Onirama: Η μπάντα oniro

Μπορεί ένα συγκρότημα να αγαπηθεί τόσο γρήγορα από το ελληνικό κοινό; Οι Onirama αποδεικνύουν ότι το να είσαι καλλιτέχνης σημαίνει κάτι παραπάνω από το να γράφεις απλώς μουσική…

Εί­στε α­πό τα δια­ση­μό­τε­ρα συ­γκρο­τή­μα­τα αυ­τή τη στιγμή στην Ελ­λά­δα. Πε­ρι­μέ­να­τε αυ­τό το μέ­γε­θος της ε­πι­τυ­χί­ας, ό­ταν ξε­κι­νούσα­τε;
Δεν ξέ­ρα­με κα­θό­λου τι να πε­ρι­μέ­νου­με ξε­κι­νώντας. Ελ­πί­ζα­με για το κα­λύ­τε­ρο χω­ρίς να ξέ­ρου­με α­κρι­βώς ποιο εί­ναι αυ­τό. Ευτυ­χώς, η μοί­ρα μάς έ­φε­ρε α­ντι­μέ­τω­πους με πολ­λά πε­ρισ­σό­τε­ρα α­πό αυ­τά που ελπί­ζα­με.

VIRAL

Από την Κρίστα Πάικ στον Βασίλη Λυμπέρη: Η εποχή που η Ελλάδα εκτελούσε ανθρώπους – Οι 6 περιπτώσεις

Κιάτο: Ξεσπά η μητέρα του 16χρονου που έμεινε τετραπληγικός μετά από τροχαίο – «Τον έκανε θρύψαλα και δεν πήρε ένα τηλέφωνο»

Κοκολογιάννης: Ισοπεδώθηκε το σπίτι του στην Κρήτη από την κακοκαιρία – Συγκλονίζουν οι εικόνες

Τώ­ρα, που εί­στε γνω­στοί, πι­στεύ­ε­τε έ­χε­τε αλ­λά­ξει ως άν­θρω­ποι;
Θέ­λου­με να πι­στεύ­ου­με πως ό­χι. Εί­ναι δύ­σκο­λο βέ­βαια να το κα­τα­λά­βεις α­πό μό­νος σου, γι’ αυ­τό και έ­χου­με βά­λει «φύ­λα­κες» του ε­αυ­τού μας ό­λους τους αν­θρώ­πους που α­γα­πά­με και μας α­γα­πούν.

Ποιο εί­ναι το κύ­ριο συ­στα­τι­κό για την ε­πι­τυ­χί­α ε­νός γκρουπ;
Ο αλ­λη­λο­σε­βα­σμός σί­γου­ρα…

Ή­σα­σταν αι­σιό­δο­ξοι στην αρ­χή; Ή φο­βό­σα­σταν μή­πως τε­λι­κά η μου­σι­κή σας δεν αγ­γί­ξει τον κό­σμο;
Πι­στεύ­α­με πο­λύ σε αυ­τό που κά­να­με και θέ­λα­με α­πλώς να το κά­νου­με. Έ­τσι κι αλ­λιώς ε­πι­θυ­μού­σα­με να φτιά­ξου­με κά­τι που θα μας αρέ­σει και ό­χι κά­τι που θα α­ρέ­σει α­πα­ραί­τη­τα στον κό­σμο.

Σας έ­χουν α­πο­κα­λέ­σει progressive, alt rock μέ­χρι και greek garage. Τε­λι­κά ποιο α­πό ό­λα αυ­τά ι­σχύ­ει; Πι­στεύ­ε­τε στις «τα­μπέ­λες»;
Κα­θό­λου. Μας α­ρέ­σει να κοι­τά­με χω­ρίς κό­μπλεξ και με σε­βα­σμό τη μου­σι­κή, χω­ρίς να προ­σπα­θού­με να την πε­ριο­ρί­σου­με με τα­μπέ­λες. Δεν μας α­ρέ­σει η ι­σο­πέ­δω­ση, αλ­λά και η «σκλη­ρή» κα­τη­γο­ριο­ποί­η­ση μας βρίσκει α­ντί­θε­τους.

Υ­πάρ­χει μια «α­να­ζω­πύ­ρω­ση» στα ε­ναλ­λα­κτι­κά ροκ συ­γκρο­τή­μα­τα αυ­τή την πε­ρί­ο­δο. Πι­στεύ­ε­τε ό­τι εί­ναι α­πλώς έ­να ρεύ­μα μό­δας ή ο κό­σμος ψά­χνε­ται πε­ρισ­σό­τε­ρο;
Πι­στεύ­ου­με πως ο κό­σμος πά­ντα εί­χε α­νά­γκη τα συ­γκρο­τή­μα­τα, για­τί πά­ντα από αυ­τά προ­έ­κυ­πτε κά­τι κα­λό. Και με­τά α­πό μια πε­ρί­ο­δο κυ­ριαρ­χί­ας του λα­ϊκό­τρο­που τρα­γου­διού, υ­πήρ­χε α­νά­γκη και για κά­τι άλ­λο.

Εί­στε αρ­κε­τά ά­το­μα για συ­γκρό­τη­μα. Υ­πάρ­χουν κό­ντρες με­τα­ξύ σας;
Συ­νε­χώς, αλ­λά ευ­τυ­χώς σε δη­μιουρ­γι­κό ε­πί­πε­δο και χω­ρίς πα­ρε­κτρο­πές.

Με τι μου­σι­κή με­γα­λώ­σα­τε; Ποιοι καλ­λι­τέ­χνες ή­ταν τα εί­δω­λά σας;
Κυ­ρί­ως ξέ­νη μου­σι­κή και δια­φο­ρε­τικού εί­δους ο κα­θέ­νας. Το rock ‘n’ roll μάλ­λον α­πο­τε­λεί την κοι­νή μας συ­νι­στά­με­νη, ω­στό­σο. Α­γα­πη­μέ­νοι καλ­λι­τέ­χνες εί­ναι οι Beatles, οι Rolling Stones, ο Elvis Presley, αλ­λά υ­πάρ­χει συ­μπά­θεια και σε συ­γκρο­τή­μα­τα ό­πως οι REM & U2.

Ό­σον α­φο­ρά στο ροκ δεν έ­χου­με πλέ­ον αυ­θε­ντι­κούς καλ­λι­τέ­χνες, ό­πως τον Σι­δη­ρό­που­λο, τους Εν­δε­λέ­χεια ή τον Παυ­λί­δη. Μή­πως τε­λι­κά το ελ­λη­νι­κό ροκ έ­χει ξε­φτί­σει;
Η κοι­νω­νί­α και τα προ­βλή­μα­τα των αν­θρώ­πων έ­χουν αλλά­ξει. Οι πο­λι­τι­κές συ­νει­δή­σεις και τα ι­δε­ώ­δη έ­χουν ο­μα­δο­ποι­η­θεί και χαλα­ρώ­σει, ο­πό­τε μοι­ραί­α και το τρα­γού­δι -που πά­ντα τα α­κο­λου­θεί και γεν­νιέται μέ­σα α­πό αυ­τά- έ­χει αλ­λά­ξει μορ­φή, τρό­πο και χα­ρα­κτή­ρα έκ­φρα­σης. Πι­στεύου­με ό­μως ό­τι με την πο­ρεί­α που προ­δια­γρά­φε­ται στο ά­με­σο μέλ­λον για τη χώρα μας και την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά μας, θα ξα­να­γεν­νη­θούν ό­λοι αυ­τοί οι «ή­ρω­ες».

Πώς εί­ναι η ε­πα­φή σας με τον κό­σμο;
Στό­χος μας εί­ναι κά­θε μας εμ­φά­νι­ση να α­πο­τε­λεί μια αμ­φί­δρο­μη δια­δι­κα­σί­α ο­μα­δι­κής ψυ­χο­θε­ρα­πεί­ας και ε­κτό­νω­σης.

Πό­σο ση­μα­ντι­κή εί­ναι για ε­σάς αυ­τή η ε­πα­φή;
Τό­σο ση­μα­ντι­κή, ώ­στε να λέ­με πως εί­ναι ο λό­γος που κάνου­με αυ­τή τη «δου­λειά».

Μπο­ρεί­τε να θυ­μη­θεί­τε κά­ποιο α­ξέ­χα­στο πε­ρι­στα­τι­κό α­πό live σας;
Στο φε­στιβάλ του Άρ­δα πριν α­πό με­ρι­κά χρό­νια δεν μας ά­φη­ναν να ξε­κι­νή­σου­με, αν δεν πίνα­με μπρο­στά στο κοι­νό α­πό τις ντα­μι­τζά­νες που εί­χαν φέ­ρει ντό­πιοι πά­νω στη σκη­νή.

Με ποιόν ξέ­νο καλ­λι­τέ­χνη θα θέ­λα­τε να κά­νε­τε πολύ μια συ­νερ­γα­σί­α;
Με τους U2 και τους REM φυ­σι­κά!

Ποια ή­ταν η τε­λευ­ταί­α συ­ναυ­λί­α που πα­ρα­κο­λου­θήσα­τε;
Ή­ταν των Muse στο Λον­δί­νο· μια κα­τα­πλη­κτι­κή συ­ναυ­λί­α.

Ποιους Έλ­λη­νες καλ­λι­τέ­χνες θαυ­μά­ζε­τε;
Πά­ρα πολ­λούς ό­πως τη Χα­ρου­λα Α­λε­ξί­ου, τους Α­φούς Κα­τσιμί­χα, τον Νί­κο Πορ­το­κά­λο­γλου, τον Γιάν­νη Αγ­γε­λά­κα, τον Παύ­λο Παυ­λί­δη, τους Locomondo, τον Αλ­κί­νο­ο Ιω­αν­νί­δη, τον Σω­κρά­τη Μά­λα­μα, τους Πυξ Λαξ, τον Διο­νύ­ση Σαββό­που­λο και φυ­σι­κά ό­σους έ­χου­με συ­νερ­γα­στεί.

Υ­πάρ­χουν πολ­λά γκρουπ που δί­νουν υ­περ­βο­λι­κή προσο­χή στο ντύ­σι­μο και την εμ­φά­νι­ση. Εί­ναι κα­λό ή κα­κό αυ­τό; Μή­πως αυ­τό χα­λά­ει τη ροκ συ­ντα­γή;
Κα­κό εί­ναι ό,τι δεν έ­χει κά­τι το αυθε­ντι­κό μέ­σα του και γί­νε­ται ε­πει­δή το ε­πι­βάλ­λει κά­ποιος άλ­λος και ό­χι η καρ­διά σου.

Πώς φα­ντά­ζε­στε τους ε­αυ­τούς σας σε δέ­κα χρό­νια από τώ­ρα;
Να τρα­γου­δά­με «…το ξέ­ρω θα ‘ρθεις..» στο κα­φε­νεί­ο της γει­το­νιάς μας!