ΑΡΧΙΚΗ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ!!! “Αν μείνω στην τηλεόραση, θα πεθάνω!” Η πρώτη συνέντευξη του Σταμάτη Μαλέλη μετά τη σοβαρή περιπέτεια της υγείας του!

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ!!! “Αν μείνω στην τηλεόραση, θα πεθάνω!” Η πρώτη συνέντευξη του Σταμάτη Μαλέλη μετά τη σοβαρή περιπέτεια της υγείας του!
Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Ο Σταμάτης Μαλέλης μιλά πρώτη φορά μετά την περιπέτεια της υγείας του, στην Τίνα Μεσσαροπούλου και αναλύει τους πάντες και πάντα. Πώς ένιωσε όταν αρρώστησε και ποιες ήταν οι αντιδράσεις του όταν διέφυγε τον κίνδυνο;;;

Ζωή μετά θάνατον υπάρχει; Τις μέρες που ήσασταν σε κώμα τι βλέπατε; Θυμάστε κάτι;

Είχα παραισθήσεις, έβλεπα χρώματα, πολλά χρώματα. Και πολλές ιστορίες που δεν είχαν καμιά σχέση με την πραγματικότητα. Πάντοτε, όμως, κάτι έβλεπα το διάστημα που ήμουν σε κώμα και μάλιστα το θυμάμαι ακριβώς.

Αληθεύει ότι οι άνθρωποι σε κώμα ακούνε, αισθάνονται;

Εγώ ένιωθα ότι είχα επαφή με το περιβάλλον. Ότι ήμουν σε ένα κρεβάτι, αλλά σε άλλο, όχι σε αυτό που ήμουν πράγματι, και είχα κανονική επαφή με το περιβάλλον, αλλά με άλλο περιβάλλον. Άρα ήταν όλα μια παραίσθηση. Σαν να ζούσα μια παράλληλη ζωή.

Το πρώτο πράγμα που είδατε όταν ανοίξατε τα μάτια σας;

Την κόρη μου.

Τη θυμάστε αυτή τη στιγμή;

Ναι, γιατί μου την έφεραν για να δουν αν την αναγνωρίζω και να διαπιστώσουν αν έχω πάθει κάποια εγκεφαλική βλάβη. Γιατί 15 μέρες ήταν πολύ πιθανό να είχα πάθει κάποια βλάβη στον εγκέφαλο.

Πώς ήταν οι πρώτες ώρες; Είχατε απώλεια χρόνου;

Ναι, στην αρχή δεν μπορούσα να καταλάβω, αλλά έγινα πολύ γρήγορα καλά. Εντυπωσιάστηκαν και οι γιατροί που είχα τόσο γρήγορη εξέλιξη. Και μάλιστα μου έφυγαν οι φοβίες. Ξαφνικά ξύπνησα και δεν είχα φοβίες, ενώ συνήθως συμβαίνει το αντίθετο. Όσοι παθαίνουν έμφραγμα, αποκτούν φοβίες για τη ζωή τους και την καρδιά τους. Εμένα μου βγήκε ακριβώς το αντίθετο, γιατί είχα κατάθλιψη. Και όταν φτάνω στο θάνατο και γυρίζω, δεν έχω κανένα λόγο να φοβηθώ.

Έχοντας φτάσει σ’ αυτό το σημείο, τι είναι χειρότερο: η κατάθλιψη ή το να πέσεις σε κώμα και να βρεθείς ένα βήμα πριν το θάνατο;

Τελικά δεν ήταν κάτι πολύ οδυνηρό. Ήταν σαν να κοιμάσαι. Είναι κακός ο ύπνος; Δεν ένιωθα κανέναν να με βασανίζει. Εγώ απλώς κοιμόμουν και έβλεπα όνειρα.

Αλίμονο σ’ αυτούς που μένουν πίσω, λοιπόν;

Ναι, το δράμα είναι για τους άλλους. Αυτά δηλαδή που διάβασα μετά στα διάφορα sites και τις εφημερίδες όταν συνήλθα. Και μάλιστα ήθελα να ευχαριστήσω, γιατί ήταν συγκλονιστικό για μένα το πόσο γενναία και γλυκά μου φέρθηκαν τα blogs και τα sites. Και πόσο διακριτικά. Με αντιμετώπισαν με πολλή καθαρότητα. Εκτός από ένα σχόλιο στο blog της Χρυσής Αυγής που έγραψαν «ψόφα ρε κομμούνι», δεν υπήρχε κάτι άλλο.

 

 

0 ΣΧΟΛΙΑ

Προσθήκη Σχόλιου