Διονύσης Ατζαράκης… ο κριτής των δημοσιογράφων: Έβαλε στο ίδιο τσουβάλι όλο τον χώρο των ΜΜΕ για το θέμα της Μαρινέλλας

Ας ξεκινήσουμε με ορισμένες αλήθειες. Πράγματι, βρισκόμαστε στην εποχή, όπου η είδηση εκπέμπεται με τέτοια ταχύτητα, που αναζητούνται τρόποι να επιζητάμε τα «κλικ». Επίσης γεγονός, ότι για αυτό το λόγο τα ΜΜΕ ορισμένες φορές δεν αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση στη μετάδοση της είδησης, αν είναι διατεθειμένα να «θυσιάσουν» τα πάντα στο «βωμό» ενός «κλικ».
Είμαστε, όμως, και στην εποχή του «τσουβαλιάσματος» και όταν ένα δημοφιλές πρόσωπο το υιοθετεί σαν τακτική, τότε αυτό γίνεται πολύ επικίνδυνο για το πώς διαμορφώνεται το κοινό αίσθημα. Ο Διονύσης Ατζαράκης έχει εν μέρει δίκιο στο τελευταίο του βίντεο, για το πώς τα ΜΜΕ χειρίστηκαν την υπόθεση της Μαρινέλλας και της κατάρρευσής της στο Ηρώδειο, όμως δεν είναι τόσο απλό να κρίνεις τη δημοσιογραφική εργασία και, οπωσδήποτε, αυτό δε γίνεται με το να κατηγορείς με τον τρόπο σου συλλήβδην έναν ολόκληρο χώρο, όπου η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων δουλεύει πολύ σκληρά, ώστε να ζήσει μια αξιοπρεπή ζωή.
Τα παραδείγματά του είναι πολύ εύστοχα με το… σεισμό στον Πόρο εξαιτίας των ερωτικών περιπτύξεων του Λιάγκα με την Αντωνά, ή το… τριχωτό πουλί του Βέρτη. Το ζήτημα της Μαρινέλλας, όμως, είναι τελείως διαφορετικό και, όπως ίσως δεν έπρεπε να δημοσιευθεί το βίντεο με τη κατάρρευσή της, έτσι και δεν πρέπει να κατηγορηθεί όλος ο χώρος των ΜΜΕ για τυμβωρυχία.
Το «τσουβάλιασμα» των ΜΜΕ στο βίντεο του Ατζαράκη δείχνει μια ακόμη παθογένεια της κοινωνίας
Ο Διονύσης Ατζαράκης είναι ένας ευφυέστατος και πολύ ταλαντούχος καλλιτέχνης και θα έπρεπε να καταλάβει, μάλλον, δύο πράγματα. Το ένα, ότι το «τσουβάλιασμα» ενός ολόκληρου χώρου, έστω και σε σατιρικό βίντεο, δεν αποτελεί σωστή προσέγγιση ενός θέματος και παραπέμπει περισσότερο σε λαϊκιστική νοοτροπία για την απόκτηση περισσότερης δημοτικότητας. Το δεύτερο, ότι με αυτή την προσέγγιση ουδέποτε θα «πληγωθούν» όσοι ίσως δίνουν κατευθύνσεις στα ΜΜΕ, που θεωρούνται υπαίτια για τέτοια δημοσιεύματα, μα όσοι απλώς εργάζονται σε αυτά, για να κάνουν τη δουλειά που τους αρέσει με την ελπίδα μιας καλύτερης καθημερινότητας, περιμένοντας επί μακρόν για μια ευκαιρία και περνώντας πρώτα από πολύ δύσκολες συνθήκες, πολλές φορές και μέσα από ΜΜΕ… γαλέρες. Όσοι έχουν κάνει αυτή τη δουλειά, καταλαβαίνουν τι λέμε.
Το Athensmagazine.gr δεν επέμεινε στη διαρκή παρουσίαση του βίντεο της κατάρρευσης της Μαρινέλλας, αλλά δε θα κρίνει και όσους συναδέλφους το έκαναν. Δεν ήταν και δεν είναι η δουλειά του. Στην προκειμένη περίπτωση, όμως, επρόκειτο για ένα γεγονός σε δημόσια θέα με δεκάδες κινητά ήδη αναμμένα και σε άλλες περιπτώσεις επίσης έχει δημοσιευτεί αντίστοιχο υλικό. Δεν πρόκειται, δηλαδή, για ένα γεγονός που δημοσιεύθηκε σε ιδιωτική στιγμή της καλλιτέχνιδας, με ένα ΜΜΕ να βρίσκει το (δήθεν) αποκλειστικό βίντεο, στο οποίο δε θα είχε άλλος πρόσβαση. Αυτό, πράγματι, θα ήταν τυμβωρυχία και κάτι παραπάνω από ντροπή, αν συνέβαινε.
Να φανταστούμε, δηλαδή, και χωρίς να κάνουμε καμία σύγκριση μεγεθών, καθώς πρόκειται ουσιαστικά για ανόμοια πράγματα, ότι ο Πάμπλο Πικάσο δεν έπρεπε ποτέ να απεικονίσει όσα έγιναν στην Γκερνίκα της Ισπανίας, στον ίσως πιο διάσημο πίνακα της ιστορίας. Να φανταστούμε, επίσης, ότι το πρωτοσέλιδο-«γροθιά» του Πρώτου Θέματος πριν από χρόνια με την εικόνα του δολοφονημένου Παύλου Φύσσα και τίτλο «Δεν ξεχνώ τον φασισμό», ήταν επίσης λάθος, με την έκφρασή του σε επίπεδο πολιτικής πλέον να είναι περιορισμένος στην κοινωνία μας.
Στο Athensmagazine.gr, άλλωστε, πρώτοι ψέξαμε όσους έσπευσαν με μικροψυχία να αναφερθούν στην ηλικία της Μαρινέλλας και την απορία γιατί τραγουδούσε μέχρι σήμερα. Η συντριπτική πλειονότητα των ΜΜΕ το ίδιο έκανε, αποτίοντας τιμή στη «μυθική» ερμηνεύτρια. Αυτή είναι η αλήθεια και όχι αυτή που απεικονίζεται στο βίντεο.
Για όσους ελάχιστους υπέπεσαν στο κατά πολλούς λάθος με την ανάρτηση του βίντεο της κατάρρευσης της Μαρινέλλας, λοιπόν, δεν είναι λάθος να «τσουβαλιάζεται» για άλλη μια φορά το σύνολο των ΜΜΕ, ενός χώρου όπου οι περισσότεροι θα αποχωρούσαν… στη μισή από μια τυπική 8ωρη βάρδια;
Καλό είναι, κάποια στιγμή, να δοθεί μια πλήρης εικόνα για το ποια είναι η δουλειά του δημοσιογράφου, καθώς μια τέτοια παρουσίαση μόνο στρεβλή μπορεί να θεωρηθεί, ακολουθώντας όχι στοιχεία, αλλά την ικανοποίηση του κοινού αισθήματος, που θέλει για πολλούς λόγους (δε θα κρίνουμε σωστούς ή λανθασμένους) το αίμα των δημοσιογράφων. Που ναι, πολλές φορές είναι δυστυχώς η δουλειά τους να μεταφέρουν δυσάρεστες ειδήσεις και χρειάζεται… στομάχι για να το κάνεις αυτό. Για αυτό δεν αντέχουν όλοι, για αυτό μάλλον οι δημοσιογράφοι γίνονται αντικείμενο της κριτικής αυτού του είδους.
Με λίγα λόγια, αυτό που υποτίθεται πως πολεμάμε, ας μην το κάνουμε κι εμείς. Να δίνουμε, δηλαδή, τους Χριστιανούς στα λιοντάρια. Και δεν είναι η πρώτη φορά που το κάνει κάποιος για όσους δουλεύουν στα ΜΜΕ…






0 ΣΧΟΛΙΑ