ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΦΕΤΖΟΠΟΥΛΟΣ: “Για τα επόμενα 50 χρόνια φοβάμαι ότι θα είμαι πολύ αισιόδοξος”
«Ήμασταν μια αξιοπρεπής χαμηλής-μεσαίας τάξης οικογένεια, που σήμερα τα βγάζει δύσκολα όπως όλοι», δηλώνει στη «News» ο ηθοποιός Αντώνης Καφετζόπουλος, που δεν διστάζει να ομολογήσει: «Πολλά χρόνια κάναμε και εμείς το παγόνι! Ό,τι μπελάδες είχαμε τους κρύβαμε κάτω από το χαλί». Παραδέχεται ότι «ναι, μαζί τα φάγαμε», αλλά δεν θέλει να ακούσει κουβέντα για τον Πάγκαλο!
Ο Αντώνης Καφετζόπουλος αφηγείται παραμύθια στο «Gazarte», αναπολώντας τα παιδικά του χρόνια. Η μουσική παράσταση «Θυμωμένη μπετονιέρα» είναι ουσιαστικά ένα δώρο στους δύο γιους του άλλα και στα Ελληνόπουλα που το μέλλον τους προβλέπεται αβέβαιο…
Του Νίκου Νικόλιζα
VIRAL
Παραμύθια αντί κωμωδία. Πιστεύετε πως ο κόσμος έχει γυρίσει την πλάτη του στα «βαριά» έργα;
Όχι. Δεν θεωρώ πως ο κόσμος έχει κάνει στροφή σε έργα που προκαλούν γέλιο και διασκεδάζουν, εγκαταλείποντας αυτά που ονομάζουμε «βαριά» έργα. Νομίζω πως απλώς όλοι είναι πιο επιλεκτικοί πλέον σε αυτά που βλέπουν. Ξοδεύουν τα χρήματά τους για διασκέδαση μία με δύο φορές το μήνα και ξέρουν πια πού θα τα ξοδέψουν. Είναι πιο ψαγμένοι».
Δηλαδή η οικονομική κρίση έφερε θετικά αποτελέσματα;
Νομίζω ότι είναι μια ευκαιρία για να δημιουργήσεις κάτι θετικό στην κοινωνία.
Το θέατρο βιώνει αυτή την κρίση;
Το θέατρο θεωρώ πως έκανε μια εσωτερική αποτίμηση, με τα εισιτήρια τα οποία προσγειώθηκαν στο ελάχιστο. Εμείς παίζουμε με πολύ χαμηλό εισιτήριο. Δεν είναι εύκολη η περίοδος για το θέατρο και για όσους το υπηρετούν.
Νιώθετε πιεσμένος με όσα βιώνετε εσείς αλλά και οι γύρω σας;
Όλοι νιώθουμε πιεσμένοι με όσα συμβαίνουν. Υπάρχουν άνθρωποι που είναι πιεσμένοι λιγότερο από εμένα και άλλοι περισσότερο. Όλοι αισθανόμαστε κάπως…
Αισθάνεστε φόβο για το μέλλον;
Για τα επόμενα 50 χρόνια φοβάμαι ότι θα είμαι πολύ απαισιόδοξος! Όσο για το άμεσο μέλλον, είμαστε στη φάση του χειρότερου. Όταν βγει από αυτό η ελληνική κοινωνία πρέπει να αποφασίσει τι είδους πολιτεία θέλει. Ελπίζω να βγει σοφότερη.
Εσείς πού εστιάζετε το πρόβλημα που έχει δημιουργηθεί;
Είναι πρόβλημα του πολιτικού συστήματος και παγκόσμιο. Η Ελλάδα είναι μια πολύ ειδική περίπτωση, αφού από τότε που ιδρυθήκαμε ήταν ένα κράτος εξαρτημένο. Η χαριστική βολή τής δόθηκε με τον Εμφύλιο. Φτιάξαμε ένα κράτος που δεν ήταν όπως οι δημοκρατίες της Δύσης, με δικλίδες ασφαλείας και ουσιαστικούς ανεξάρτητους θεσμούς. Η δικαιοσύνη δεν είναι ανεξάρτητη όπως θα όφειλε. Το Σύνταγμά μας αφήνει στο απυρόβλητο θεσμούς όπως του πρωθυπουργού, της εκκλησίας.
Στο ξεκίνημα της ελληνικής κρίσης υπήρχε το κίνημα των αγανακτισμένων. Εσείς υπήρξατε αγανακτισμένος;
Υπήρξα αγανακτισμένος από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Το να κατέβω στο Σύνταγμα, όχι δεν το έκανα.
Θέλετε να μου πείτε ότι δεν πιστέψατε σε αυτό;
Όχι δεν το πίστεψα! Νομίζω ότι ακόμα και αυτοί που είχαν τις καλύτερες προθέσεις και κατέβαιναν με αυτό το κίνημα, κατέβαιναν με μια τρομακτική διάθεση να μουντζώνουν τη Βουλή, να φωνάξουν για κρέμασμα και όλοι να είναι εναντίον όλων. Το χειρότερο ήταν, βέβαια, ότι το κίνημα αυτό, επειδή ήταν απροστάτευτο, έγινε έρμαιο των κομματικών συμφερόντων. Σε μια γωνιά ήταν ένας νεοναζί, στην άλλη ένας νεοδημοκράτης, στην άλλη ένας Πασοκτζής. Παρόλα αυτά υπήρχαν και άνθρωποι που είχαν αγαθές προθέσεις.
Πιστεύετε στη Δημοκρατία όπως έχει διαμορφωθεί από την πολιτική και τους πολιτικούς;
Εγώ πιστεύω στη Δημοκρατία και στις ελευθερίες του λαού με κάθε τρόπο. Οι δημοκρατίες έτσι όπως είναι σήμερα, οι δημοκρατίες της Δύσης, οι επεξεργασμένες δημοκρατίες, νομίζω πως είναι πίσω από τους καιρούς τουλάχιστον έναν αιώνα. Έχουν μεσολαβήσει πολλά θέματα με τα οποία οι εν λόγω δημοκρατίες δεν έχουν καταπιαστεί.
Πολλοί καλλιτέχνες εύχονται να υπάρξει λαϊκή έκρηξη.
Αυτό που σήμερα βλέπω και είναι επικίνδυνο είναι ότι όλοι είναι εναντίον όλων. Η έκρηξη κάτω από αυτές τις συνθήκες θα έκανε μόνο κακό. Δεν είναι σωστός ο καιρός για μια έκρηξη.
Με 3.500 χιλιάδες αυτοκτονίες η Ελλάδα μπορεί να βλέπει ευοίωνο το μέλλον;
Πρέπει να δούμε το θέμα σαν μια άλλη νοοτροπία που βαραίνει την ελληνική κοινωνία με τα ψυχικά προβλήματα που την ταλανίζουν. Υπάρχουν παγκοσμίως -σύμφωνα με τις στατιστικές, ακόμα και σε χώρες που δεν έχουν σχέση με την κρίση-καταθλιπτικοί άνθρωποι σε ποσοστό 17%. Μέχρι τώρα όλοι αυτοί έκρυβαν την κατάθλιψη που είχαν και ούτε το έλεγαν σε κανέναν, θεωρώντας το σαν κακή ασθένεια. Ένα 5% από το παραπάνω ποσοστό κάνει απόπειρα αυτοκτονίας. Σε αυτό πρέπει να προσθέσουμε και το στρες που «βοηθάει». Δεν το βλέπω σαν μια ηρωική έξοδο χιλιάδων ανθρώπων, αλλά ως ένα πρόβλημα που το είχαμε αλλά το καλύπταμε. Και σήμερα ξεσπάει με το χειρότερο τρόπο, τη χειρότερη στιγμή.
Προσφέρετε απλόχερα το γέλιο όπως όλοι οι κωμικοί. Είστε φαντάζομαι κλειστός χαρακτήρας…
Αυτό δεν είναι δεδομένο για τους κωμικούς. Υπάρχουν κωμικοί που είναι κλειστοί χαρακτήρες και άλλοι που είναι πιο ανοιχτοί. Δεν υπάρχει μια τέτοια γενίκευση και δεν θεωρώ τον εαυτό μου κωμικό χαρακτήρα. Ο ηθοποιός είναι για να παίζει ρόλους.
Περάσατε από το στάδιο της κατάθλιψης;
Ναι βέβαια, όπως όλοι οι άνθρωποι. Και οι άνθρωποι που είμαστε υπερ-εκτεθειμένοι είμαστε και πιο ευαίσθητοι σε αυτό το θέμα.
Η οικογένειά σας τι λέει για την οικονομική κρίση και πώς τη βιώνει;
Ποτέ δεν ήμασταν μια οικογένεια με τρελά λεφτά. Ήμασταν μια αξιοπρεπής, χαμηλής-μεσαίας τάξης οικογένεια που σήμερα τα βγάζει δύσκολα, όπως όλοι. Όχι, δεν έχουμε λεφτά.
Λέτε πως δεν μας αφήνουν να ζήσουμε αξιοπρεπώς;
Κοίταξε! Για πολλά χρόνια κάναμε και εμείς το παγόνι! Ό,τι μπελάδες είχαμε τους κρύβαμε κάτω από το χαλί.
Δηλαδή «μαζί τα φάγαμε»;
Εννοείται!
Άρα, έχει δίκιο ο Πάγκαλος…
Ναι, αλλά ο Πάγκαλος δεν είναι ο κατάλληλος άνθρωπος για να το πει αυτό. Μπορώ να το πω εγώ αλλά όχι ο Πάγκαλος. Γιατί ο Πάγκαλος ήταν σε θέση ισχύος τα τελευταία 30 χρόνια. Δηλαδή, δεν μπορούμε να ξυπνήσουμε ένα πρωί να ακούσουμε τη φράση «μαζί τα φάγαμε» και να πούμε «μπράβο ρε Πάγκαλε καλά τα λες». Γιατί έχει ευθύνες ο Πάγκαλος, ο οποίος ήταν διαχειριστής. Και ήταν στο πλευρό πολύ διάσημων διαχειριστών: Του Ανδρέα, του Σημίτη, του Γιωργάκη.
0 ΣΧΟΛΙΑ