Εύη Αδάμ: Ένα… όμορφο κεφάλι!
Ξεκλέβοντας λίγο χρόνο από τις πρόβες του Just the 2 of us και απολαμβάνοντας την Κηφισιά όπως μόνον αυτή ξέρει, η Εύη Αδάμ, πανέμορφη όσο ποτέ, ισορροπημένη και πάνω από όλα ειλικρινής με τον εαυτό της, πραγματοποιεί μια αναδρομή στο παρελθόν και μας αποδεικνύει πως ποτέ δεν ονειροβατούσε…
Με την Εύη συναντηθήκαμε για πρώτη φορά τυχαία στην Κηφισιά πριν λίγες μέρες. Την είδα να απολαμβάνει τη βόλτα της με τις δύο τις κορούλες, τη Δανάη και τη Νεφέλη. Η εικόνα ήταν τόσο όμορφη που της πρότεινα χωρίς να το πολυσκεφτώ να μιλήσει στο Kifissia Magazine. Αν και τόσο η φωτογράφιση όσο και η συνέντευξη έγιναν κάτω από μεγάλη πίεση χρόνου, μας απέδειξε πόσο ο γερμανικός τρόπος σκέψης και η πειθαρχία έχουν επηρεάσει τη ζωή της.
Γεννήθηκες στην Αυστρία κι έζησες σχεδόν μέχρι τα 18 στη Γερμανία. Πόσο έχει επηρεάσει ο ευρωπαϊκός τρόπος ζωής το χαρακτήρα σου;
Γενικά, έχω μια θεωρία στη ζωή μου, το ότι ο τρόπος που σκεφτόμαστε επηρεάζεται και καθορίζεται από το πώς μεγαλώνουμε μέχρι τα 17-18. Αυτά τα χρόνια εγώ τα πέρασα στο Βερολίνο. Έχω έναν γερμανικό τρόπο σκέψης σε τέτοια βαθμό που να φανταστείς ότι ο άνδρας μου με αποκαλεί Αδόλφο -όχι ότι δεν απολαμβάνει και τα καλά της απόλυτης πειθαρχίας και της οργάνωσης βέβαια. Από την άλλη όμως, επειδή είμαι 20 χρόνια εδώ, όλο αυτό έχει γίνει ένα συνονθύλευμα, μετά την πρόσμειξή του με την ελληνική νοοτροπία. Πάντως δεν ανήκω στους ανθρώπους που θα πετάξουν έστω κι ένα σκουπίδι στο δρόμο.
VIRAL
Τώρα πηγαίνεις καθόλου στο Βερολίνο;
Τουλάχιστον 2 φορές το χρόνο.
Έχεις συγγενείς εκεί;
Όχι, ο πατέρας μου ήταν διπλωματικός ακόλουθος, οπότε η μετανάστευσή μας δεν είχε να κάνει με συγγενείς. Βέβαια, απέκτησα πολλούς Γερμανούς φίλους, τους οποίους μου αρέσει να επισκέπτομαι συχνά…
Σου λείπει το Βερολίνο;
Ως πόλη ναι, αλλά δεν μπορώ πολύ το κλίμα. Αυτούς τους 11 μήνες με συννεφιά και κρύο, δεν τους αντέχω. Γι’ αυτόν το λόγο μου αρέσει που ζω εδώ, αν και τα τελευταία χρόνια συνειδητοποιώ πώς το κλίμα δεν είναι το μοναδικό κίνητρο για να με κρατήσει πια σε αυτή τη χώρα, αλλά αυτό είναι μια άλλη μεγάλη συζήτηση…
Επέστρεψες το 1990 στην Ελλάδα. Είναι κάτι που θα το ξαναέκανες ή το έχεις μετανιώσει;
Δεν ξέρω… Ποτέ κανείς δεν μπορεί να θέσει σε υποθετική αμφισβήτηση τι θα γινόταν «εάν», γιατί αν αρχίσουμε αυτό, μπορούμε να αναλύσουμε κάθε λεπτό της ζωής μας τι θα κάναμε «σε περίπτωση που»… Στην Ελλάδα επέστρεψα γιατί τελειώνοντας το ελληνικό σχολείο στο Βερολίνο, έδωσα πανελλήνιες και πέρασα, μάλιστα πρώτη, στο Ελληνικό Πανεπιστήμιο. Αν δεν γινόταν αυτό, θα συνέχιζα το γερμανικό σχολείο και θα σπούδαζα εκεί. Όπως καταλαβαίνεις, αυτό θα συνεπαγόταν μια άλλη ζωή για μένα, που καθόλου δεν μπορώ να φανταστώ όμως το πώς θα ήταν…
Πιστεύεις στη μοίρα; Όλα συμβαίνουν για κάποιον λόγο τελικά;
Στο κάρμα εννοείς; Δεν μπορώ να πω σίγουρα αν πιστεύω σ’ αυτό. Πιστεύω στην τύχη, που ως παράγοντας είναι αρκετά αστάθμητος, αλλά πάντα αποδεικνύει την ύπαρξη και την παρουσία της στη ζωή μας. (πιθανό βοομ)
Όταν ήσουν μικρή, ήσουν δύσκολο παιδί;
Για τις ιδιοτροπίες μου, μάλλον η μητέρα μου μπορεί να σου απαντήσει. Αυτό που θυμάμαι εγώ είναι ότι ήμουν πάρα πολύ καλή μαθήτρια, γιατί ήθελα να έχω το σεβασμό των γύρω μου για τα επιτεύγματά μου.
Έξυπνη και όμορφη. Πώς σε έβλεπαν οι συμμαθητές σου;
Tα παιδιά βλέπουν με τα μάτια της καρδιάς. Αν βλέπουν το όμορφο αισθητικά, το βαθμολογούν μόνο σαν ερωτική έλξη -μιλάω για τα αγόρια-, όλο το υπόλοιπο έγκειται στο ποιος είσαι. Η εικόνα μου απλώς με βοηθούσε να έχω περισσότερα φλερτ, από εκεί και πέρα η συμμετοχή μου στις παρέες ήταν ανεξάρτητη από την εμφάνισή μου. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι πέρασα και εγώ την εφηβεία και ήμουν πολύ άσχημη, όπως όλοι οι έφηβοι.
Το ασχημόπαπο που έγινε κύκνος δηλαδή;
Όλοι νομίζω ότι γίνονται κύκνοι…
Όπως όλα τα παιδιά, τι ονειρευόσουν να γίνεις;
Δεν με απασχολούσε αυτό. Άλλωστε μου είχαν μάθει οι γονείς μου να «μαζεύω» ότι είναι στην άμεση εμβέλειά μου. Τότε για μένα το πιο σημαντικό ήταν η μόρφωση που έπρεπε να καλύψω, πράγμα που δεν μπορείς να κάνεις στα 35 ή στα 50. Κι έτσι κοίταξα να πάρω τα κατάλληλα εφόδια της ηλικίας μου. Γι’ αυτό σήμερα μιλάω άπταιστα 3 γλώσσες -εκτός της ελληνικής- κι έχω και ένα πτυχίο Γερμανικής Φιλολογίας. Από εκεί και πέρα, κάτι η όρεξή μου για λίγο πλάκα και κάτι ο «τυχοδιωκτισμός» μου με οδήγησαν στο να πάρω μέρος στα καλλιστεία κι από εκεί και πέρα να διαγράψω μια διαφορετική πορεία, γιατί σίγουρα η καλλιτεχνική μου φλέβα χτυπούσε μάλλον λίγο πιο δυνατά…
Μiss Eλλάς το 1994. Ποιες άλλες τέτοιες ευχάριστες στιγμές θυμάσαι;
Τη γέννηση των δύο παιδιών μου και μάλλον και τη δική μου γέννηση…
Επιδείξεις, υποχρεώσεις και μαμά δύο πανέμορφων κοριτσιών. Πώς καταφέρνεις να τα συνδυάζεις όλα αυτά;
Eίναι πολύ δύσκολο για όλες τις γυναίκες του 2010, του δυτικού πολιτισμού τουλάχιστον, που καλούνται να μοιράσουν το πενιχρό 24ωρο σε χιλιάδες ρόλους. Δεν ξέρω κι εγώ καν πώς τα καταφέρνουμε, αλλά κάπως το κάνουμε, όπως φαίνεται…
Σε βοηθάει καθόλου ο Λάμπης;
Aυτά τα πράγματα μοιράζονται. Όταν, για παράδειγμα, τύχει κάτι, συνεννοούμαστε και ρωτάμε ο ένας τον άλλον ποιο είναι το καθημερινά του σχέδια, για να οργανώνουμε τη ζωή μας. Διαφορετικά θα κληθεί extra βοήθεια, όπως η μητέρα μου ή κάποια φίλη για να προσέχει ειδικά τα παιδιά, γιατί είναι ανήλικα και δεν τα αφήνω μόνα στο σπίτι τους, όταν είναι να δουλέψω.
Με το Love me στην Αγία Παρασκευή…
Είναι του άντρα μου και αυτό και το Tender, ένα πιο μικρό μπαράκι δίπλα. Εγώ απλώς τα έχω διακοσμήσει. Πηγαίνω βέβαια πολύ συχνά με τις φίλες μου.
Τι τύπος μητέρας είσαι;
Θεωρώ ότι είναι προτιμότερο να βιώσουν την αυστηρότητα και την πειθαρχία από το σπίτι τους, παρά να ζήσουν άναρχα και μετά να πρέπει να το αντιμετωπίσουν από τους έξω και μάλιστα σαν παρατήρηση, κάνοντάς τα να αισθανθούν άσχημα. Προτιμώ αυτή την τακτική. Έχω βέβαια μια ανοχή στο να θέλουν κάπου κάπου να μην την ακολουθούν, απλώς θέλω να το γνωρίζουν ως γραμμή. Θέλω τα παιδιά μου να έχουν τρόπους και αρχές.
Γενικά τι τα συμβουλεύεις;
Δεν δίνω συμβουλές γιατί θεωρώ ότι είναι αόριστες σε παιδιά αυτής της ηλικίας. Αυτή τη στιγμή ό,τι τους λέω είναι επί του πρακτέου. Αν μου παρουσιάσουν ένα πρόβλημα, εκείνη την ώρα θα τα βοηθήσω και θα τους πω τη γνώμη μου.
Υπάρχει, ωστόσο, κάποια σημαντική αξία που τους περνάς;
Τα μαθαίνω να στηρίζονται στα δικά τους πόδια και στις δικές τους δυνάμεις. Και για να καταλάβουν αυτή την αόριστη συμβουλή, τους δίνω το παράδειγμα ότι δεν πρέπει να αντιγράφουν από την κόλλα του διπλανού, γιατί μπορεί αυτός να κάνει λάθος. Οπότε είναι προτιμότερο να έχεις κάνει το δικό σου λάθος, παρά του διπλανού σου..
Έχουν πει ποτέ ότι θέλουν να μοιάσουν στη μητέρα τους;
Μπα, όχι… Έχουν απομυθοποιήσει την κατάσταση. Ενδεχομένως λειτουργεί ανασταλτικά το ότι πλέον κάτι είναι καθημερινό και δεν το θεωρούν κάτι άπιαστο, γιατί το συναντούν μέσα στο σπίτι τους… Βλέπουν τη μαμά τους ωραία βαμμένη και χτενισμένη, όταν είναι να πάει για δουλειά… Με θαυμάζουν όταν είμαι όμορφη, πράγμα που μπορεί να κάνει κακό σε δύο μικρά κοριτσάκια, που σίγουρα θα γίνουν πιο όμορφα από εμένα, αλλά εγώ τους λέω ότι αυτό είναι φτιαχτό. είναι μακιγιάζ και κάθε άνθρωπος μπορεί να μοιάζει έτσι με ένα επαγγελματικό βάψιμο. Στην πραγματικότητα είμαι πολύ πιο απλή και έτσι τους αλλάζω αυτή την εικόνα, για να μην τη μεγαλοποιούν στο μυαλό τους.
Θα τις παρότρυνες να ασχοληθούν με το modeling;
Αν το ήθελαν και το έβρισκαν διασκεδαστικό να ασχοληθούν part-time κάποια στιγμή, βεβαίως. Θα επιμείνω όμως ότι τα βασικά εφόδια είναι αυτά που βρίσκονται μέσα σε ένα όμορφο κεφάλι… (Boom)
Σου μοιάζει καμιά στο χαρακτήρα;
Έχουν ευτυχώς sui generis χαρακτήρα…
Ποια είναι η πιο όμορφη στιγμή με τα παιδιά;
Όλες, ποτέ δεν μπορώ να τις μετρήσω… Αν ήταν να ξεχωρίσω κάποια, θα ήταν την ώρα που οδηγάω…Δεν τις κοιτάζω και αυτές κάθονται πάντα πίσω. Εκεί πιστεύω ότι γίνονται οι πιο όμορφες και οι πιο χρήσιμες συζητήσεις μας…
Τι συζητάτε;
Eίναι η ώρα που θα μου εκφράσουν τους προβληματισμούς τους και που θα ακούσουν καλύτερα τις απόψεις μου, μιας και δεν υπάρχει κάτι να τους αποσπάσει την προσοχή…
Τις διαβάζεις;
Eίναι η πιο απαιτητική στιγμή μαζί τους… Πρέπει να είμαι και εγώ και αυτές πολύ συγκεντρωμένες.
Τι σημαίνει για σένα οικογενειακή θαλπωρή;
Ό,τι και για όλους: εμπιστοσύνη!
Πρόσφατα έχασες τον πατέρα σου κι είναι κάτι που σου στοίχισε πάρα πολύ. Πού στράφηκες για κουράγιο;
Δεν έχω πάρει ακόμα κουράγιο. Δεν μπορώ να πω ότι έχω αντιμετωπίσω αυτή την κατάσταση ακόμη. Δεν νομίζω ότι μπορεί κανείς να με βοηθήσει. Είναι κάτι υπαρξιακό που βιώνω και δεν έχει καθόλου να κάνει με τη μητέρα μου, την αδελφή μου, τα παιδιά μου και τον άνδρα μου… Είναι κάτι πολύ προσωπικό. Πιστεύω ότι καθένας το ζει μοναδικά. Δεν στράφηκα πουθενά… Γιατί ακόμα κι αν έχεις την ψευδαίσθηση ότι μπορείς να στραφείς κάπου, ουσιαστικά όλοι είμαστε μόνοι σε τέτοιες δύσκολες στιγμές.
Θα σκεφτόσουν να πας σε ψυχολόγο για βοήθεια;
Το έκανα κι αυτό….
Σε βοήθησε καθόλου;
Από τις συνεδρίες κατάλαβα ότι είναι μια διαδικασία η οποία πρέπει να ολοκληρωθεί και δεν κάνει εκπτώσεις. Είναι αρκετά συγκεκριμένη για όλους τους ανθρώπους. Είναι μεγάλο λάθος να τη βιώνουμε ετεροχρονισμένα, κι αυτό μου το επεσήμανε ο ψυχολόγος…
Πότε ξεκουράζεται η Εύη αλήθεια;
Ποτέ… Ακόμα κι αυτός ο ύπνος μου μοιάζει με κώμα σε εντατική και με κουράζει που είναι τόσο βαρύς…
Τι κάνεις για να εξασφαλίσεις μια ισορροπία μέσα στο σπίτι;
Πρέπει πάνω απ’ όλα να είμαι εγώ ισορροπημένη και αυτό το καταφέρνω με υγιεινή διατροφή και ύπνο νωρίς -κάτι που ισχύει για όλους μέσα στο σπίτι. Αυτό το πράγμα σου δίνει ένα καθαρό μυαλό και το λέω εκ πείρας. Πέρασα 2 χρόνια που έβγαινα πάρα πολύ, νομίζοντας ότι με αυτόν τον τρόπο θα εξασφάλιζα περισσότερο χρόνο για μένα… Με κούρασε όμως και το σταμάτησα. Από τότε κοιμάμαι νωρίς -κατά τις 10:30 το αργότερο-, τρώω βιολογικά προϊόντα και έχω μια ισορροπημένη διατροφή που με βοηθάει να σκέφτομαι σωστά… Έτσι βρίσκω τη δύναμη για να αντεπεξέρχομαι στις ανάγκες των παιδιών και του απαιτητικού τους προγράμματος.
Πώς αντιμετωπίζεις τα σχόλια σε gossip περιοδικά:
Δεν αγοράζω όλα τα περιοδικά για να ξέρω τι γράφεται για μένα, οπότε πολλά από αυτά δεν τα παίρνω καν χαμπάρι, εκτός αν μου πουν κάτι οι φίλοι… Από εκεί και πέρα, κάθε περιοδικό έχει και το προφίλ του. Δεν κακιώνω ποτέ, γιατί ξέρω ότι πριν κακιώσω εγώ, ο ίδιος ο αναγνώστης γνωρίζει ήδη το επίπεδο του περιοδικού… Πρόκειται για αναλώσιμη διασκέδαση, το κουτσομπολιό του 5λέπτου -όπως το λέω εγώ- κι όσο δεν του δίνω εγώ σημασία, άλλο τόσο πιστεύω κι αυτοί που το διαβάζουν.
Είχαν γράψει κάποτε για προβλήματα στο γάμο σου και πιθανό χωρισμό…
Όλα τα ζευγάρια είναι τη μια καλά και την άλλη χάλια. Αυτή είναι νομοτέλεια των σχέσεων. Δείξτε μου ένα ζευγάρι που είναι μόνιμα υπερτρισευτυχισμένο κι εγώ θα σου δείξω ένα ζευγάρι ψευτών….
Γενικά σε ζηλεύει, τον ζηλεύεις;
Είμαστε πολλά χρόνια παντρεμένοι για να ισχύουν αυτά… Αυτά ρώτα τα σε φρεσκοερωτευμένους…
Πάμε στο κεφάλαιο Just the Two of Us. Πώς προέκυψε και πώς νιώθεις που συμμετέχεις σε μια τέτοια παραγωγή;
Πράγματι είναι πολύ ωραίο το project, με αξιόλογους συμμετέχοντες, από τον παρουσιαστή μέχρι την κριτική επιτροπή. Δεν το σκέφτηκα πολύ, γιατί δεν με νοιάζει να κριθώ από τη στιγμή που δεν είναι το αντικείμενό μου. Δεν κρινόμαστε ως επαγγελματίες, γιατί απλώς δεν είμαστε τραγουδιστές. Οπότε για μένα η σημασία αυτής της συμμετοχής εστιάζει καθαρά στο φιλανθρωπικό χαρακτήρα της, που ήταν και το κύριο κίνητρό μου. Από τη στιγμή που δεν φοβάμαι αν κρίνεται μια καριέρα, η συμμετοχή έχει ένα κοινό σκοπό, με τα έσοδα να διατίθενται στα Special Olympics κι από εκεί και πέρα είτε με πετάξουν έξω, είτε όχι, στο τέλος του τριμήνου όλα τα μηνύματα θα διατεθούν σε αυτά τα παιδιά, που κάνουν, θα έλεγα, ένα… θαύμα επί γης. Είναι πολύ συγκινητικό…
Πώς τα πας γενιά με τις φιλανθρωπίες;
Δεν μπορώ να πω ότι είμαι άνθρωπος που έχει αφιερωθεί στις φιλανθρωπίες. Με τόσα που έχουμε στην καθημερινότητά μας, δυστυχώς -και ντρέπομαι που το λέω- δεν έχουμε ούτε καν στο πίσω μέρος του μυαλού μας τη φιλανθρωπία, αλλά όταν παρουσιάζεται μια ευκαιρία, όπως τώρα, εννοείται ότι το λιγότερο που μπορείς να κάνεις είναι να βοηθήσεις. Είναι λοιπόν τιμή μου που συμμετέχω σε αυτό το show και χάρη σε μένα θα εισπραχθούν κάποια χρήματα γι’ αυτό το σκοπό…
Όσον αφορά στο τραγούδι η μόνη εμπειρία σου ήταν με το «Παράδεισέ μου» που τραγουδήσατε μαζί με τον Λάμπη…
Αυτό δεν θα το συγκρίνω, γιατί ήταν μια εγγραφή σε ένα στούντιο. Αυτό που κάνω τώρα δεν έχει καμιά σχέση γιατί είναι live. Κι αν το καλοσκεφτείς, η όλη φιλοσοφία στηρίζεται στο να ακούει ο τηλεθεατής τις παραφωνίες μας…
Νιώθεις «εκτός των νερών» σου;
Δεν θα το έλεγα κι αυτό το οφείλω στον Λευτέρη. Μου λέει συνέχεια «μην μασάς κοριτσάρα μου» και «μην φοβάσαι», «είσαι η καλύτερη», οπότε όπως και να το τραγουδήσω, με βοηθάει πολύ με την αισιοδοξία του. Άλλωστε, είναι ένα παιχνίδι…
Πώς νιώθεις που τραγουδάς δίπλα στον Πανταζή;
Επειδή δεν έχω μεγαλώσει εδώ, δεν έχω αντιληφθεί πόσο δημοφιλής είναι και πόσο τεράστιο όνομα έχει… Σιγά σιγά συνθέτω ένα παζλ για το ποιος πραγματικά είναι. λίγο από τις σοκαριστικές αντιδράσεις των φίλων μου που θέλουν να τον γνωρίσουν, από κάτι περιγραφές δικές του για το τι έχει ζήσει στη ζωή του, από τους χιλιάδες χρυσούς και πλατινένιους δίσκους που έχω δει στο σπίτι του, από το πώς τον χαιρετούν στο δρόμο… Όλα με κάνουν να αντιληφθώ σιγά σιγά ποιος είναι. Για μένα βέβαια παραμένει ένας γλυκύτατος, ευγενέστατος κύριος, με τρόπους, αισιοδοξία, ακριβής στα ραντεβού του, ένας άψογος επαγγελματίας που μπαινοβγαίνει τον τελευταίο καιρό συνέχεια στο σπίτι μου. Έτσι τον έχω βιώσει, έτσι τον έχω αγαπήσει…
Ποιους θεωρείς φαβορί;
Τον Παναγιώτη Πετράκη που είναι λίγο πιο επαγγελματίας στο είδος από όσο εγώ. Είναι πολύ δημοφιλής στο κοινό μας, που ουρλιάζει όταν τον βλέπει… Τραγουδά μαζί με τη Φουρέιρα και πιστεύω ότι αυτά τα παιδιά θα βγουν. Αλλά και πάλι αυτό το κρίνω, επειδή εμένα μου αρέσουν… Ποτέ όμως δεν ξέρεις τι θέλει ο κόσμος και τι οι κριτές. Α, κι εγώ με τον Λευτέρη μας αρέσω… (γέλια)
Με τους κριτές του Just Τhe Τwo of Us, πώς τα πας;
Τους ξέρω προσωπικά και ξέρω ότι είναι εκπληκτικοί άνθρωποι, που καλούνται να παίξουν το ρόλο του κριτή, που δεν προσιδιάζει αναγκαστικά σε αυτό που είναι οι ίδιοι… Yποχρεούνται από την παραγωγή να είναι αυστηροί…
Ο Λάμπης τι λέει;
Προσπαθεί να με μάθει να πατάω σωστά και σταθερά στις νότες και μαζί με τον Λευτέρη μου κάνει μαθήματα με την κιθάρα στο σπίτι. Μετά με μαλώνουν και οι δύο, οπότε και εγώ γελάω και μετά τους παρατάω, λέγοντάς τους ότι δεν είμαι τραγουδίστρια!
Ποιος είναι ο μεγαλύτερος εφιάλτης σου;
H οικονομική κρίση που πλήττει όλη τη Δύση αυτή τη στιγμή και αναγκάζει τους ανθρώπους να φτάνουν σε σημεία απόγνωσης. Με φρικάρει να βλέπω γεροντάκια να μαζεύουν ληγμένα γαλακτοκομικά προϊόντα από τους κάδους έξω από τα super market και μάλιστα κάθε βράδυ. Είναι ντροπή για τη χώρα μας, μια χώρα με τόσο σημαντικό παρελθόν στον πολιτισμό…
Κάτι που έχεις μετανιώσει;
Δεν είμαι ενοχική ως άνθρωπος. Μια χαρά τα πήγα και μια χαρά θα τα πάω. Τα λάθη είναι νομίζω ο μόνος τρόπος, για να μαθαίνουμε.
Κάτι για το οποίο ντρέπεσαι;
Φροντίζω να μην κάνω πράγματα για τα οποία να ντρέπομαι.
Για ποιο πράγμα είσαι υπερήφανη;
Για τα δύο μου παιδιά!
Μια φαντασίωσή σου;
Να ζήσω σε άλλη χώρα…
Πώς αντιμετωπίζεις τη ζωή; Eίσαι αισιόδοξη;
Όχι, θα έλεγα πως είμαι πολύ απαισιόδοξη… Γι αυτό είμαι ακόμα εδώ…
Τι δεν αποχωρίζεσαι ποτέ;
Λεφτά, κλειδιά, ταυτότητα, φωτογραφική μηχανή, το περιεχόμενο της τσάντας μου δηλαδή…
Μένεις στη Δροσιά. Άρα να υποθέσω ότι δεν είσαι παιδί της πόλης…
Κάνεις μεγάλο λάθος. Ίσα ίσα… Τρελαίνομαι για το «down town». Επισκέπτομαι με τις κόρες μου το κέντρο τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα, είτε για να δούμε φίλους, είτε για έναν πολιτιστικό περίπατο, είτε για να επισκεφθούμε γωνιές που δεν υπάρχουν στα βόρεια. Τις πάω στο Πολεμικό μουσείο, στη Βασ. Σοφίας, τους δείχνω το Κολωνάκι αλλά και πιο περίεργες γειτονιές. Για μένα τα παιδιά πρέπει να ξέρουν πώς είναι το κέντρο της πόλης, ακόμα και αν δουν πρεζόνια. Οφείλουν να ξέρουν.
Η Κηφισιά;
Α… στην Κηφισιά κάνουμε βόλτες συνέχεια. Τα κορίτσια μου έχουν μεγαλώσει, οπότε όταν θέλουν να ψωνίσουν κάτι, γιατί πλέον δεν τους αγοράζω εγώ όπως όταν ήταν μικρές, πάμε στην Κηφισιά, γιατί είναι το πιο κοντινό μέρος και το συνδυάζω με μια ευχάριστη βόλτα σε ένα όμορφο περιβάλλον.
Kατεβαίνεις και για δουλειές εκεί;
Δεν την έχω συνδέσει απαραίτητα με δουλειές, αλλά με βόλτες και θέλω να την απολαμβάνω, όταν για παράδειγμα είναι να πάω με μια φίλη μου για καφέ ή, είπα πριν, για ψώνια με τις κόρες μου. Είναι πολύ όμορφα φτιαγμένη, αλλά θα ήθελα να προσελκύει περισσότερο κόσμο. Τον τελευταίο καιρό δεν την βλέπω και τόσο ζωντανή, αν και είναι πολύ φροντισμένη. Μου αρέσει που πεζοδρομήθηκαν κάποια σημεία της, είναι μια κούκλα!
Το ξέρεις ότι την πεζοδρόμηση που αναφέρεις, και υπάρχει και στις περισσότερες πόλεις του εξωτερικού, οι περισσότεροι στην Κηφισιά τη βλέπουν ως πρόβλημα; Αναφέρονται στην έλλειψη πάρκιγκ, κάτι που οδηγεί στη μείωση της κίνησης στα μαγαζιά τους.
Εγώ πιστεύω ότι στην Ελλάδα κάνουμε μισές δουλειές, Στο εξωτερικό είναι πολύ ωραία να υπάρχουν αυτοί οι πεζόδρομοι, γιατί ανά πάσα στιγμή μπορείς να τους προσεγγίσεις με το μετρό και με διάφορα μέσα μαζικής μεταφοράς. Καταλαβαίνω λοιπόν γιατί παραπονιούνται αυτοί που δεν βρίσκουν να παρκάρουν, και αντίστοιχα οι μαγαζάτορες που έχει μειωθεί η κίνησή τους. Γιατί ειδικά τέτοιες εποχές, κανείς δεν έχει όρεξη να σκάσει €15 στο ιδιωτικό parking, επειδή δεν έχει άλλη επιλογή… Τα μαγαζιά θα εξυπηρετούνταν, αν υπήρχαν πεζοί….
Σου θυμίζει η Κηφισιά πόλη του εξωτερικού;
Ναι, σε μερικά σημεία. Τα κτήρια, τα δέντρα, τα φαναράκια και τα κολωνάκια τα πράσινα. Είναι ένα πολύ όμορφο μέρος, όπου κάποτε μάλιστα έσφυζε από ζωή. Την προτιμούσαν μέχρι και για νυχτερινή διασκέδαση.
Τα αγαπημένα σου στέκια;
Δεν έχω στέκια, γιατί μου αρέσει να δοκιμάζω καινούρια μαγαζιά. Άλλωστε στην Κηφισιά υπάρχουν πολλά και όλα είναι τόσο όμορφα που μου αρέσει κάθε φορά να κάθομαι και αλλού και να αλλάζω παραστάσεις, γιατί ξέρω ούτως ή αλλιώς ότι θα φάω καλά και θα πιω σίγουρα έναν ωραίο καφέ.
Ευχαριστούμε πολύ το Piazza Mela και το New Dash για την εξαιρετική φιλοξενία τους.
0 ΣΧΟΛΙΑ