ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ – ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΓΑΡΔΕΛΗΣ: «Ήθελα να ταξιδεύω διαρκώς κάνοντας περιστασιακές δουλειές»

Από τον Μπάμπη Δούκα
([email protected])

Λιγομίλητος, αρκετά κουμπωμένος και σίγουρα πολύ διαφορετικός από τη “χρυσή εποχή” της βιντεοταινίας μίλη σε στην εφημερίδα NEWS. Ο Σταμάτης Γαρδέλης σταμάτησε να τραγουδά “Με λένε Αλέξη, σε λένε Σοφία” και έβαλε το έντεχνο στη ζωή του.

VIRAL

«Σήμερα είναι η τελευταία μου μέρα»: Το απόλυτο σοκ! Ακροατής με δάκρυα στα μάτια ανακοινώνει πως θα αυτοκτονήσει στον Κωστή Ραπτόπουλο

«13 του μήνα μου έλεγαν ότι είναι καλά και 14 πέθανε»: Οργή για τον θάνατο του 4χρονου Μάριου – Συγκλονίζει η μάνα του

Μάνος Μαλλιαρός: Πρόταση γάμου στη σύντροφό του στη Μήλο – To εντυπωσιακό μονόπετρο που της χάρισε

Συνέντευξη: Μπάμπης Δούκας

Πού γεννηθήκατε και πώς ήταν τα παιδικά σας χρόνια;
Γεννήθηκα στην Πλάκα, μεγάλωσα στη Δάφνη το ’60, που τότε ήταν επαρχία. Με περιβόλια, στάνες, ρέματα και πολλές καλαμιές μέχρι το Φάληρο.

Η οικογένειά σας είχε σχέση με το χώρο;
Όχι.

Ποια ήταν η διαδρομή σας μέχρι το θεατρικό σανίδι ή τα κινηματογραφικά πλατό. Πώς ξεκινήσατε; Πώς προέκυψε η μουσική και ο κινηματογράφος;
Τελείωσα τη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών. Στήθηκα σε μια ουρά 400 μαθητών για την οντισιόν της ταινίας που έκανε ο Γιάννης Δαλιανίδης «Τα Τσακάλια», πέρασα στη δεύτερη επιλογή και μετά από δοκιμαστικά πήρα τον πρώτο ρόλο. Κι έτσι ξεκίνησαν όλα. Πρώτα κινηματογράφος, που μου έδωσε το προνόμιο να επιλέγω τις θεατρικές μου δουλειές.

Μικρός τι ονειρευόσασταν να γίνετε όταν μεγαλώσετε;
Ήθελα να γίνω πολλά πράγματα. Στην εφηβεία μου σκεφτόμουνα ότι θα μου άρεσε να σπουδάζω και να ταξιδεύω διαρκώς κάνοντας περιστασιακές δουλειές.

«Έλα να γυμνωθούμε, ντάρλινγκ», «Καμικάζι, αγάπη μου», «Όταν οι ρόδες χορεύουν» είναι μερικές μόνο από τις ταινίες που σας είδαμε στη δεκαετία του ‘80. Πείτε μας δυο λόγια για εκείνη την περίοδο. Πώς τη βιώσατε τόσο ως ηθοποιός όσο και ως άνθρωπος;
Ήταν τα χρόνια της αθωότητας. Ζούσαμε ανέμελα, οι ρυθμοί ήταν διαφορετικοί και οι σχέσεις πιο ξεκούραστα ουσιαστικές. Ήταν μια έντονη, έγχρωμη δεκαετία.

Αν σας δινόταν η ευκαιρία να γυρίσετε το χρόνο πίσω, θα αλλάζατε κάποιες από τις επιλογές σας;
Αν μπορούσα να γυρίσω πίσω στο χρόνο με τη γνώση που έχω σήμερα αυτομάτως θα ήμουνα διαφορετικός και δεν θα έβλεπα αυτά τα οποία γύρισα για να διορθώσω.

Κάποτε είχατε κάνει μια αποκαλυπτική φωτογράφιση στο «Playboy». Αν σας γινόταν πρόταση θα ξανακάνατε κάτι τέτοιο;
Τότε το γυμνό έπαιρνε ένα χαρακτήρα επαναστατικότητας απέναντι σε έναν καθωσπρεπισμό. Σήμερα η πρόκληση είναι η εσωτερική αποκάλυψη.

Βλέπουμε πολλούς συναδέλφους σας να κάνουν και άλλες δουλειές προκειμένου να βγάλουν τα προς το ζην. Εσείς έχετε κάνει ποτέ κάτι αντίστοιχο;
Δεν έχει χρειαστεί, κάνω βιοπορισμό από αυτό το επάγγελμα.

Κατά πόσον έχει επηρεάσει η οικονομική κρίση τη δουλειά και τη ζωή σας και κατ’ επέκταση την Τέχνη γενικότερα;
Προσπαθώ να είμαι ψύχραιμος και να βλέπω τα προβλήματα στην πραγματική τους διάσταση. Όσο τραγικά κι αν είναι μπορούμε να τ’ αλλάξουμε. Δεν πρέπει να χάνουμε το κουράγιο μας και την αισιοδοξία μας.

Προτιμάτε τη μουσική ή τον κινηματογράφο;
Δεν υπάρχει κινηματογράφος χωρίς μουσική και μουσική χωρίς εικόνες.

Πλέον σας βλέπουμε στο «Socialista». Πείτε μας δυο λόγια γι’ αυτές τις εμφανίσεις…
Είναι μια συγκλονιστική εμπειρία που μόλις έχει αρχίσει, βρίσκεται σε εξέλιξη και βλέπω ότι ο κόσμος όχι μόνο ανταποκρίνεται αλλά και την οδηγεί. Έχουμε όλοι ανάγκη αυτής της επικοινωνίας μέσα από τη μουσική σαν εκτόνωση, σαν ανάπαυλα, σαν διέξοδο, και έτσι θα είμαστε κάθε Τρίτη μαζί στο «Socialista» να τραγουδάμε.

ΓΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΠΡΟΣΩΠΑ & ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ