ΑΡΧΙΚΗ LIFESTYLE

«Δεν θέλω τίποτε άλλο…»: Αποκάλυψη «βόμβα» από τη Χαρούλα Αλεξίου

«Δεν θέλω τίποτε άλλο…»: Αποκάλυψη «βόμβα» από τη Χαρούλα Αλεξίου
Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Η Χαρούλα Αλέξιου κατάφερε να «χτίσει] μια καριέρα ανεπανάληπτη. Έχει πει κυριολεκτικά τα πάντα. Και δεν τα έχει «πει», τα έχει σαρώσει, γιατί στη σκηνή μετέφερε τη μεγάλη καλλιτεχνική της προσωπικότητα, έδωσε ύψος, βάθος και πλάτος, έφερε όλες τις διαστάσεις του τραγουδιού και μας πότισε με το νόημά του.

Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο πολλοί δυσαρεστήθηκαν με την απόφασή της να εγκαταλείψει το τραγούδι. Ωστόσο, ήταν η μόνο ερμηνεύτρια που το πήρε απόφαση και το έπραξε. Με την ευκαιρία, δείτε τι εξομολογήθηκε για την υιοθεσία του γιου της.

«Το χειρότερο πράγμα είναι η έκθεση, που σου δημιουργεί φόβο. Φόβο ότι δεν θα ανταποκριθώ στην προσδοκία του άλλου. Αυτό σε κάνει να προσπαθείς, αλλά, αν δεν υπήρχε ο φόβος, πώς θα ήμασταν; Δεν ζεις μόνο με την πίεση όμως, ζεις και σε ένα γλέντι, που περιέχει την έκπληξη, όταν έρχεται ένα καινούργιο τραγούδι είτε από σένα τον ίδιο είτε από έναν άλλο δημιουργό. Γίνεσαι σαν μικρό παιδί, είναι σαν να ανοίγεις ένα καινούργιο δώρο ή όπως όταν εσύ ο ίδιος γράφεις ένα τραγούδι και απορείς πώς σου βγήκε και το είπες. Έτσι σκέφτομαι για κάποια τραγούδια που έχω πει. Αυτό εννοώ ως γλέντι, την ευχαρίστηση ως μια δωρεά, μια επιφοίτηση» είχε αναφέρει η Χάρις Αλεξίου στη Lifo.

(ΚΑΤΩΜΕΡΗΣ ΚΩΣΤΑΣ/EUROKINISSI)

«Θα συμφωνήσω ότι είναι μια μεγάλη απελευθέρωση ‒ δεν είναι ότι δεν πέρασα την περίοδο του πένθους ή της αμφιβολίας όμως. Ήταν λες και είχα ένα βάρος πάνω μου και το έσερνα, και ξέρω ότι αυτό μπορεί να μη μου το συγχωρήσει κάποιος. Τέτοια είναι η ελευθερία που αισθάνθηκα όμως. Αυτό είναι σαν να αναγεννιέσαι, σαν να κερδίζεις μια νέα ζωή. Ακόμα και τα τραγούδια που ακούω τώρα, τα ακούω αλλιώς. Θαυμάζω και εκτιμώ αυτό που έχω κάνει, γιατί έχω πάρει απόσταση, όπως επίσης μπορώ και να θαυμάσω τους άλλους τραγουδιστές. Φυσικά, θαύμαζα ποιότητες σε τραγουδιστές και τραγουδίστριες της εποχής μου, νεότερους και παλιότερους, αλλά τώρα είναι σαν να τους προσέχω περισσότερο. Είναι ένα επίπεδο αυτογνωσίας που καλλιεργήθηκε και κατακτήθηκε μέσα στον χρόνο ‒ μεγάλη κουβέντα αυτό. Εσύ έκανες αυτό που σου ’λαχε να κάνεις, που δεν το φανταζόσουν ποτέ ‒ κι αυτό είναι ευλογία».

«Δεν θέλω τίποτε άλλο από το να υπάρχω απλώς, συνειδητοποιώντας ότι μπορώ να είμαι καλά στη ζωή μου, ήσυχη, γιατί έχω πάντα είχα ένα κουβάρι μέσα μου. Φαίνεται πως αυτό το κουβάρι έχει μικρύνει γιατί τραβήχτηκε η άκρη κι έχω αρχίσει να συνειδητοποιώ ότι ζω χωρίς να μου πιέζει το στήθος μου. Έπρεπε να φτάσω εβδομήντα χρονών για να γίνει αυτό, μου αρέσει ό,τι έχω κάνει, ακόμα κι αυτά που δεν είναι του γούστου μου πια. Αισθάνομαι πιο καλλιεργημένη, ελεύθερη, δεν χρειάζεται να κουβαλάω ιδιότητες, να είμαι σαν αυτό και σαν εκείνο», κατέληξε.

0 ΣΧΟΛΙΑ

Προσθήκη Σχόλιου