ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ – ΤΑΚΗΣ ΣΠΥΡΙΔΑΚΗΣ: “Προτιμώ την απειρία των νέων παρά την αταλαντοσύνη των έμπειρων!”. Διαβάστε όλα όσα είπε στη NEWS!
Τον έχετε σίγουρα δει στις διαφημίσεις της Wind και έχετε γελάσει με τις απίθανες ατάκες που εκτοξεύει. Ή σε κάποια από τις 19 ταινίες πολύ γνωστών σκηνοθετών, που έχει λάβει μέρος. Σκηνοθέτης κινηματογράφου είναι και ο ίδιος, με γνωστές επιτυχίες που απέσπασαν βραβεία. Η ΝΕWS συνάντησε τον Τάκη Σπυριδάκη στο θέατρο «Αργώ», μετά την παράσταση «Ο Κουλοχέρης του Σποκέιν» του Μάρτιν Μακ Ντόνα σε σκηνοθεσία Νίκου-Ορέστη Χανιωτάκη.
Συνέντευξη: Νεκτάριος- Γεώργιος Κωνσταντινίδης
Πώς ήταν τα παιδικά σας χρόνια;
VIRAL
Μεγάλωσα στην Αίγινα. Δεν ήταν ιδιαίτερα άσχημα ούτε και όμορφα θα έλεγα. Στο δημοτικό σχολείο, που το διεύθυναν παπάδες, υπήρχε μια αυστηρή πειθαρχία. Κανείς δεν την άντεχε. Ήταν και η περίοδος της χούντας τότε και τα πράγματα ήταν λίγο ζόρικα. Αργότερα έφυγα από το νησί, ήρθα στον Πειραιά και εκεί τα πράγματα πήγαν λίγο καλύτερα για μένα. Έκανα πολλές τρέλες ως έφηβος. Εκεί τελείωσα και το γυμνάσιο, όλη την εφηβεία μου στον Πειραιά την πέρασα. Τότε αναρωτήθηκα τι θα κάνω στο μέλλον. Είχα μια λόξα που πυροδότησε τα πράγματα. Πήγαινα κινηματογράφο 6-8, 8-10, 10-12 πολλές φορές. Ο Πειραιάς ήταν γεμάτος κινηματογραφικές αίθουσες άλλωστε. Μετά πήγα σε ένα ωδείο να παρακολουθήσω μουσική, αλλά δεν είχα ταλέντο παρόλο που το έψαχνα. Τελικά, όλα αυτά δεν πήγαν χαμένα και γύρω στα 18 μου, άρχισα να σκέφτομαι τη σκηνοθεσία ή την ηθοποιία. Ήθελα να σπουδάσω σκηνοθεσία στο Λονδίνο, αλλά τα οικονομικά μας δεν το επέτρεπαν. Εκείνο που με είχε πειράξει ήταν ότι έπρεπε συνεχώς να δουλεύω. Αναγκάστηκα να πάω σε νυχτερινό γυμνάσιο. Αυτό με δυσκόλεψε πάρα πολύ, με στρίμωξε και με περιόρισε ως προς τις διαθέσεις που είχα. Με ειλικρίνεια θα πω ότι τα χρόνια εκείνα ήταν πολύ δύσκολα, κυρίως οικονομικά. Δεν θέλω να φανώ «Βασίλης Καΐλας», αλλά όλες αυτές οι αντιξοότητες με έκαναν να πω κοίτα να παλέψεις και να διεκδικήσεις το καλύτερο, να μη σε πάρει από κάτω. Με τη δουλειά που έχω καταπιαστεί, σήμερα μπορείς να πάρεις ένα φράγκο, αύριο δεν μπορείς.
Και οι γονείς;
Δεν είχα πολλά πολλά. Είχα μια συμπάθεια και στους δύο βέβαια. Ο πατέρας μου οικοδόμος, η μητέρα στο σπίτι. Η συνεννόηση από το δημοτικό και μετά ήταν πολύ δύσκολη. Δεν καταλάβαιναν τι ήθελα να κάνω, αλλά τουλάχιστον έκαναν ένα καλό, δεν με δυσκόλεψαν. Δεν μου έφεραν εμπόδια. Πράγμα το οποίο περίμενα, αλλά ευτυχώς δεν έγινε. Δηλαδή όταν είπα θα ακολουθήσω μια δική μου γραμμή, θα πάω στον Πειραιά, θα σπουδάσω, κανείς δεν με ρώτησε πώς και γιατί. Δεν ήταν άνθρωποι ανάλγητοι.
Και ο έρωτας;
Όπως όλοι οι άνθρωποι, είχα κάποιες απογοητεύσεις αλλά και κάποια ωραία «ταξίδια» με κάποιες κοπέλες. Όχι πολλές. Έτσι είναι οι σχέσεις των ανθρώπων, κάποιο ταξίδι που πάει και κάποιο που σκαλώνει.
Πολύς κόσμος σας γνώρισε από την τηλεοπτική διαφήμιση.
Η διαφήμιση μου έδωσε μια ανάσα, ώστε να μπορώ να κάνω δικά μου πράγματα πιο άνετα. Στη δουλειά μας, σήμερα μπορεί να πάρουμε κάποια χρήματα και αύριο να μην πάρουμε τίποτα. Είναι πολύ δύσκολο αυτό το… καρδιογράφημα! Να μπορέσει κάποιος να διατηρήσει τις απόψεις του, να μην ξεπέσει. Η διαφήμιση μου έδωσε τη δυνατότητα να ζήσω αξιοπρεπώς, για ένα διάστημα τουλάχιστον. Δεν έχω γίνει πλούσιος. Μπορώ όμως και κάνω θέατρο, που σε διαφορετικές περιπτώσεις ίσως να μην μπορούσα να το κάνω.
Στο βιογραφικό σας διαβάζουμε ότι περάσατε από τη δραματική σχολή «Βεάκη» και από εκείνη του «Εθνικού Θεάτρου», αλλά προφανώς δεν ολοκληρώσατε τις σπουδές σας;
Τις ολοκλήρωσα. Δεν έδωσα τις τελικές-διπλωματικές εξετάσεις, γιατί έπαιξα στην ταινία «Γλυκιά συμμορία». Τότε απαγορευόταν να παίξεις όσο σπούδαζες και δεν με άφησαν να δώσω εξετάσεις. Τη σχολή του «Εθνικού» την παρακολούθησα και τα τρία χρόνια. Χαρτί δεν πήρα. Πιστεύω στη σχολή. Εκτός από σπάνιες περιπτώσεις, χρειάζεται να περάσεις τη διαδικασία του να μάθεις πράγματα.
Έχετε σκεφτεί να φύγετε στο εξωτερικό;
Δεν το έχω σκεφτεί. Μου αρέσει αυτή η χώρα. Παρά τις αντίξοες συνθήκες που ζούμε. Μερικές φορές καίγεται η ψυχή μου γιατί στη δουλειά μας γίνονται κάποια καλύτερα πράγματα έξω. Τώρα όμως είναι αργά να φύγω. Νωρίτερα ίσως το επιχειρούσα.
Φθάσατε ποτέ στο χείλος του γκρεμού;
Είμαι ένας άνθρωπος που δεν λειτουργεί πάντα με το μυαλό, αλλά με το συναίσθημα. Όταν έκανα τη δική μου ταινία, «Ο Κήπος του Θεού», πήρα μεγάλο ρίσκο, παραλίγο να πάω φυλακή. Στα όρια έφτασα. Έθεσα το ερώτημα: αξίζει τον κόπο να βάλεις σε κίνδυνο τη ζωή σου; Τελικά διαπίστωσα ότι άξιζε, οι θυσίες έπιασαν τόπο.
Θέατρο φέτος! Μυστήρια φιγούρα ο Καρμάικλ του Μάρτιν Μακ Ντόνα…
Σαφώς. Είναι η ιστορία τεσσάρων πολύ παράξενων ανθρώπων και ο κύριος Καρμάικλ ίσως είναι ο πιο παράξενος από όλους. Γι’ αυτό και είναι εξαιρετικά ενδιαφέρων ως ρόλος. Είναι ένας άνθρωπος, ο οποίος έχει χάσει το χέρι του – και ποιος ξέρει τι άλλο έχει χάσει μαζί με αυτό… Κινείται μεταξύ Ανατολής και Δύσης, απ’ ότι λέει ο ίδιος, που δεν είναι και σίγουρο ότι θα πρέπει να τον πιστέψουμε, αλλά αν δεν τον πιστέψουμε, δεν υπάρχει έργο! Είναι ένας underground ήρωας, πιο underground δεν γίνεται. Έχει συναφή στοιχεία με ρόλους που έχω παίξει στο παρελθόν, αλλά είναι ένα εντελώς ξεχωριστό πλάσμα. Αυτός ο άνθρωπος έχει μια ιδιομορφία. Ανήκει σε αυτό που θα έλεγε και ο Σαίξπηρ: όσο σπουδαίος και ικανός να είσαι, αν έχεις ένα ελάττωμα, ο κόσμος θα σε θυμάται γι’ αυτό το ελάττωμα. Υπό αυτή την έννοια έχει τεράστιο ενδιαφέρον από θεατρικής πλευράς, ήταν ένα ωραίο ταξίδι και έγινε με μια εξαιρετικά καλή συνεργασία με τον σκηνοθέτη Νίκο-Ορέστη Χανιωτάκη και τους υπόλοιπους ηθοποιούς.
Συνεργάζεστε με έναν νέο σκηνοθέτη…
Ακριβώς. Είναι και πρόθεση μου και μεγάλη μου χαρά. Προτιμώ την απειρία των νέων ανθρώπων παρά την αταλαντοσύνη των έμπειρων. Πάντα χαίρομαι να βλέπω δουλειές νέων ανθρώπων που μπορεί να έχουν πολλά ψεγάδια -δεν υπονοώ τίποτα γι’ αυτή τη δουλειά- έχουν όμως ταλέντο.
Σας γνωρίζουμε από τον κινηματογράφο, ξεκινήσατε με τη «Γλυκιά συμμορία» του Νίκου Νικολαΐδη…
Σωστά. Και μάλιστα πριν καν τελειώσω τη σχολή. Σπουδαίος σκηνοθέτης. Μέχρι σήμερα συζητιέται αυτή η ταινία παρόλο που έχουν περάσει πάρα πολλά χρόνια. Ήταν η πρώτη μου δουλειά, την αγαπάω πάρα πολύ. Δούλεψα πολύ σκληρά γι’ αυτό το ρόλο. Βραβεύτηκα. Τα βραβεία βέβαια δεν ορίζουν την ποιότητα της δουλειάς. Είναι συγκυρίες πολλών πραγμάτων. Ωστόσο, οι διακρίσεις με ενθάρρυναν να πάω παρακάτω. Ακολούθησε η «Λούφα και παραλλαγή» του Νίκου Περάκη, τεράστια επιτυχία. Εκεί δοκίμασα τις δυνάμεις μου σε έναν κωμικό ρόλο. Αμέσως μετά, η ταινία του Νικολαΐδη «Πρωινή περίπολος» γνώρισε μεγάλη επιτυχία στο εξωτερικό, αλλά λιγότερη στην Ελλάδα. Αργότερα στράφηκα στη σκηνοθεσία, έγραφα σενάρια δικά μου και έκανα μια μικρού μήκους ταινία, τη «Βέρα Κρουζ». Πήγε εξαιρετικά καλά, μάζεψε ένα σωρό βραβεία δεξιά κι αριστερά και όταν βγήκε στο εξωτερικό κι εκεί «τσίμπησε» κάτι! Στη συνέχεια έγραψα το σενάριο για την ταινία μεγάλου μήκους «Ο Κήπος του Θεού», μια ταινία που πήγε πάρα πολύ καλά και βραβεύτηκε όπου κι αν προβλήθηκε.
Πώς βλέπετε σήμερα τον ελληνικό κινηματογράφο έπειτα από την ίδρυση της ακαδημίας;
Η ίδρυση της ακαδημίας ήταν μια ωραία αρχή να γίνουν τα πράγματα λίγο αλλιώς… τελικά ακολούθησαν την «πεπατημένη» και μείναμε στα ίδια. Δεν πρόσφερε επί της ουσίας κάτι ξεχωριστό. Ωστόσο, η δουλειά της δεν είναι να παράγει Τέχνη αλλά να αξιολογεί, να δίνει βραβεία κτλ. Το θέμα είναι ότι υπάρχουν πολλοί νέοι άνθρωποι με ενδιαφέρουσες απόψεις. Μπορεί να μην είναι ολοκληρωμένες, όμως γίνονται σοβαρές προσπάθειες κάτω από αντίξοες συνθήκες. Χρήματα δεν έχουν, έχουν όμως ενδιαφέρουσες ιδέες, καλά σενάρια και ταλέντο… το παλεύουν.
Ετοιμάζετε αυτή την περίοδο την καινούρια σας ταινία.
Ναι. Λέγεται «I have dream». Σε μια χώρα που δεν ξέρουμε ποια είναι, αλλά είναι εντελώς κατεστραμμένη από πολέμους, συμφορές και ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς, κάποιοι άνθρωποι συγκεντρώνονται μέσα σε ένα σαπιοκάραβο, όχι αναζητώντας έναν καλύτερο κόσμο, έναν παράδεισο, αλλά για να φύγουν από εκεί όπου δεν μπορούν να ζήσουν ούτε οι κατσαρίδες. Δεν είναι το θέμα της μετανάστευσης… Με ενδιαφέρει πώς λειτουργεί ο άνθρωπος μέσα σε απόλυτες συνθήκες καταστροφής.
ΓΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΑ ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ
0 ΣΧΟΛΙΑ