Ναύπακτος: Θλίψη για τον ξαφνικό θάνατο της 26χρονης αστυνομικού! Πώς «έσβησε» – Στη νεκροψία οι απαντήσεις
Μία 26χρονη αστυνομικός έφυγε από τη ζωή την Τετάρτη, εν ώρα υπηρεσίας. Ο θάνατός της σημειώθηκε ξαφνικά, με τα ακριβή αίτια να παραμένουν άγνωστα. Η νεαρή από τη Ναύπακτο, αισθάνθηκε αδιαθεσία ενώ εργαζόταν και λιποθύμησε, σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά μέχρι στιγμής από τοπικά μέσα. Η αστυνομικός βρισκόταν σε περιπολία στον δήμο Βάρης – Βούλας – Βουλιαγμένης, τα ξημερώματα της Τετάρτης.
Μετά την λιποθυμία, μεταφέρθηκε στο Ασκληπιείο Βούλας, αλλά δεν τα κατάφερε και άφησε την τελευταία της πνοή.
Σημειώνεται πως την είδηση του θανάτου της 26χρονης αστυνομικού γνωστοποίησε ο δήμαρχος Θέρμου Αιτωλοακαρανίας:
VIRAL
Η κηδεία σύμφωνα με ανάρτηση φίλου της οικογένειας έχει προγραμματιστεί για σήμερα ο απόγευμα στον Ιερό Ναό της Αγίας Παρασκευής στη Ναύπακτο:
«Δεν το χωράει ανθρώπινος νους. Η ΧΑΡΟΥΛΑ ΚΑΝΕΛΛΟΥ δεν βρίσκεται ποια μαζί μας. Η εξόδιος ακολουθία θα γίνει την Πέμπτη 21 Ιουλίου 2022 και ώρα 17.30 στον ιερό ναό ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ. Μέσα από τα βάθη της καρδιάς μας εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένεια της και ο Πανάγαθος Θεός να τους δίνει δύναμη και κουράγιο».
Την όμορφη Χαρούλα αποχαιρέτησε με συγκινητικά λόγια προς τους γονείς της Γιάννη κι Ελισάβετ και τις δυο μικρότερες αδελφές της Έφη και Βασιλίνα κι ένας συνάδελφος του Γιάννη Κανέλλου από το αστυνομικό τμήμα της Ναυπάκτου μαζί μ ένα ποίημα του Κωστή Παλαμά:
«ΧΑΡΟΥΛΑ, καλό σου ταξίδι,
Σήμερα η μέρα ξεκίνησε με χαμόγελα. Σήμερα τα χαμόγελα δεν άργησαν να παγώσουν στα χείλη. Σήμερα τα χείλη κόλλησαν, αδυνατούν να αρθρώσουν λόγια. Σήμερα τα λόγια είναι περιττά. Σήμερα η θλίψη, ο πόνος, ο θρήνος, ο στεναγμός άπλωσαν τα ολόμαυρα φτερά τους κι αγκάλιασαν σφιχτά το σπιτικό του πολυαγαπημένου φίλου, συναδέλφου-συνεργάτη στο αστυνομικό τμήμα Ναυπάκτου αλλά και εκλεκτού συντοπίτη Γιάννη Κανέλλου αφού, η Χαρούλα του Γιάννη και της Ελισάβετ, της Έφης και της Βασιλίνας, η Χαρούλα όλων μας, δεν είναι πια κοντά μας, δεν πρόκειται να επιστρέψει ξανά εκεί, στη γονική και στοργική θαλπωρή όπως και πρώτα.
Το ανεπάντεχο νέο αντήχησε σα ντουφεκιά απ’ άκρη σ΄ άκρη στη πόλη της Ναυπάκτου, άχαξε πέρα ως πέρα στις ράχες της πατρώας γης, αλλά κι ως κάτω κει τη λεβεντογένα Κρήτη, γενέτειρα της απαρηγόρητης Ελισάβετ, απλώνοντας μια απέραντη βουβαμάρα, σπέρνοντας ένα ανείπωτο, ένα μετέωρο γιατί.
Ο μαύρος καβαλάρης με το ανήλιαγο πρόσωπο, κατυφής, σκυθρωπός κι αδίστακτος, χωρίς να χάσει χρόνο, την άρπαξε βιαστικά και βίαια, να την πάει στο ανεπίστρεπτο ταξίδι του, εκεί βαθιά στο ολόμαυρο σκοτάδι. Τόσο πρόωρα, τόσο άξαφνα, τόσο απροσδόκητα, τόσο άδικα. Τι ζήλεψε άραγε στο πρόσωπό της και ως άλλος Πλούτωνας την απήγαγε στην αγκαλιά της γής;
Τα τρυφερά γεμάτα ορμή νιάτα; Την μοναδική ομορφιά; Τα ανεκπλήρωτα όνειρα; Τις ιδιαίτερες φιλοδοξίες; Και γιατί όχι; Μήπως δεν είναι αρκετά να τον σαγηνεύσουν, να σβήσει την αστείρευτη δίψα του;
Χαρούλα, η τύχη αγαπούλα μου και η μοίρα έπαιξαν ένα άκομψο παιχνίδι μαζί σου, όμως εδώ, εδώ, νομίζω και δεν είναι ντροπή να το πω σταματώ, βουρκώνω, ένας κόμπος με πνιγεί στο λαιμό, δάκρυα κυλούν στα μάγουλά μου, λυγίζω, σφίγγω με πείσμα τα χείλη και, μόλις που προλαβαίνω να παραδώσω ευλαβικά τη σκυτάλη, στους αξεπέραστους στίχους ενός αριστουργήματος του Μεσολογγίτη ποιητή των ποιητών Κωστή Παλαμά που, με αβάσταχτο πόνο και θλίψη για τον πρόωρο χαμό του πεντάχρονου παιδιού του Άλκη, έγραψε κι αφιέρωσε, και, με την ίδια τολμώ να πω αγάπη και πόνο στην καρδιά, αφιερώνω κι εγώ με τη σειρά μου στο δικό μας παιδί, τη Χαρούλα μας:
Αφκιαστο κι αστόλιστο του χάρου δε σε δίνω
Στάσου με τ΄ανθόνερο την όψη σου να πλύνω,
Το στερνό το χτένισμα με τα χρυσά τα χτένια
Πάρτε απ΄ τη μανούλα σας μαλάκια μεταξένια,
Στο σκοτάδι που σε πάει ο μαύρος καβαλάρης
Πρόσεξε απ΄ το χέρι του τίποτε να μην πάρεις,
Μήπως και του χάροντα καθώς θα σε κοιτάξει
Του φανείς αχάιδευτο και σε παραπετάξει,
Κι αν διψάσεις μην το πιείς απ΄ τον κάτω κόσμο
Το νερό της αρνησιάς φτωχό, κομμένο δυόσμο,
Μην το πιείς κι ολότελα κι αιώνια μας ξεχάσεις
Βάλε τα σημάδια σου το δρόμο να μη χάσεις,
Και στο σπίτι τ΄ άραχνο γυρνώντας ω! ακριβέ μας
Γίνε αεροφύσημα και γλυκοφίλησέ μας».
0 ΣΧΟΛΙΑ