όλες αυτές τις δοκιμασίες, τον έκαναν να απευθυνθεί ακόμα σε ειδικούς ψυχολόγους και να ζητήσει την πολύτιμη βοήθειά τους για να ξεπεράσει με ειδική φαρμακευτική αγωγή το πρόβλημα. Ο τραγουδιστής δεν πέρασε και λίγα, με τα καρντάσια όμως στο πλευρό του, τη Μαρία του και τους ανθρώπους που τον παίρνουν συνέχεια τηλέφωνο και του πιάνουν κουβέντα για τα παλιά, εκείνος ξεχνιέται…
Τα φετινά Χριστούγεννα για τον Πασχάλη Τερζή δεν θα είναι όπως παλιά και αυτό τον πονάει, όταν όμως το χέρι της Μαρίας χαϊδεύει το δικό του, τότε κοιτάει και πάλι μπροστά και ονειρεύεται, γιατί τα όνειρα δεν είναι απαγορευτικά, έχει δικαίωμα ακόμα να κάνει, αφού έχει πολλά ακόμα να δώσει, έστω δισκογραφικά… Σχέδια όμως δεν κάνει, το είπε άλλωστε και μόνος του: «Απαγορεύεται, τότε γελάει ο Θεός…».
0 ΣΧΟΛΙΑ