Κάθε ηλίθιος που σέβεται τον εαυτό του… οφείλει να είναι αλαζόνας. Και η Κατερίνα Γιατζόγλου εξηγεί το γιατί

Κάθε ηλίθιος που σέβεται τον εαυτό του… οφείλει να είναι αλαζόνας. Συνήθως χωρίς αιτία. Κάποιες φορές με αφορμή μια επιτυχία ή μια εξουσία. Και οι δύο λόγοι – ούτως ή άλλως- είναι τόσο προσωρινοί, που μόνο ένας ανόητος θα τους έδινε σημασία. Ο αλαζόνας συμπεριφέρεται γελοία, προκαλώντας θυμό αλλά συγχρόνως πολύ γέλιο. Έχω δει εκδότες – φυσιογνωμικά σαν «ανάποδα γαμώτο» – να πάσχουν από το σύνδρομο του Ρουβά. Επιχειρηματίες να μιλάνε μόνο για deals  και για εκατομμύρια, κι άμα ψάξεις τις τσέπες τους, δε θα βρεις ούτε 20 σεντς. Πολιτικούς με το σύνδρομο του βασιλιά να φέρονται  σαν να είναι οι γύρω τους αόρατοι. Το σύνδρομο του Θεού το συναντάς καθημερινά. Ουσιαστικά είναι μια αυτοκτονία, αλλά στην εποχή μας, που υπάρχουν τόσοι τρόποι πολυτελούς αυτοκτονίας, η αλαζονεία φαίνεται ανώδυνη!

VIRAL

Γιώργος Καλλιακμάνης: Αποκάλυψε αυτό που όλοι φοβόντουσαν για το γυναικείο πτώμα σε βαλίτσα!

Τραγωδία στον Πειραιά: Μετά τα αποτελέσματα της ιατροδικαστικής – Ποιο ήταν το μοναδικό «παράθυρο σωτηρίας» των δύο νέων που έχασαν τη ζωή τους στο γκαράζ

Έθαψε την οικογένειά του κάτω από τη βεράντα και έγινε καπνός: Το άλυτο θρίλερ που παγώνει το αίμα

Τώρα θα μου πείτε, σε τι διαφέρει ένας νορμάλ άνθρωπος από έναν φαντασμένο;

Σε εκείνα που κάνει, όχι σε αυτά που λέει. Οι πράξεις του είναι κύριες της κατάστασης και μάταια προσπαθεί να τις χώσει σε λέξεις ανίκανες να τις ερμηνεύσουν με αληθοφάνεια. Όταν υπάρχει αντίφαση ανάμεσα στα δύο, εκείνες που αποχωρούν είναι οι λέξεις. Το νορμάλ άνθρωπο τον αναγνωρίζεις από το γεγονός ότι αντιφάσκει. Ένας αλαζόνας δεν το κάνει. Ανακατασκευάζει τα λόγια του, που είναι τελείως διαφορετικά κάθε φορά. Η σοβαρότητα του είναι ένα λαμπρό οικοδόμημα όπου οι αυτοσχεδιασμοί του μπορεί να αφήσουν μερικά ακάλυπτα σημεία αλλά με λίγη τέχνη τα καμουφλάρει και χρειάζεται τότε μεγάλη οξυδέρκεια για τα φέρεις στο φως!

Για παράδειγμα, παρατηρήστε πώς φέρονται και μιλάνε μερικοί μεγαλοδημοσιογράφοι, μεγαλοδικηγόροι και πολιτικοί στην τηλεόραση. Με το στόμφο του αδιάλλακτου και του υπερασπιστή της δικαιοσύνης και με λοιπές μπούρδες, προσπαθώντας με μαεστρία να καλύψουν τη λαμογιά τους, την έπαρση και τις παλάμες-κουτάλες.
Εγώ πάντως, και ειδικά τα τελευταία χρόνια, υποπτεύομαι τη σοβαρότητα σαν το διάολο. Προτιμώ την ειλικρίνεια. Παλιότερα θύμωνα και γινόμουν επιθετική με τους αλαζόνες. Τώρα απλά γελάω. Είναι σαν να βλέπω Καραγκιόζη, μόνο πιο επικίνδυνο. Γιατί η αλαζονεία είναι αμείλικτα επικίνδυνη. Για όλους μας.

Το τέλειο αντίδοτο για τον αλαζόνα είναι η διάψευση της παντοδυναμίας ή της επιτυχίας του.
Τέλος, αν και μας κυκλώνουν απειλητικά, εμείς ζούμε και βασιλεύουμε –και πολύ καλά κάνουμε-, επειδή αυτή η αναισθησία είναι απαραίτητη για την ισορροπία. Οι σπάνιες στιγμές της ευτυχίας είναι αυτές, δίχως ανησυχίες και συναγερμούς.

Και για να μην μπερδευτείτε, η ματαιοδοξία είναι ένα μικροελάττωμα, καμωμένο για άτομα χωρίς θέληση. Η αυτής εξοχότης Αλαζονεία έχει μεγαλείο, είναι περιωπής!
Οι φέροντες αυτή έχουν ανάγκη, περισσότερο κι απ’ το Θεό ή το διάολο, τους ανθρώπους, έστω και για να τους χειροκροτούν.

Απόσπασμα από την «Τέχνη της χαράς»