Χοληστερίνη με… guest list! Το Athens Magazine αποκρυπτογραφεί όλα τα μυστικά του Base Grill !
Χοληστερίνη με… guest list!
Ποιος είπε ότι ταβέρνα δε μπορεί να σημαίνει χειρουργική ακρίβεια στο κόψιμο, αγγλική συνέπεια στο ψήσιμο, ουράνια γεύση στον ουρανίσκο και λίστα αναμονής καθημερινά; Αν ψάχνεις κάτι τέτοιο τότε ναι, το Βase Grill στο Περιστέρι είναι απλώς μια ταβέρνα!
Ρεπορτάζ-κείμενο: Μάνος Κιαπόκας
Φωτογραφία: Θοδωρής Φράγκος
Για να ξεκαθαρίσουμε: Το Base Grill δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια ταβέρνα στο Περιστέρι. Τέλος! Μπορεί να έχεις διαβάσει τον κυκεώνα δημοσιευμάτων για κοσμοσυρροή καλλιτεχνών, πολιτικών, δημοσιογράφων ακόμα και του τέως Βασιλικού Ζεύγους (όλα είναι πέρα για πέρα αληθινά) αλλά σε συμβουλεύω να μην βάζεις με το νου σου «στημένα» πράγματα, επιτηδευμένα περιποιημένη σάλα, gourmet συλλήψεις στα πιάτα, έπιπλα Louis XIV και σαπούνια Hermes στο μπάνιο. Aλλά ας το πάρουμε από την αρχή…
VIRAL
Ήταν Τρίτη απόγευμα όταν αποφάσισα να διαπιστώσω γιατί τόσος ντόρος τελικά για λίγο μοσχάρι και τηγανητές πατάτες και μάλιστα στην Πλατεία Μπουρναζίου, ένα κατεξοχήν anti-star μέρος. Το δάχτυλό μου σχημάτισε βιαστικά τον αριθμό. Ο ευγενικός κύριος στην άλλη μεριά της γραμμής με διαβεβαίωσε ότι υπάρχει τραπέζι για την Παρασκευή. Παραξενεύτηκα που βρήκα αμέσως, αλλά έχει να κάνει με το ότι ο Έλληνας είναι πάντα της τελευταίας στιγμής… Όταν ήρθε η μέρα φτάσαμε γύρω στις 9 με «γεμάτο» κεφάλι και άδειο στομάχι. Η ταμπέλα απ’ έξω ( διόλου εμπνευσμένη ομολογώ) σε προδιαθέτει για το τι θα ακολουθήσει. Περνώντας το μικρό χωλ που είναι γεμάτο με επώνυμους θαμώνες φωτογραφημένους με τους ιδιοκτήτες εκμεταλλέυομαι το ότι ο χώρος είναι άδειος ακόμα και παρατηρώ. Πανδαισία κιτς, με φιστικί καρέκλα τύπου vintage σε πυκνοβαλμένα τραπέζια με καρό τραπεζομάντιλο, τέντα πλαστική που περικλείει τον εξωτερικό χώρο, ένα υπερυψωμένο τμήμα – εν είδει prive -, παιδάκια να τρέχουν και Τσαλιγοπούλου χαλαρά στα ηχεία… «Μάλιστα» σκέφτομαι …Πολύ θετική εντύπωση μου κάνει το ότι δεν καπνίζει κανείς (όλοι βγαίνουν έξω) και η ατμόσφαιρα είναι καθαρή.
Το προσωπικό σαν καλοκουρδισμένο ελβετικό ρολόι (απαρτίζεται κυρίως από άντρες 22-35 χωρίς να απουσιάζουν οι γυναίκες) μας τακτοποιεί άμεσα στο τραπέζι μας και πριν προλάβουμε να καθίσουμε το καλοζυμωμένο ζεστό χωριάτικο ψωμί μαζί με τις μυρωδάτες πράσινες ελιές-μαμούθ, αρχίζει να… κουβεντιάζει με τον ουρανίσκο μου. Παρατηρώ ότι δυο δίδυμοι ιδιοκτήτες είναι πανταχού παρόντες, επιβλέποντας διακριτικά, ενώ ταυτόχρονα είναι έτοιμοι να… δράσουν όταν παραστεί ανάγκη. ( σ.σ να πάρουν παραγγελία, να εξηγήσουν για το κάθε κομμάτι κρέας, να προτείνουν μπύρα ή κρασί). Οι κατάλογοι έρχονται στα χέρια μας. Μια ασπρόμαυρη παιδική φωτογραφία με τα δίδυμα και το σλόγκαν «μαγειρεύουμε απ τα γεννοφάσκια μας» με κάνει να χαμογελάσω. Το μενού απλό, 3-4 σαλάτες, ορεκτικά ( κολοκυθάκια τηγανητά, τυροκαυτερή, φάβα, και άλλα best sellers της ελληνικής κουζίνας ) και η δεξιά σελίδα με τα κυρίως πιάτα ( λουκάνικο, σπαλομπριζόλα, συκώτι, μπριζολάκια χοιρινά και την περίφημη πικάνια) όλα να συνοδεύονται από ένα μικρό χιουμοριστικό σχόλιο με κορυφαίο το «για ό,τι καλό σας συμβεί σήμερα, ελάτε σε μένα, για τα παράπονα σας στον αδερφό μου». Κάποιοι φίλοι μου είχαν κάνει διθυραμβικά σχόλια για την τελευταία, οπότε την πρότεινα διστακτικά στο τραπέζι…. Εντύπωση μου έκανε η πλούσια λίστα κρασιών με ετικέτες από ελληνικό και διεθνή αμπελώνα καθώς και η τεράστια ποικιλία σε μπύρες (όμοια της θα περίμενες από μια μπυραρία και όχι από ταβέρνα).
Ο ένας από τους 2 ιδιοκτήτες (μη με ρωτήσεις ποιος, είναι ολόιδιοι) μας παίρνει παραγγελία με ηλεκτρονικά μάλιστα μέσα ( το τεφτέρι είναι passé εδώ). Μας «αφήνει» να αυτοσχεδιάσουμε στα ορεκτικά αλλά στο κυρίως, «παίρνει το τιμόνι». Ίσως διέκρινε αναποφασιστικότητα και πήρε την πρωτοβουλία να μας προτείνει. «Θα πάρετε Rib-eye, ψημένο medium-rare , και θα συμπληρώσετε με πικάνια ( το «καπάκι» από το μοσχαρίσιο κιλότο ) και ένα συκώτι μοσχαρίσιο» μας ανακοινώνει. Δε με ξετρελαίνουν τέτοιου είδους πρωτοβουλίες, όταν αφορούν στο φαγητό μου πόσο μάλλον όταν έχω φάει αρκετά κιλά κρέας στη ζωή μου. Εξάλλου οι μισοί από την παρέα δεν τρώνε συκώτι, οι άλλοι μισοί επιμένουν να τα θέλουν καλοψημένα ( αγνοώντας το σχόλιό του ότι το μοσχάρι καλοψημένο καταστρέφεται) και εγώ δεν ξέρω τι είναι η βραζιλιάνικη Πικάνια. Τελικά τα «βρίσκουμε» κάπου στη μέση. Παρατηρώ ότι στο δίπλα τραπέζι έχει έρθει μια συσκευή σαν λυχναράκι, που βάζοντας ανάποδα πάνω της ένα ποτήρι μπύρας, το «καπνίζει» και ενισχύει την ήδη μεστή και δυνατή γεύση της. Ζηλεύω και παραγγέλνω κι εγώ…Μέχρι να έρθει η μπύρα καταφτάνουν στο τραπέζι οι γιγάντιες μερίδες μας. Πανδαισία λαχανικών, ψητά λαχανικά με χαλούμι, τυροκαυτερή και οι περίφημες τηγανητές πατάτες με αβγά ( σπεσιαλιτέ και καινοτομία του μαγαζιού). Η σαλάτα δροσερή και με εμπνευσμένη εμφάνιση τούρτας αλλά για €10 περίμενα κάτι παραπάνω από πράσινα λαχανικά με τριμμένο καρύδι και πολτό ντομάτας για…σαντιγύ. Η τυροκαυτερή έκανε τρομερό συνδυασμό με το χωριάτικο ψωμί και «εξαφανίστηκε» τάχιστα. Ενώ οι τηγανητές πατάτες ( βόμβα ναπάλμ για τις αρτηρίες) «ποτίζονται» βασανιστικά από 3-4 τηγανητά αβγά τα οποία σπάει μπροστά σου ο σερβιτόρος. Γευστική αποκάλυψη, αν καταφέρεις να νικήσεις τις τύψεις σου…(κάτι ξέρουν και οι Ελβετοί που το έκαναν εθνικό μεζέ).
Η ώρα έχει πάει 22:30 και το μαγαζί όχι μόνο είναι γεμάτο ( και αρκετά θορυβώδες ομολογώ), αλλά υπάρχουν και παρέες που περιμένουν να αδειάσει κάποιο τραπέζι. Το κοινό είναι 40 smthng καλοβαλμένοι οικογενειάρχες με παιδιά αλλά και παρέες ζευγαριών. Εκείνη τη μέρα δεν βρισκόταν εδώ κάποιος επώνυμος αλλά πληροφορήθηκα ότι την προηγούμενη κιόλας μέρα έδωσαν το παρών η Όλγα Τρέμη και ο Γ. Ζουγανέλης.. Πρώτο φτάνει το συκώτι, μυρωδάτο και τεράστιο συνοδεία 3 ειδών θαλασσινού χοντροκομμένου αλατιού (με κίτρο, καπνιστό και το απλό λευκό). Είναι ίσως από τα λίγα πράγματα που δεν τρώω… Ο ιδιοκτήτης το ποτίζει με ελαιόλαδο ( χωρίς να μας ρωτήσει αν μας αρέσει ) και αρχίζει να το κόβει σε τόσο ψιλά κομμάτια που θυμίζει carpaccio. Mας σερβίρει ο ίδιος και επιμένει ότι μόλις φάω θα αλλάξω γνώμη για το συκώτι όπως άλλωστε και πολλοί πελάτες του. Δεν άλλαξα φυσικά, αλλά κάποιος που το τρώει θα ενθουσιαστεί μιας και είναι σωστά ψημένο, ζουμερό και τελικά ταιριάζει πολύ με το ελαιόλαδο. Λίγο αργότερα κατέφθασε ο πρωταγωνιστής της βραδιάς. Η πιατέλα με ένα λαχταριστό Rib-eye και ένα μασίφ μπλοκ μοσχαρίσιου φιλέτου ( με βραζιλιάνικη κοπή ). Ο σερβιτόρος μας κόβει το rib-eye με ακρίβεια ιατρού του Μετροπόλιταν χωρίζοντας το σε «νεύρο» και «ψαχνό» για να διαλέξουμε και συνεχίζει με το ατσάλινο μαχαίρι του να τεμαχίζει την πικάνια. Διακρίνεται το ροδοκόκκινο τμήμα του εσωτερικού που έχει διατηρήσει τους χυμούς του και πραγματικά είναι ότι καλύτερο έχω δοκιμάσει. Αν τώρα δεν θέλεις να στο κόψει, θα σου φέρουν τα ειδικά μαχαιροπίρουνα. Μόλις φας τις πρώτες μπουκιές θα δικαιολογήσεις τον πανικό που γίνεται, τα δημοσιεύματα, το κοινό επώνυμων και μη καλοφαγάδων και το τελευταίο που θα σε νοιάξει είναι αν έχει τέντα η παραβάν , η αν η ταμπέλα είναι ντεμοντέ. Οι άνθρωποι έχουν αναγάγει την κρεατοφαγία σε επιστήμη, προφανώς διαλέγουν τα καλύτερα κρέατα, το ψήσιμο γίνεται εξειδικευμένα και το αποτέλεσμα είναι απλώς θεικό. Ξαφνικά κανείς δε θυμόταν ότι «δεν τρώει με τίποτα ωμά» και το δόλιο μοσχάρι εξαφανίστηκε συνοδεία μουρμουρητών απόλαυσης.
Μετά από τέτοιο γευστικό σοκ, ποιο γλυκό θα μπορούσε να σταθεί αντάξιο τέτοιου γεύματος; H αφράτη Pavlova και η μυρωδάτη τάρτα λεμόνι δεν μας ενθουσίασαν αλλά σίγουρα έπεται βελτίωση, αφού οι ιδιοκτήτες δεν εφησυχάζονται με την επιτυχία τους… Μαζί με αυτά κατέφτασε το κέρασμα που είναι μους σοκολάτα με λικέρ μαστίχας αλλά όλα πλέον είχαν επισκιαστεί. Το τσεκ ήρθε γρήγορα και τελικά για ένα πλήρες γεύμα χωρίς κρασί θα πληρώσεις περίπου €35 το άτομο. Ποσό λογικό αν σκεφτείς την ποσότητα και την ποιότητα. Το Base Grill είναι η Μέκκα της κρεατοφαγίας και αυτό είναι εξάλλου που προωθούν οι δίδυμοι. Ούτε στολίδια , ούτε περιττολογίες από τις οποίες έχουμε μπουχτίσει τελευταία. Μόνο ουσία και πρωτεΐνη…Και έχουν τόσο μα τόσο δίκιο…
Info
Κωνσταντινουπόλεως 64, Μπουρνάζι, τηλ. 2105757455
Καθημερινά εκτός Δευτέρας από τις 13:00
Τιμή κατ’ατομο €30-35
0 ΣΧΟΛΙΑ