Bon viveur – Λεκές κόκκινου κρασιού σε λευκό πουκάμισο…
…κατά τη διάρκεια δείπνου τριών φίλων. Καταπληκτική στιγμή και αξέχαστη εμπειρία. Μάλλον τρισδιάστατης φαντασίας από άλλο πλανήτη. Γιατί εδώ στην Ελλάδα, δηλαδή στη Γη ή ακόμη καλύτερα στο κέντρο της Γης, το αυτονόητο είναι τα «Χρυσά Σκουφιά» με τις πλατινένιες τιμές, το τσίγκινο service, το προκατασκευασμένο φαγητό, το κακοδιατηρημένο ποτό και τις «άψογες» δημόσιες σχέσεις παλαιολιθικής εποχής.
Στο εστιατόριο Ottomans στο Ντουμπάι, το τυχαίο λάθος του σερβιτόρου-μετανάστη να λερώσει με δυο σταγόνες κόκκινου κρασιού ένα λευκό πουκάμισο σήμαινε και την επιτόπου αντικατάστασή του με ένα ολοκαίνουριο. Και μέχρι να ολοκληρώσουμε το δείπνο μας, το λεκιασμένο πουκάμισο ήταν πλυμένο και σιδερωμένο. «Καλά που ζούμε;» αναφωνήσαμε.
Τα επιδόρπια εδέσματα και το κρασί κερασμένα! Ο σερβιτόρος, ο μετρ και ο διευθυντής του εστιατορίου στενοχωρημένοι από την πιθανή δυσαρέσκεια των πελατών τους. Εμείς κολακευμένοι, ξεχωριστοί, μοναδικοί, άνθρωποι!
VIRAL
Τι θέλετε να μάθετε; Εάν φάγαμε καλά; Πολύ καλά. Το περιβάλλον; Παρακαλώ μπείτε στο διαδίκτυο και διαμορφώστε άποψη. Λογαριασμός; Το δείπνο κόστισε περίπου €160 με το φιλοδώρημα. Εάν θα ξαναπάω; Εγώ σίγουρα. Εσείς εάν βρεθείτε εκεί κοντά; (Λησμόνησα να αναφέρω ότι το επίθετό μου, καθώς και των φίλων μου, δεν σημαίνει κάτι στα αραβικά ούτε και στα ελληνικά φυσικά).
Και μετά φίλε Τάσο μου ζητάς να καταθέσω την εμπειρία μου για την καθημερινότητα της καλοπέρασης, της εστίασης, της διασκέδασης, της βόλτας, της απόδρασης. «Είσαι σίγουρος;» σε ρωτάω και σε κοιτώ με απορία. Ξεκάθαρη κατάφαση από πλευράς σου.
Άρα σχόλια των «ειδικών» του τύπου «Μα στο Ντουμπάι είναι αλλιώς τα πράγματα. Η κουλτούρα είναι διαφορετική και το εργατικό δυναμικό φθηνό. Έχουν άλλα μέσα εκεί. Οι Άραβες και οι επισκέπτες της περιοχής είναι πλούσιοι, άρα και καλομαθημένοι», δεν ευδοκιμούν ούτε «περπατούν».
Στο L.A. μας (Λεκανοπέδιο Αττικής) τα δωρεάν καλέσματα των επωνύμων μέσω SMS, στα απανταχού ανάκτορα του ευ ζην, με αντίτιμο μια γελαστή φωτογραφία στις νεο-κοσμικές στήλες ανοίγουν την όρεξη των Αθηναίων. Κτίζουν μια προσδοκία γευστικού οργασμού με εξυπηρέτηση κόκκινου χαλιού. Και έρχεται η ώρα της κρίσης από τον καθένα χωρίς επώνυμο, αλλά με επίθετο. Απόφθεγμα: «Μα τι τρώνε; Γιατί χαμογελάνε; Με τι τρέφεται η ψυχή τους;»
Δεν γεννηθήκαμε κακομαθημένοι! Διψάμε για πηγαία ευγένεια. Αντέχουμε το σεβασμό, την ποιότητα, το χαμόγελο από καρδιάς και εδώ στον πλανήτη Ελλάδα! Το κόκκινο χαλί δεν είναι μόνο για τη βραδιά των Oscars στο L.A. (Λος Άντζελες), για ψηλοτάκουνες ερεθιστικές γόβες και καλοζυγισμένες μαύρες γραβάτες. Είναι και για κάθε μέρα, με το φρεσκοπλυμένο τζιν και το καλοσιδερωμένο πουκάμισο. Όπου το «περπατήσαμε» θα το διαδώσουμε. Οπουδήποτε! Αλλά και η κοροϊδία διαδίδεται…
Δημήτρης Μιχόπουλος
0 ΣΧΟΛΙΑ