ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ!!! “Η Ελένη μου έσωσε τη ζωή!” Μια συγκλονιστική ιστορία με πρωταγωνίστρια τη Μενεγάκη!!!
«Μου έδωσε ελπίδα. Με έκανε να σταθώ στα πόδια µου, να περπατήσω και να µπορώ να στέκοµαι όρθιος ανάµεσα σε συνοµηλίκους µου. Ελένη σε ευχαριστώ για όσα έκανες για εµένα. Σε ευχαριστώ που άλλαξες τη ζωή µου». Με αυτά τα συγκινητικά λόγια, ο 17χρονος σήµερα Κωνσταντίνος Παντελούς, το παιδί που πριν από 6 χρόνια δεν µπορούσε να σταθεί όρθιο λόγω µιας σπάνιας εκ γενετής ασθένειας που είχε, ξετυλίγει το κουβάρι µιας συγκλονιστικής ιστορίας που έµελλε να του αλλάξει τη ζωή και να τον κάνει να σταθεί στα πόδια του, ατενίζοντας πλέον το µέλλον µε αισιοδοξία. Ο «άγγελος επί γης» που τον βοήθησε, όπως λέει και ο ίδιος σήµερα µετά τη σοβαρή περιπέτεια της υγείας του, είναι η Ελένη Μενεγάκη!
Του ΝΙΚΟΥ ΝΙΚΟΛΙΖΑ
Ο Κωνσταντίνος Παντελούς, γεννήθηκε µε σπονδυολίσθηση πρώτου και δευτέρου βαθµού, κάτι που τον ανάγκαζε να µην µπορεί να περπατήσει καθόλου όρθιος, χωρίς να έχει βοήθεια. Η πολυµελής οικογένειά του απελπισµένη είχε απευθυνθεί σε υπουργούς, βουλευτές για να βρεθεί λύση στο µεγάλο πρόβληµά του, όµως κανείς δεν στάθηκε δίπλα της. Οι υποσχέσεις έδιναν κι έπαιρναν. Λόγια που όµως έµειναν λόγια και τίποτε περισσότερο. «Ήµασταν απελπισµένοι. Η µάνα µου έκλαιγε συνεχώς. Ήθελε να µε βλέπει χαρούµενο. Όµως δεν µπορούσα να χαίροµαι για κάτι που δεν είχα. Και ουσιαστικά δεν είχα πόδια. Δεν µπορούσα να περπατήσω, δεν µπορούσα να σταθώ όρθιος», λέει ο 17χρονος σήµερα Κωνσταντίνος από το µικρό δωµάτιο του σπιτιού του, λίγο έξω από τα Μέγαρα. Οι αφηγήσεις του µικρού, µαζί µε τα γεµάτα από δάκρυα µάτια του, συγκλονίζουν. «Ένιωθα κάπως µειονεκτικά, όµως δεν το έβαζα κάτω. Ήθελα να παλέψω να σταθώ όρθιος και να παίζω µαζί µε τα άλλα παιδιά».
VIRAL
Οι γονείς του 17χρονου Κωνσταντίνου έκαναν πολλή υποµονή για το παιδί τους και του έδιναν κουράγιο ότι κάποια στιγµή θα ξηµερώσει και για εκείνον µια καλή µέρα που θα µπορεί να περπατάει, να παίζει και να ονειρεύεται όπως όλα τα παιδιά της ηλικίας του. Όµως από την άλλη, εµφανιζόταν η απελπισία καθώς δεν βρισκόταν κάποια λύση. Με πόνο ψυχής και χωρίς χρήµατα η οικογένεια ανέβαινε τον δικό της Γολγοθά προκειµένου να δώσει «ζωή», ελπίδα και πίστη στο παιδί της για ένα καλύτερο αύριο.
Τα ταξίδια στην Αγγλία…
Μέσω φίλων γιατρών η οικογένεια βρήκε άκρη σε ένα από τα σπουδαιότερα νοσοκοµεία του Λονδίνου. Μαζί µε τον 11χρονο τότε Κωνσταντίνο ταξίδεψαν περισσότερες από πέντε φορές, προκειµένου να γίνουν κάποιες θεραπείες, να διαγνωστεί πλήρως το πρόβληµα και µετά να προχωρήσουν στην πολύωρη επέµβαση. «Θυµάµαι τα ταξίδια, όµως θυµάµαι και την απελπισία µας. Γιατί δεν υπήρχαν χρήµατα για να κάνω την εγχείρηση. Μας είχαν ζητήσει τότε 80.000 ευρώ. Πού να βρεθούν τόσα χρήµατα στην οικογένειά µου;». Η µόνη παρηγοριά (από τη στιγµή που οι υποσχέσεις πολιτικών προσώπων έµειναν υποσχέσεις) ήταν η βοήθεια από την εκκλησία αλλά και η δηµοσιότητα της περίπτωσης του Κωνσταντίνου προκειµένου να συγκεντρωθεί το υπέρογκο ποσό της εγχείρησης.
Η οικογένεια συγκέντρωσε κάποια χρήµατα, όχι όµως αρκετά. «Ορισµένοι φίλοι τότε µας είχαν πει να µιλήσουµε στην Ελένη Μενεγάκη προκειµένου να µας βοηθήσει µέσω της δηµοσιότητας και της εκποµπής της. Έτσι κι έγινε. Θυµάµαι ήταν Απρίλιος και µαζί µε έναν φίλο δηµοσιογράφο που τη γνώριζε αποφασίσαµε να κάνουµε µια µεγάλη εκδήλωση για να συγκεντρωθούν τα χρήµατα. Η Ελένη και µόνο µε τη δύναµη του ονόµατός της κατάφερε να φέρει πλήθος κόσµου. Το είπε µέσα από την εκποµπή της, έγινε χαµός», θυµάται ο Κωνσταντίνος βουρκωµένος και ξεσπάει λέγοντας στη «News»: «Όταν µου ζητήσατε να θυµηθώ εκείνες τις στιγµές προσπάθησα να βρω -και βρήκα- τις φωτογραφίες από την εκδήλωση. Πραγµατικά δεν µπορούσα να κρατήσω τα δάκρυά µου. Έλεγα µόνος µου: “Είναι δυνατόν χωρίς να τη γνωρίζω να φέρει τόσους τραγουδιστές και να κάνει τόσο µεγάλο καλό για εµένα και το µέλλον µου;”».
«Θα την ευχαριστώ σε όλη µου τη ζωή…»
Η µητέρα του κυρία Μαρία ανοίγει την πόρτα του µικρού δωµατίου του Κωνσταντίνου και µας τρατάρει γλυκό του κουταλιού. «Να ‘ναι έτσι η ζωή όλων όσοι µας βοήθησαν ώστε ο Κωνσταντίνος να σταθεί στα πόδια του. Του έδωσαν ελπίδα. Δεν είναι πλέον απελπισµένος. Δεν βλέπει µαύρη τη ζωή του και το µέλλον του», µας λέει σκουπίζοντας τα δάκρυά της.
Ο Κωνσταντίνος σηκώνεται από την καρέκλα του και κλείνει την πόρτα. «Βλέπεις, περπατάω. Και όχι µόνο περπατάω αλλά οδηγώ και µηχανάκι. Τέτοιο καλό µου έκαναν η Μενεγάκη, ο Τσαλίκης, η Καλοµοίρα, η Πάµελα», µας λέει χαρακτηριστικά και µας δείχνει το άλµπουµ από εκείνη τη µέρα που ο ίδιος περπάτησε ξανά.
Τον ρωτάµε αν θυµάται κάτι από τη δύσκολη εγχείρηση που έκανε: «Θυµάµαι πως πριν µπω στο χειρουργείο σκεφτόµουν την Ελένη. Δεν ήξερα αν θα την ξαναδώ ζωντανός έστω και µέσα από την τηλεόραση. Έφερνα στη µνήµη µου τη χαρά που µου είχαν δώσει µε την εκδήλωση και έλεγα “µακάρι τέτοια χαρά να τη ζήσουν και άλλα παιδιά που βρίσκονται στην ίδια µοίρα µε εµένα”». Τα µάτια του Κωνσταντίνου τρέχουν σαν ποτάµι. «Συγγνώµη που κλαίω αλλά η Ελένη µε βοήθησε. Ξέρεις τι είναι να είσαι ένα παιδί χωρίς ελπίδα και εκείνη να σε ανεβάζει στα ουράνια και µόνο µε την παρουσία της, και µόνο µε το όνοµά της;».
Η εγχείρηση του Κωνσταντίνου κράτησε 12 ώρες. Μια εγχείρηση που κανείς δεν ήξερε τα αποτελέσµατα. Δώδεκα ώρες στο χειρουργείο χωρίς κανείς να γνωρίζει τίποτα. Και τα δευτερόλεπτα, τα λεπτά, οι ώρες έτρεχαν µε αγωνία για τη ζωή του µικρού Κωνσταντίνου. Άλλωστε µια λάθος κίνηση θα µπορούσε να αποβεί µοιραία για τη ζωή του.
Όταν το χειρουργείο τελείωσε και ο Κωνσταντίνος ξύπνησε, η πρώτη κουβέντα που είπε ήταν: «Πού είναι τα παιδιά; Πού είναι τα τραγούδια;» έχοντας χαραγµένη στο υποσυνείδητό του την εκδήλωση της Ελένης προς εκείνον.
Σήµερα ο Κωνσταντίνος όχι απλώς µπορεί και περπατάει αλλά µε µηχανάκι βρίσκεται καθηµερινά στους δρόµους των Μεγάρων. «Ναι σε εµένα µπορείς να πεις ότι έγινε θαύµα. Θαύµα πραγµατικό, γιατί η Μενεγάκη µε βοήθησε να περπατήσω. Πλέον µπορώ να κάνω οικογένεια. Δεν είµαι απελπισµένος. Εύχοµαι πολλαπλές χαρές να έχει για την οικογένειά της», µας λέει και µας αποχαιρετά µε την εξής φράση:
«Ξέρετε ποια ήταν η πιο συγκλονιστική πράξη όλου αυτού του δράµατος που έγινε εντέλει ελπίδα για εµένα; Όταν ο Γιώργος Τσαλίκης πέταξε στον αέρα το “Π” που κρατούσα και µου είπε: “Aπό αύριο θα περπατάς. Και θα περπατάς γιατί είσαι αγωνιστής”».
0 ΣΧΟΛΙΑ