“India Blues”: Ωμές σκηνές σεξ ανάμεσα σε Έλληνα και Γερμανό! Τι μας αποκάλυψε ο σκηνοθέτης για το φιλμ “δυναμίτη”!!!
Ταινία-σοκ με ελληνική υπογραφή ντεμπουτάρει στη Μπερλινάλε. Οι σεξουαλικές σχέσεις ανάμεσα σε έναν Έλληνα και έναν Γερμανό, τα γκρο πλαν σε ωμές σκηνές σεξ ανάμεσά τους πάνω στο πάτωμα προκαλούν με χαρακτηριστική ευκολία! Δυναμιτίζουν. Άλλωστε μιλάμε όχι μόνο για gay σχέση, θέμα-ταμπού ακόμα για ορισμένες κοινωνίες, αλλά και για ελληνογερμανικό δεσμό. Το αντιρατσιστικό από κάθε πλευρά «India Blues», που απόψε κάνει παγκόσμια πρεμιέρα στο πλαίσιο του European Film Market της Μπερλινάλε στο Βερολίνο, διά χειρός Γιώργου Μαρκάκη: Ο σκηνοθέτης, μιλώντας στη «News», εξηγεί το concept-δυναμίτη του έργου του αλλά και τους λόγους που τον οδήγησαν σε… εθελούσια έξοδο!
Της ΜΑΡΙΑΣ ΚΩΦΙΔΟΥ
VIRAL
Απελευθερωμένος από σύνορα και μανιέρες, ο Γιώργος Μαρκάκης απαντά με μια ταινία-δυναμίτη που όχι μόνο σίγουρα θα σχολιαστεί τρελά- και ποικιλοτρόπως- από σινεφίλ και όχι μόνο, αλλά θα προκαλέσει σάλο. Θύελλα αντιδράσεων ειδικά από αυτούς που έχουν μένος απέναντι στους Γερμανούς αλλά και από Βερολινέζους ανθέλληνες. «Θα δείτε πώς εξελίσσεται η σχέση δύο αντρών μέσα από οκτώ συναισθήματα. Κάθε ενότητα αντιπροσωπεύεται και από ένα συναίσθημα», λέει ο Γιώργος Μαρκάκης. Και εξηγεί: «Προτίμησα αυτή τη φόρμα παρεκκλίνοντας έτσι από την κλασική αφηγηματική που έχει συνήθως μια ταινία. Επίσης, η ιδιαιτερότητα του φιλμ είναι ότι δεν θα δείτε την εξέλιξη της σχέσης με τον κλασικό τρόπο -αρχή, μέση, τέλος- αλλά ένα mix-up με διαφορετικές χρονικές στιγμές της σχέσης του ζευγαριού».
Μπορεί οι σκηνές να προβοκάρουν, εξάλλου ο σκηνοθέτης ποτέ δεν στρουθοκαμήλισε στη ζωή του, αλλά δεν ήταν αυτός ο σκοπός του: «”India Blues” σημαίνει ταξίδι στο άγνωστο και είναι το ομώνυμο τραγούδι της ταινίας (σ.σ. πρόκειται για το πρώτο μεγάλου μήκους φιλμ του κ. Μαρκάκη). Αυτό που με ώθησε στην επιλογή της συγκεκριμένης θεματολογίας ήταν η ανάγκη μου να πω μια ιστορία γύρω από τα συναισθήματα που απασχολούν τον άνθρωπο μέσα σε μια ερωτική σχέση». Εξηγεί: «Τα συναισθήματα είναι ίδια είτε είσαι ομοφυλόφιλος είτε ετεροφυλόφιλος, οπότε αυτό που βρήκα περισσότερο ενδιαφέρον ήταν να μιλήσω για μια ομοφυλοφιλική σχέση που ακόμα το ευρύ κοινό δεν γνωρίζει πώς είναι».
Μέσω της ταινίας «αναδεικνύεται η διαφορετικότητα της κουλτούρας και πώς αντιμετωπίζει την ίδια κατάσταση ένας Γερμανός και ένας Έλληνας. Όσον αφορά στο ομόφυλο του ζευγαριού, εδώ θα πω ότι δεν υπάρχουν ιδιαίτερες διαφορές σε ένα ζευγάρι ομόφυλο ή ετερόφυλο, γιατί, όπως αναφέρω και παραπάνω, τα συναισθήματα είναι ίδια για όλους. Η αντιμετώπισή τους διαφέρει». Από πλευράς τεχνικής, «εμμένω στο να εστιάζω στον πραγματικό χρόνο, μένοντας παρατηρητής της κατάστασης, χωρίς να παρεμβαίνω. Με αυτό τον τρόπο επιχείρησα να αποτυπώσω το συναίσθημα της στιγμής. Πειραματίστηκα».
«Με θλίβει το ότι η Χρυσή Αυγή είναι τρίτο κόμμα»
Είναι όντως extreme -ειδικά αυτή την περίοδο που οι διμερείς σχέσεις Ελλάδας και Γερμανίας περνάνε σκαμπανεβάσματα και η Μέρκελ είναι το πιο μισητό πρόσωπο στην Ελλάδα- το να επιλέγεις να κάνεις focus σε σχέση και μάλιστα σε ομοφυλοφιλική σχέση ανάμεσα σε Γερμανό και Έλληνα. «Η Ελλάδα αυτή την περίοδο ζει μια έξαρση ρατσισμού. Για εμένα το πραγματικά δυσάρεστο έγκειται στο ότι η Χρυσή Αυγή είναι τρίτο κόμμα στις δημοσκοπήσεις. Είναι λυπηρό κάθε μέρα να υπάρχουν τόσα κρούσματα ρατσισμού. Η ταινία είναι αμιγώς αντιρατσιστική, επιδιώκει να ξορκίσει τις όποιες διαφορές κάποιοι πιστεύουν ότι μπορεί να υπάρχουν ανάμεσα στους δύο λαούς. Ζώντας οκτώ χρόνια στο εξωτερικό, σε Νέα Υόρκη, Βαρκελώνη, Βερολίνο, ουδέποτε ένιωσα ξένος εκεί. Ουδέποτε αισθάνθηκα το παραμικρό και ειδικά τώρα που είμαι στη Γερμανία. Γι’ αυτόν το λόγο αποφάσισα να έχω στην ταινία έναν Γερμανό και έναν Έλληνα. Προσπαθώ να πω ότι δεν υπάρχουν διακρίσεις μεταξύ εθνικότητας και φύλου. Οι άνθρωποι είναι άνθρωποι άσχετα αν είναι Γερμανοί, άσχετα αν είναι ομοφυλόφιλοι. Έχουμε τις ίδιες ανάγκες και διακατεχόμαστε από τα ίδια συναισθήματα».
Επέβαλε εαυτόν σε… εξορία, προέβη σε εθελούσια έξοδο από την χώρα μας. Οι λόγοι; «Είμαι πλέον σχεδόν τρία χρόνια στο Βερολίνο και οκτώ χρόνια εκτός Ελλάδας. Η απόφασή μου ήταν πολιτική. Δεν μπορούσα να κάνω deal με την ελληνική πραγματικότητα και το ελληνικό σύστημα. Η Ελλάδα ζούσε σε μια φούσκα όλα αυτά τα χρόνια στηριζόμενη στο πελατειακό κράτος. Δεν μπορούσα να είμαι μέρος αυτού, είναι ενάντια στις αρχές και στα πιστεύω μου. Όταν αυτό αλλάξει, και ελπίζω σύντομα, ίσως τότε να επιστρέψω και εγώ», λέει. Καταπέλτης, ωστόσο πιστεύει στο εγχώριο ταλέντο. «Η ελληνική κινηματογραφική πραγματικότητα είναι φανταστική! Τα τελευταία χρόνια γίνονται εξαιρετικές δουλειές με διεθνή ανταπόκριση. Ήρθε η ώρα, λοιπόν, το ελληνικό κράτος να αρχίσει να χρηματοδοτεί τους νέους σκηνοθέτες και να βλέπει σοβαρά τη διανομή της ελληνικής ταινίας σε διεθνές επίπεδο. Οι άνθρωποι και οι ιδέες υπάρχουν, πρέπει να υπάρξει και η κρατική στήριξη για όλους και όχι μόνο για τους «γνωστούς άγνωστους».
Όσο για την κρίση που κατατρύχει τα πάντα; «Το να γίνει μια ταινία είναι πάντα μια δύσκολη υπόθεση, ειδικά αν είναι και ανεξάρτητη. Εμείς οι Έλληνες κινηματογραφιστές -θα έλεγα- ότι είμαστε μια απίστευτη περίπτωση υπομονής και δύναμης σε σχέση με τους συναδέλφους μας στο εξωτερικό. Γι’ αυτό αποφάσισα να κάνω την ταινία στο Βερολίνο, όπως επίσης και την επομένη που ετοιμάζω. Έτσι απλά, δεν ήθελα να μπλέξω με τα γραφειοκρατικά κανάλια της ελληνικής πραγματικότητας. Επίσης, δεν θέλω να κάνω μια ταινία κάθε 10 χρόνια. Θέλω να κάνω μια ταινία κάθε δύο και αυτό μπορώ να πω είναι εφικτό στο Βερολίνο αλλά ακόμα όχι στην Ελλάδα».
«Δεν σκέφτομαι να γυρίσω στην Ελλάδα»
Για πόσο ακόμα θεωρεί ότι οι άνθρωποι της Τέχνης θα αντέχουν να αντιμετωπίζονται ως ερασιτέχνες στα οικονομικά τη στιγμή που οι κρατικές επιχορηγήσεις και όσοι βρίσκονται στις «νευραλγικές» θέσεις αδιαφορούν για τους νέους δημιουργούς; «Διαλέξαμε έναν δύσκολο δρόμο και αυτόν θα περπατάμε έως τέλος! Δεν υπάρχει επιστροφή. Οι άνθρωποι της Τέχνης αν έχουν κάτι να πουν πάντα θα βρίσκουν τον τρόπο να το εκφράσουν ανεξάρτητα από κρατικούς ή ιδιωτικούς μηχανισμούς. Η τεχνολογία στις μέρες μας μάς βοηθάει σε αυτό. Έχω πίστη σε εμένα και στην Τέχνη μου! Βέβαια αυτό δεν σημαίνει ότι δεν ήρθε η ώρα επιτέλους να κοιταχτούμε στα μάτια και να ξαναδούμε τα πράγματα από την αρχή, σοβαρά και χωρίς εμπάθεια, αν θέλουμε επιτέλους η Ελλάδα να γίνει μια ευρωπαϊκή χώρα με ανεξαρτησία και αμεροληψία», απαντά δίχως σκέψη.
Πάντως, παράλληλα με τη δημιουργία της ταινίας «έτρεξε» και η καμπάνια χρηματοδότησής της, με στόχο τη συγκέντρωση του ποσού των 5.000 ευρώ. Το αποτέλεσμα «δεν ήταν και κακό. Δεν τα πήγαμε και άσχημα! Ήταν μια ιδέα που συνηθίζεται κυρίως στο εξωτερικό. Οι Έλληνες ακόμα δεν έχουν την κουλτούρα της δωρεάς. Δεν πιάσαμε το στόχο, αλλά είχαμε ένα καλό feedback και ενεργοποιήσαμε και άλλους ανθρώπους να κάνουν το ίδιο, προσπαθώντας να υλοποιήσουν τα projects τους».
Όσο για τα μελλοντικά πλάνα του, αφορούν ξανά στη Γερμανία που φαίνεται πως του ταιριάζει πολύ. «Ήδη ετοιμάζω την επόμενη ταινία μου η οποία θα γυριστεί και αυτή στο Βερολίνο με Γερμανό παράγωγο. Αυτή τη στιγμή είμαι στο στάδιο του σεναρίου». Όσον αφορά τα γυρίσματα εξηγεί: «Σκοπεύουμε να ξεκινήσουμε στα τέλη του χρόνου. Δεν σκέφτομαι, προς το παρόν τουλάχιστον, να γυρίσω στην Ελλάδα. Όταν η χώρα επιτέλους κάνει την αποδόμησή της και το ξαναδεί το “έργο” από την αρχή και σοβαρά τότε ίσως και εγώ να επιστρέψω».
Για περισσότερα κινηματογραφικά νέα κάντε κλικ εδώ
0 ΣΧΟΛΙΑ