Πυγ­μα­λί­ων Δα­δα­κα­ρί­δης: Έζησα τον έρωτα με πολύ πάθος

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Η «Μαύ­ρη Κω­μω­δί­α», ό­που πρω­τα­γω­νι­στεί, στά­θη­κε η α­φορ­μή για τις προ­σω­πι­κές α­πο­κα­λύ­ψεις του Πυγ­μα­λί­ω­να Δα­δα­κα­ρί­δη. Ποια η σχέ­ση του με την α­λή­θεια; Έ­χει κό­μπεξ; Κά­νει γυ­μνι­σμό; Ε­ξα­κο­λου­θεί να εί­ναι ε­ρω­τευ­μέ­νος; Έ­χει φά­ει τα μού­τρα του α­πό τον έ­ρω­τα; Έ­χει α­να­σφά­λειες πάνω στη δου­λειά; Ε­πι­τέ­λους, δί­νει ό­λες τις α­πα­ντή­σεις…

 

Μια «Μαύ­ρη Kω­μω­δί­α» που δια­δρα­μα­τί­ζε­ται στο σκο­τά­δι;

Ό­λοι οι άν­θρω­ποι στο σκο­τά­δι αι­σθά­νο­νται κά­πως καλύ­τε­ρα. Αυ­τό συμ­βαί­νει και με τους χρή­στες του δια­δι­κτύ­ου, ό­που σε έ­να μπαρ θα δυ­σκο­λεύ­ο­νταν να μι­λή­σουν. Ε­πί­σης, εί­ναι έ­να έ­ξυ­πνο τρικ του συγ­γραφέ­α που πα­ραλ­λη­λί­ζει δύ­ο κό­σμους και α­πο­κα­λύ­πτει τι συμ­βαί­νει ό­ταν αυ­τοί συ­γκρού­ο­νται.

Ό­ταν δεν βλέ­που­με τον άλ­λον, εί­ναι πιο εύ­κο­λο να πού­με την α­λή­θεια;

Πι­στεύ­ω πως, ναι. Ί­σως να εί­ναι εύ­κο­λο α­κό­μα και ψέμα­τα να πεις. Ό­ταν δεν έ­χεις τον άλ­λον α­πέ­να­ντι σου, εί­ναι πιο εύ­κο­λο να α­ντι­με­τω­πί­σεις ο­ποια­δή­πο­τε κα­τά­στα­ση.

Ά­ρα το σκο­τά­δι φέρ­νει α­πε­λευ­θέ­ρω­ση;

Το σκο­τά­δι εί­ναι α­πρό­σω­πο, ο­πό­τε υ­πάρ­χει το άλ­λο­θι να πεις και να κά­νεις ό,τι θέ­λεις. Α­κό­μα και πολ­λά ζευ­γά­ρια δεν κά­νουν έ­ρω­τα στο φως. Το σκο­τά­δι μάς βο­λεύ­ει, α­φού μπο­ρείς να πά­ρεις ο­ποια­δή­πο­τε έκ­φρα­ση, να συ­μπε­ρι­φερ­θείς πά­λι ό­πως θέ­λεις, χω­ρίς ο άλ­λος να κα­τα­λά­βει το πα­ρα­μι­κρό. Δεν βλέ­πεις ού­τε καν τα συ­ναι­σθή­μα­τά του κι έ­τσι αρ­χί­ζεις να φα­ντα­σιώ­νε­σαι ό,τι σου αρέ­σει.

Δεν κοι­τά­με πια τον άλ­λον μέ­σα στα μά­τια;

Ο­τι­δή­πο­τε έ­χει ει­κό­να αλ­λά­ζει το πρό­σω­πό μας… Ο τύπος που υ­πο­δύ­ο­μαι περ­νά­ει έ­να πο­λύ βα­ρύ δρά­μα μέ­σα στο α­πό­λυ­το σκο­τά­δι και προ­σπα­θεί να βρει λύ­σεις σε προ­βλή­μα­τα που δεν λύ­νο­νται. Εί­ναι έ­να παιδί το ο­ποί­ο κρύ­βε­ται, έ­χει μά­θει να λέ­ει ψέ­μα­τα και φτά­νει η στιγ­μή που α­ποκα­λύ­πτο­νται ό­λα.

Εί­ναι δύ­σκο­λο ό­ταν κά­ποιος σε ξε­σκε­πά­ζει και βγάζει τον πραγ­μα­τι­κό σου ε­αυ­τό στη φό­ρα;

Λα­τρεύ­ω το στί­χο α­πό έ­να τρα­γού­δι του συ­γκρο­τή­ματος Τρύ­πες που λέ­ει: «Φα­νέ­ρω­σέ μου τη μά­σκα που κρύ­βεις κά­τω α­πό τη μά­σκα που φο­ράς». Ό­λοι φτιά­χνου­με έ­να προ­σω­πεί­ο, που με τον και­ρό σπά­ει. Ό­ταν α­πο­καλύ­πτε­ται η α­λη­θι­νή ό­ψη του άλ­λου, α­φού έ­χει πε­ρά­σει ο χρό­νος και το πά­θος, κα­τα­λα­βαί­νεις πως δεν έ­χει κα­μιά σχέ­ση με τον άν­θρω­πο που έ­χεις α­πέ­να­ντί σου, πα­ρό­λο που ο τε­λευ­ταί­ος σού εί­ναι α­πί­στευ­τα οι­κεί­ος. Λί­γοι άν­θρω­ποι ε­ρω­τεύ­ο­νται χω­ρίς μά­σκα.

Συ­νή­θως προ­σπα­θού­με να αλ­λά­ξου­με το σύ­ντρο­φό μας;

Α­κρι­βώς και νιώ­θω τυ­χε­ρός για­τί δεν έ­χω κό­μπλεξ. Έζη­σα σε νορ­μάλ πε­ρι­βάλ­λον κο­ντά στη φύ­ση, κά­να­με γυ­μνι­σμό α­πό μι­κροί και οι γο­νείς μου πο­τέ δεν με έ­βα­λαν στη δια­δι­κα­σί­α του αν εί­μαι πα­νέ­μορ­φος ή άσχη­μος, αν εί­μαι χο­ντρός ή κα­λο­γυ­μνα­σμέ­νος. Λό­γω της δου­λειάς που κά­νω θα μπο­ρού­σα να έ­χω ο­ποιο­δή­πο­τε προ­σω­πεί­ο, αλ­λά εί­μαι ο ε­αυ­τός μου, για­τί έ­τσι αι­σθά­νο­μαι κα­λά.

Ε­παγ­γελ­μα­τι­κές α­να­σφά­λειες έ­χεις;

Δυ­σκο­λεύ­τη­κα μέ­χρι τα πράγ­μα­τα να βρουν το δρό­μο τους, αλ­λά α­κό­μα και τώ­ρα έ­χω άγ­χος, α­να­σφά­λεια, τρακ. Δεν ξέ­ρω αν εί­μαι κα­λός, τι θα γί­νει του χρό­νου. Έ­χω α­κό­μα την ί­δια α­βε­βαιό­τη­τα που εί­χα πριν 11 χρόνια, ό­ταν πρω­το­ξε­κι­νού­σα.

Διά­βα­σα σε συ­νέ­ντευ­ξή σου πως μια κο­πέ­λα σου εί­χε πει πως εί­σαι χά­λια…

Ναι… Μό­νο που θα μπο­ρού­σε να το κά­νει με δια­κρι­τι­κότη­τα. Κα­νο­νι­κά, ό­λοι μας θα έ­πρε­πε να ή­μα­σταν πε­ρισ­σό­τε­ρο ευ­γε­νι­κοί, αν και θε­ω­ρώ πιο ευ­γε­νι­κές τις γυ­ναί­κες α­πό τους άν­δρες. Μπο­ρεί να εί­στε πιο… δο­λο­φό­νοι, αλ­λά έ­χε­τε κα­λύ­τε­ρους τρό­πους συ­μπε­ρι­φο­ράς. Δυ­στυ­χώς, ό­λα αυ­τά ο­φεί­λο­νται σε έλ­λει­ψη οι­κο­γε­νεια­κής παι­δεί­ας και εί­ναι κρί­μα για­τί κάποιες α­ξί­ες δεν πρέ­πει να χά­νο­νται.

Οι γυ­ναί­κες για­τί εί­ναι… δο­λο­φό­νοι;

Για­τί ά­μα θέ­λουν κά­τι το διεκ­δι­κούν και το παίρ­νουν ά­με­σα.

Δεν εί­ναι ω­ραί­ο να διεκ­δι­κείς τα Θέ­λω σου;

Το λες για­τί δεν σε έ­χει διεκ­δι­κή­σει πο­τέ γυ­ναί­κα, αλ­λά ξέ­ρεις ό­τι το κά­νε­τε. Και έ­χω διεκ­δι­κή­σει γυ­ναί­κα και με έ­χει διεκ­δική­σει. Τις πε­ρισ­σό­τε­ρες φο­ρές κά­νω ε­γώ το πρώ­το βή­μα, αλ­λά πλέ­ον έ­χουν αλ­λά­ξει οι ρό­λοι. Δεν μου α­ρέ­σει να βγά­ζουν οι γυ­ναί­κες ε­πι­θε­τι­κό­τη­τα. Η γυ­ναί­κα θέ­λω να εί­ναι γυ­ναί­κα, να έ­χει την προ­σω­πι­κό­τη­τά της, να έ­χει το νά­ζι, τη χά­ρη και την α­δυ­να­μί­α της.

Μου έ­χει κά­νει με­γά­λη ε­ντύ­πω­ση η δή­λω­σή σου πως: «Εί­μαι μό­νος, αλ­λά πά­ντα θα εί­μαι σε μια σχέ­ση».

Μό­λις εί­χα χω­ρί­σει με έ­ναν άν­θρω­πο που θα συ­νε­χί­σω να εί­μαι για πολ­λά χρό­νια α­κό­μα ε­ρω­τευ­μέ­νος.

Δεν α­κού­γε­ται βα­ρύ για μια και­νού­ρια κο­πέ­λα που μπο­ρεί να μπει στη ζω­ή σου;

Δεν κρύ­βω κά­τι. Αν μια γυ­ναί­κα κα­τα­φέ­ρει να ξε-ε­ρωτευ­τώ την άλ­λη και να ε­ρω­τευ­τώ ε­κεί­νη, τό­τε θα έ­χει πε­τύ­χει.

Έ­χουν αλ­λά­ξει τα συ­ναι­σθή­μα­τά σου;

Ό­χι, μέ­χρι στιγ­μής. Δεν έ­χω ε­ρω­τευ­τεί ξα­νά.

Προ­τι­μάς τον έ­ρω­τα ή την α­γά­πη;

Δεν ξέ­ρω, μιας κι ο έ­ρω­τας εί­ναι λί­γο σαν την η­ρω­ί­νη. Πολ­λές φο­ρές εί­ναι κα­τα­στρο­φι­κός, αλ­λά χω­ρίς αυ­τόν δεν ζεις. Η α­γά­πη εί­ναι έ­να δύ­σκο­λο σκα­λο­πά­τι και η πιο δύ­σκο­λη λέ­ξη στο λε­ξι­λό­γιο. Πά­ντως, έ­χω βιώ­σει και τα δύ­ο και τα έ­ζη­σα με πο­λύ πά­θος. Έ­χω σπά­σει τα μού­τρα μου.

Ω­ραί­ο συ­ναί­σθη­μα το να σπας τα μού­τρα σου;

Σκα­τά εί­ναι… Με­τά εί­σαι μέ­σα στην κα­τά­θλι­ψη… Πί­νεις, γε­λάς αλ­λά χω­ρίς αυ­τά δεν θα ή­μουν ε­δώ ό­που εί­μαι σή­με­ρα.

Εί­σαι στους «Ά­γα­μοι Θύ­ται». Πώς εί­ναι η ε­μπει­ρί­α στο τρα­γού­δι;

Ξε­κι­νή­σα­με σαν πλά­κα αλ­λά περ­νά­με πο­λύ κα­λά….Τυ­χαί­α με έ­βα­λε ο Ιε­ρο­κλής Μι­χα­η­λί­δης να πω έ­να τρα­γού­δι και το έ­να έ­φε­ρε το άλλο.

Πέ­ρυ­σι κα­τέ­κρι­ναν πολ­λούς η­θο­ποιούς που α­σχο­λήθη­καν με το τρα­γού­δι. Ποια η γνώ­μη σου;

Ό­λη η Ελ­λά­δα θέ­λει να τρα­γου­δή­σει. Τό­σα ριά­λι­τι κάνουν με τρα­γου­δι­στές, άλ­λω­στε… Ε­πι­πλέ­ον, για­τί δεν κα­τέ­κρι­ναν και τα μο­ντέ­λα που μπή­καν στην υ­πο­κρι­τι­κή και νό­μι­ζαν πως θα τα κα­τα­φέ­ρουν. Αν κά­ποιος ξέ­ρει α­πό θέ­α­τρο, μπο­ρεί να δει πως τα πε­ρισ­σό­τε­ρα χω­ρι­κά εί­ναι με τραγού­δια και ί­σα-ί­σα που έ­νας η­θο­ποιός μπο­ρεί να τρα­γου­δή­σει πε­ρισ­σό­τε­ρο συναι­σθη­μα­τι­κά.

Ποια η σχέ­ση σου με τα Μέ­σα Ε­νη­μέ­ρω­σης;

Κρα­τά­ω α­πο­στά­σεις. Σε κά­ποιες εκ­πο­μπές δεν πά­ω καθό­λου. Δεν δί­νω εύ­κο­λα συ­νε­ντεύ­ξεις κι αν δεν εί­χα τη συ­γκε­κρι­μέ­νη θε­α­τρική δου­λειά, θα μπο­ρού­σα­με να τα πού­με σε έ­να μπαρ κι ό­χι στο κα­μα­ρί­νι.